რამდენიმე თვის წინ, სოციალური ქსელები ემიგრანტი მშობლებისა და შვილის შეხვედრის ვიდეომ მოიცვა, სადაც გოგონა მშობლებს აივნიდან ეძახის, შემდეგ კი მთელი ემოციით გულში იკრავს მათ. ვიდეოში ჩანს, რომ გაოგნებული დედ-მამა შვილს შორეულ ქვეყანაში საერთოდ არ ელოდნენ. 25 წლის მარიამ ბრეგაძეს ვიდეოს ნახვისთანავე დავუკავშირდი და თავის ოჯახზე, ცხოვრებასა და პირად მიზნებზე საუბარი ვთხოვე. - ახლახან დედა გახდი, პირველ რიგში, გილოცავ, როგორ გრძნობ თავს, როგორია დედობა? - დიდი მადლობა. სულ რაღაც ოთხი კვირის წინ გავხდი დედა და ზუსტად ოთხი კვირაა, რაც საერთოდ შეიცვალა ჩემი ცხოვრება. პირველ რიგში, დიდი სასწაული იყო ჩემი გოგონას დაბადება, ორსულობის ბოლო დღემდე კიდევ არ მქონდა ბოლომდე გააზრებული, რომ დედა გავხდებოდი. ახლა ვხედავ, როგორ იცვლება და იზრდება დღითიდღე ჩემი შვილი და ვხვდები, რომ ამაზე დიდი ბედნიერება ცხოვრებაში არ არსებობს. - იმდენ რამეზე მინდა გესაუბრო, ვფიქრობ, რით დავიწყო, შენს თავზე მოგვიყევი ცოტა… - ინტერიერის დიზაინერი ვარ და საოცრად მიყვარს ჩემი საქმიანობა. ორსულობის მეშვიდე თვეშიც კი ობიექტებზე დავდიოდი და იმდენად აქტიური ვიყავი, არც კი მიგრძნია 9 თვის გასვლა. კომუნიკაბელური ვარ, მიყვარს იუმორი და ახალი, კარგი ადამიანების გაცნობა. ბავშვობიდან აქტიური ცხოვრებით ვცხოვრობ, არ შემიძლია, ვიჯდე სახლში და არაფერი ვაკეთო. მიტაცებს სიახლეები და მთრგუნავს ერთფეროვნება. ვაფასებ უშუალობას, უბრალოებასა და გულწრფელობას, რასაც ყველაზე მეტად ხანში შესულ ადამიანებში ვხედავ. - იმ ვიდეოზე გვესაუბრე, რომლითაც გიპოვე, მოგვიყევი, რა ხდება ვიდეოში, სად იყავი მაშინ? - იმ ვიდეოში ახალი წლის ღამეა, 31 დეკემბერი, პოლონეთში ვარ, ჩემს ორი წლის უნახავ მშობლებთან, რომელთაც სიურპრიზი გავუკეთე და მათთან მოულოდნელად ჩავედი. სამი თვით ადრე დავიწყეთ დაგეგმვა, ეს იდეა ჩემი მეუღლის იყო, რისთვისაც უზომოდ მადლიერი ვარ. ჩემი მშობლები 6 წელია ემიგრაციაში არიან და ყოველთვის მინდოდა, მოულოდნელად ჩავსულიყავი მათთან. ყველაზე ცუდად ის ფაქტი მხდიდა, რომ ახალი წლის ღამეს მარტო უნდა შეხვედროდნენ, მაშინ როცა ჩვენ, საქართველოში, ყველანი დიდ სუფრასთან, როგორც წესია ხოლმე, დამსხდარნი 12 საათის მოსვლას დავლოდებოდით. არ მინდოდა, მარტო ყოფილიყვნენ და მადლობა ღმერთს, ყველაფერი ზუსტად ისე გამოვიდა, როგორც დავგეგმეთ. ახლაც მახსოვს დედაჩემის ბედნიერი, ემოციებით სავსე ხმა და მამაჩემის ჩამორბენა კიბეებზე, წამის მეასედში მესამე სართულიდან სადარბაზოში რომ აღმოჩნდა. ბედნიერებაა ჩემი მშობლების გვერდით ყოფნა, მაგრამ აქ, საქართველოში და არა - სხვა ქვეყანაში. ყველა ემიგრანტს ვუსურვებ ძალიან, ძალიან მალე დაბრუნებას თავიანთ სამშობლოში, საყვარელი ადამიანების გვერდით. - ვიდეოში იგრძნობოდა სითბო და სიყვარული. არ ელოდნენ შენს ჩასვლას? - არ ელოდნენ, მათთვის უბრალო დღე იყო, არაფრის მოლოდინი ჰქონდათ, ელოდებოდნენ 12 საათს, რომ ჩვენთვის დაერეკათ და მოელოცათ ახალი წელი. - შენი ემოციები გახსოვს, როდესაც წლების მერე უნახავი მშობლები ნახე? - რა თქმა