"ჩემი მძი­მე წონა სა­ზო­გა­დო­ე­ბის­თვის თით­ქოს პრობ­ლე­მად იყო ქცე­უ­ლი... წონის კლება ნელა მიდიოდა და ვნერვიულობდი, თუმცა..." - ბარბარა სამხარაძე ოპერაციის შემდეგ პერიოდსა და კარიერაზე - კვირის პალიტრა

"ჩემი მძი­მე წონა სა­ზო­გა­დო­ე­ბის­თვის თით­ქოს პრობ­ლე­მად იყო ქცე­უ­ლი... წონის კლება ნელა მიდიოდა და ვნერვიულობდი, თუმცა..." - ბარბარა სამხარაძე ოპერაციის შემდეგ პერიოდსა და კარიერაზე

"14 წლის ასაკ­ში ავი­ღე პა­სუ­ხის­მგებ­ლო­ბა და უკვე 10 წე­ლია ამ პა­სუ­ხის­მგებ­ლო­ბით მოვ­დი­ვარ. მე იგი­ვე ვარ" - გვე­უბ­ნე­ბა მომ­ღე­რა­ლი ბარ­ბა­რა სამ­ხა­რა­ძე. მის ცხოვ­რე­ბა­ში 2023 წელს მნიშ­ვნე­ლო­ვა­ნი რამ მოხ­და - ბა­რი­არ­ტრი­უ­ლი ოპე­რა­ცია გა­ი­კე­თა.

წო­ნა­ში საგ­რძნობ­ლად და­იკ­ლო და ამ­ბობს, რომ სა­კუ­თა­რი თავი ახ­ლი­დან გა­იც­ნო. რო­გორ გრძნობს ოპე­რა­ცი­ის შემ­დეგ თავს, რო­გორ მი­ვი­და ამ გა­და­წყვე­ტი­ლე­ბამ­დე, რა შეც­ვა­ლა ამ ყვე­ლა­ფერ­მა და რას ურ­ჩევს სხვებს, ამა­ზე AMBEBI.GE-ს მკი­თხველს ამ ინ­ტერ­ვი­უ­თი თა­ვად ეტყვის.

ბარ­ბა­რა სამ­ხა­რა­ძე:

- ძა­ლი­ან კარ­გად ვარ, მაქვს მუ­სი­კა­ლუ­რი სტუ­დია, სა­დაც ბავ­შვებს ვა­მე­ცა­დი­ნებ და შე­იძ­ლე­ბა ით­ქვას, რომ პა­ტარ-პა­ტა­რა ნა­ბი­ჯე­ბით ჩემი ცხოვ­რე­ბის ოქ­როს ხა­ნის­კენ მი­ვი­წევ. მუდ­მი­ვად უკე­თე­სის მო­ლო­დინ­ში ვარ. ვცდი­ლობ, რომ იმ საქ­მე­ში, რა­საც ვა­კე­თებ, უფრო მეტი და კარ­გი შევ­ქმნა. ვა­შე­ნებ ჩემს მო­მა­ვალს და წინ მი­ვი­წევ.

474778575-2956331927878301-7527250006934695477-n-1741443638.jpg

- ამის­თვის ადა­მი­ანს მო­ტი­ვა­ცია სჭირ­დე­ბა. ეს ყვე­ლა­ფე­რი რო­გორ შე­ძე­ლი?

