"სიმღერის გარდა ცხოვრებაში არც არაფერი გამაჩნია და არც შემიძლია. სულ ვმღერი. 7 საკრავზე ვუკრავ..." - ბიჭი საოცარი ხმით, რომლის ნამღერსაც სოცქსელებში დიდი გამოხმაურება მოჰყვა
როგორც ყველა ბიჭს ფეხბურთი მასაც ბავშვობიდან უყვარდა, საკმაოდ კარგად თამაშობდა და დღემდე თამაშობს, მაგრამ ფეხბურთმა მასში ისე, როგორც სიმღერამ, ვერ იძალა. ის და სპორტის სხვა სახეობები მისთვის მხოლოდ ჰობად დარჩა. სიმღერას კი 17 წლის ნიკა კუბლაშვილი აპირებს, რომ სერიოზულად გაჰყვეს. მას მართლა გამორჩეული მონაცემები აქვს. გასულ კვირას მისი ნამღერის ვიდეოებმა სოციალური ქსელი მთლიანად მოიცვა.
ნიკა კუბლაშვილის ახლოს გაცნობა გადავწყვიტეთ და ისე მოხდა, რომ მისი პირველი ინტერვიუც ჩავწერეთ. ცოტას ღელავდა, რადგან მორცხვიც არის. დანარჩენს უკვე ინტერვიუდან შეიტყობთ.
- შენი ვიდეოები სოციალურ ქსელში ვირუსულად გავრცელდა. რას განიცდი ამ დროს?
- ცოტა ისეთი ვარ, ვერ გამოხატავ ემოციებს, გულის სიღრმეში კი ძალიან მიხარია. პასუხისმგებლობა არ მაკლდა, მაგრამ ვგრძნობ, რომ მომემატა.
- მოგვიყევი შენზე...
- დავიბადე რუსთავში, სამი წელი იქ ვცხოვრობდით, შემდეგ სოფელში წამოსვლა მოგვიწია, ბებია და ბაბუა მყავდა ლაგოდეხის რაიონის სოფელ აფენში და აქ გადმოვედით. იმის მერე აქეთ ვართ. სკოლაშიც აქ ვსწავლობ. მეთორმეტეკლასელი ვარ.
- პირველად როდის გამოვლინდა შენში მუსიკალური მონაცემები?
- სადღაც 4 წლიდან ვმღერი. მაშინ სოციალურ ქსელები, არც "იუთუბი“ ასე განვითარებული... "ბასტი-ბუბუს“ სიმღერებიდან მაქვს მუსიკის მოსმენა დაწყებული. ამ სტუდიის ჩანაწერებს ვუსმენდი. მერე მშობლებმა რომ შემატყვეს, რომ მუსიკის მიმართ განსაკუთრებულ ინტერესს ვიჩენდი და მონაცემები მქონდა, გადაწყვიტეს აფენში საკრავზე სასწავლებლად შევეყვანეთ. ეს იმ დროისთვის უფრო ხელსაყრელი იყო. ადგილობრივ პედაგოგთან დავდიოდი და ფანდურზე დაკვრას ვსწავლობდი.
- შემდგომ არავინ იყო ისეთი, ვინც გეტყოდა, რომ შენს მონაცემებს მეტი და სხვანაირი განვითარება უნდოდა?
- ეს უფრო მოგვიანებით იყო, როცა გავიზარდე და შევხდი ადამიანს, რომელმაც სწორედ ეს მითხრა და ამაში ხელიც შემიწყო. მას მერე მის გვერდით ვარ და ის უკვე ჩემი ოჯახის წევრია. ეს ადამიანი იოანე ქართველია.
- ის, რაც სოციალურ ქსელში მასობრივად გავრცელდა და მოვისმინეთ, სტუდიაში ჩაწერისას არის გადაღებული?
- სტუდიური ნამუშევარი არ არის, ჩემს სახლშია ჩაწერილი. მიკროფონში ვმღერი. მას მხოლოდ აკუსტიკის ეფექტი აქვს...
საუბარში იოანე ქართველი ჩაერთო. ის ყვარლის კულტურის განვითარების ცენტრის თანამშრომელია, ასევე ყვარლის კოტე მარჯანიშვილის სახელობის სახალხო თეატრის მსახიობი:
- მინდა მოგიყვეთ, როგორ გავიცანი და აღმოვაჩინე ნიკა. მოგეხსენებათ, ყვარელში ყოველ 8 ნოემბერს ილია ჭავჭავაძის საიუბილეო თარიღისადმი მიძღვნილი სახალხო დღესასწაული ილიაობა იმართება. ყვარლის კულტურის განვითარების ცენტრმა, რომლის დირექტორი მაია ზარდიაშვილია, გვითხრა, რომ უნდა დაგვეწყო ილიაობისადმი მიძღვნილი საკონცერტო პროგრამის შექმნა. ამისთვის ახალსოფელში მოღვაწე ქალბატონმა - თეა დევდარიძემ, ახალსოფლელი ბავშვები ყვარელში შესარჩევ ტურზე ჩამოიყვანა, რომ პროექტისთვის შეგვერჩია. ნიკუშა ლაგოდეხის მუნიციპალიტეტიდან კია, მაგრამ იმის გამო, რომ თეასთან ახლობლობდა, მან ახალსოფლის ანსამბლთან ერთად ისიც წამოიყვანა. ამ ტურზე კომისია მუშაობდა და მათ შორის მეც ვიყავი. მონაწილეების არტისტიზმი, სასცენო მოძრაობა უნდა შემეფასებინა. ვუსმენდით უამრავ შემოქმედებით ჯგუფს... მორიგ ჯერზე ისე მოხდა, რომ ტელეფონში თავჩახრილი ვიყავი და უცებ სცენიდან გამორჩეული ნამღერი შემომესმა, თავი ავწიე და საოცარი ბიჭი დავინახე. მისი ნამღერით მოვინუსხე და ვთქვი, - ამ ახალგაზრდამ ილიაობაზე აუცილებლად უნდა იმღეროს-მეთქი. თუმცა საუბარი იმაზე მაინც მიდიოდა, რომ ჩვენი მუნიციპალიტეტიდან არ იყო. მაია ზარდიაშვილმა თქვა, - იმდენად კარგი ახალგაზრდაა, რა მნიშვნელობა აქვს, საიდან არის და ნიკუშამ ყვარელში, ყვარლის ტბაზე, დიდ სახალხო დღესასწაულზე იმღერა და დიდი მოწონება დაიმსახურა...
- კარგ დღეს მომხდარა მისი სასცენო ნათლობა... სოციალურ ქსელში მისი ვიდეოებს უკვე აქტიურად აზიარებენ...
- კი, ასეა... წლის განმავლობაში უამრავ სხვადასხვა პროექტს ვაკეთებ, მაქვს საავტორო პროექტი "ლურჯი აპრილიც“, სადაც თბილისიდან ცნობილ ხელოვანებს ვიწვევთ, არანაირი ბილეთი არ იყიდება, გადავსებულია ხოლმე დარბაზი. მორიგ "ლურჯი აპრილზე“ ნიკას დავუკავშირდი და ვუთხარი, რომ უნდა ჩამოხვიდე-მეთქი... რა თქმა უნდა, გავიცანი მისი მშობლებიც და ოჯახებით ისე დავახლოვდით, რომ საერთოდ არ მგონია, რომ გენეტიკურად სხვადასხვა გვარის ადამიანები ვართ...