უნდა, ამ ემოციების დავიწყება შეუძლებელია. ყველაზე ტკბილი მშობლის ჩახუტებაა, მით უმეტეს მაშინ, როცა წლებია გასული მათ უნახავად. ყველას, ვისაც მშობლები ახლოს ჰყავს, ვეუბნები, რომ სულ ჩაეხუტონ, სითბო გასცენ, ყოველ დღე უთხრან, რომ უყვართ. მშობლებთან განშორება ჩემთვის დიდი სტრესი იყო და რაღაცნაირი შიში დამიტოვა, საყვარელი ადამიანების დაკარგვის. პირველად რომ წავიდნენ, წარმოდგენა არ გვქონდა, საერთოდ როდის ვნახავდით ერთმანეთს. ვერც კი გავაცილე და გაფრენამდე ერთი დღით ადრე სოფელში წავედი, არ შემეძლო მეყურებინა, როგორ გადიოდნენ ჩემი მშობლები, დიდი ჩანთებით სახლიდან. - ახლაც ემიგრაციაში არიან თუ დაბრუნდნენ უკვე სამშობლოში? - ჯერ ისევ ემიგრაციაში არიან, თუმცა დედა ახლა ჩემ გვერდითაა. ცოტა ხნით ჩამოსვლა მოახერხა, 6 წლის შემდეგ და თავისი პირველი შვილიშვილიც ნახა. - მარიამ, საოცარი ხმა გაქვს, ბავშვობიდან მღერი? - დიდი მადლობა, ბავშვობიდან ვმღერი და არ მახსენდება დღე, წამღერების გარეშე. დედამ შემაყვარა სიმღერა, პატარა ასაკიდან მიმღეროდა ქართულ სიმღერებს და უკვე დიდ ასაკში, ყოველ დღე ერთად ვასრულებდით ხოლმე. - ახლა რა როლი აქვს სიმღერას შენს ცხოვრებაში? - სიმღერის გარეშე უბრალოდ ვერ წარმომიდგენია დღე, დიდ სიამოვნებას მანიჭებს, განტვირთვის ერთ-ერთი საშუალებაა. ჩემი მეუღლეც მღერის და ყველაზე მეტად გვიყვარს სახლში საღამოობით, უბრალოდ, ჩვენთვის რომ ვმღერით ხოლმე. - იმ ცნობილი შეხვედრის ვიდეოს, რომელსაც ათასობით მოწონება ჰქონდა, თან ერთოდა თბილი კომენტარები, ელოდი ვიდეოზე ამხელა გამოხმაურებას? - ნამდვილად არ ველოდი ამხელა გამოხმაურებას და ასეთ საოცარ ემოციებს. მინდა, ყველას დიდი მადლობა გადავუხადო ამხელა სითბოსა და სიყვარულისთვის. მგონი, საქართველოში ყველას ჰყავს ოჯახში ერთი წევრი მაინც ემიგრაციაში და ვუსურვებ, რომ ძალიან მალე დაბრუნდნენ სამშობლოში. კომენტარებშიც ჩანს, რომ ბევრმა ისეთმა ადამიანმა გამოხატა რეაქცია, ვინც ემიგრანტია და გულით მინდა, რომ მალე მიაღწიონ დასახულ მიზნებს და აღარასოდეს მოუწიოთ ოჯახების დატოვება. - შენს facebook გვერდზე უსაყვარლეს იაშა ბაბუს წავაწყდი, როგორი ბაბუ გყავს, მასზეც მოგვიყევი… - იაშა ბაბუა დედამიწაზე ყველაზე საოცარი ადამიანია. მისი უბრალოება, გულწრფელობა, სილაღე და იუმორის გრძნობა წარმოუდგენელია არ გიყვარდეს. ერთხელ მაინც, სულ 5 წუთით, რომ ნახო იაშა ბაბუა, მაშინვე შეგიყვარდება. ბაბუას საოცრად უყვარს ვიდეოების გადაღება და მერე ყურება, ასევე ახარებს თბილი კომენტარები, რომელიც თითო ვიდეოზე ასობით იწერება ხოლმე. მინდოდა ყველასთვის გამეცნო და შემეყვარებინა ჩემი ბაბუა და მიხარია რომ გამომივიდა. მისი ბედნიერი და მოღიმარი თვალების ყურებას არაფერი ჯობს. - რას გვეტყვი შენს მიზნებსა და სურვილებზე? - მთავარი მიზანი კარგი დედობაა, ასევე, მინდა წარმატებული ინტერიერის დიზაინერი ვიყო და ბედნიერი ოჯახი მყავდეს. სამომავლო გეგმებზე წინასწარ, საჯაროდ საუბარს მოვერიდები, მაგრამ მოკლედ გეტყვით, რომ ვგეგმავ ჩემი თავის მეტად განვითარებას პროფესიული კუთხით. (სპეციალურად საიტისთვის)