- არ ვიცი, ასე რო­დის გა­ვი­ზარ­დე, მაგ­რამ რო­დე­საც ვი­გებ და ვხე­დავ, ჩემ­თვის სრუ­ლი­ად უცხო ადა­მი­ანს რომ რა­ღაც სტკი­ვა, აწუ­ხებს, რა­ი­მე ტრა­გე­დია და­ა­ტყდა თავს, ამას ში­ნა­გა­ნად გან­ვიც­დი. მერე რო­დე­საც ვი­აზ­რებ, რომ ეს პრობ­ლე­მა მე არ მაქვს და ამ დროს ისეთ უბ­რა­ლო და უმ­ნიშ­ვნე­ლო რა­ღა­ცებ­ზე მი­წუ­წუ­ნია, ვხდე­ბი, რომ ჩემი წუ­წუ­ნი და­უშ­ვე­ბე­ლია. ასე­თი და­მო­კი­დე­ბუ­ლე­ბა მერე მაძ­ლევს მო­ტი­ვა­ცი­ას. მა­ტე­რი­ა­ლუ­რი პრობ­ლე­მე­ბი სა­წუ­წუ­ნოა, მაგ­რამ ხვდე­ბი, რომ ჯან­მრთე­ლო­ბა­ზე მნიშ­ვნე­ლო­ვა­ნი არა­ფე­რია. ახა­ლი დღე რომ თენ­დე­ბა, ვცდი­ლობ, იმ დღის მაქ­სი­მუ­მი გა­ვა­კე­თო, რომ უკან მო­ხედ­ვა თა­მა­მად შევ­ძლო. ყო­ვე­ლი დღე ნე­გა­ტი­ვის გა­რე­შე გა­ვი­ა­რო, რად­გან მე არ მაქვს ისე­თი მძი­მე პრობ­ლე­მა, რო­გო­რიც შე­იძ­ლე­ბა სხვას ჰქონ­დეს.

385066987-2576479829196848-260271436020488142-n-1741443680.jpg

- იმ წარ­მა­ტე­ბის შემ­დეგ, რა­საც 14 წლის ასაკ­ში მი­აღ­წიე, შენს ცხოვ­რე­ბა­ში პრობ­ლე­მა არა­ფე­რი ყო­ფი­ლა?

- მა­ნამ­დეც და მას მე­რეც გარ­შე­მო ადა­მი­ა­ნე­ბის­გან მეს­მო­და, - "შენ ხარ დიდი", "შენ ხარ მსუ­ქა­ნი ადა­მი­ა­ნი", "მსუ­ქა­ნი ბავ­შვი", - ჩემი მძი­მე წონა სა­ზო­გა­დო­ე­ბის­თვის თით­ქოს პრობ­ლე­მად იყო ქცე­უ­ლი. არა­და, თა­ვად მე იმ სტან­დარტს ვამ­კვიდ­რებ­დი, რომ „მი­მი­ღე ისე­თად, რო­გო­რიც ვარ და არა­ვის საქ­მე არ არის, რო­გო­რი ვიქ­ნე­ბი - მსუ­ქა­ნი, თუ გამ­ხა­რი". ჩემი წონა კომ­პლექსს დი­დად არ მიქ­მნი­და. და თუ კომ­პლექ­სი რა­ღაც დო­ზით მა­ინც არ­სე­ბობ­და, თავს არ ვაძ­ლევ­დი იმის უფ­ლე­ბას, ის სხვას და­ე­ნა­ხა, გა­მო­მემ­ჟღავ­ნე­ბი­ნა. მე რომ კომ­პლექ­სე­ბი მქო­ნო­და, სცე­ნა­ზე არ დავ­დგე­ბო­დი. არ მინ­დო­და, კომ­პლექ­სებს ვე­მარ­თე. თუმ­ცა ძა­ლი­ან ადრე ჩემი თავი იმა­ში და­ვი­ჭი­რე, რომ გახ­დო­მა მინ­დო­და. და­ბა­დე­ბის დღე­ზე, ტორტზე სან­თელს რომ ვაქ­რობ­დი, წო­ნის დაკ­ლე­ბას ჩა­ვი­ფიქ­რებ­დი ხოლ­მე... მგო­ნია, რომ ამ დროს ჩა­ფიქ­რე­ბულ სურ­ვილს ყვე­ლა­ზე დიდი ძალა აქვს და ამა­ში ალ­ბათ ყვე­ლა გოგო და­მე­თან­ხმე­ბა... გააგრძელეთ კითხვა