"რუსის იმედად თუ ვინმეა, ნუ იქნება! გავიხსენოთ ისტორია - ვახტანგ VI, ერეკლე II, ნოე ჟორდანია, ედუარდ შევარდნაძე..." - აკაკი ასათიანის "სახალხო ინტერვიუ" და რჩევა ხელისუფლებას
Ambebi.ge-სა და "პალიტრანიუსის“ ერთობლივი პროექტის "სახალხო ინტერვიუს“ მორიგი სტუმარია პოლიტიკოსი აკაკი ასათიანი. გთავაზობთ გადაცემიდან საინტერესო ეპიზოდებს.
აკაკი ასათიანი ეროვნული მოძრაობის აქტიური მონაწილე და ეროვნული ხელისუფლების ერთ-ერთი წარმომადგენელი გახლავთ. თავიდან უზენაესს საბჭოში ზვიად გამსახურდიას მოადგილე იყო, ხოლო როცა ზვიად გამსახურდია პრეზიდენტი გახდა, პარლამენტის თავმჯდომარე. აკაკი ასათიანი შემდგომში რამდენჯერმე პარლამენტის წევრი, მისი პარტიის ფრაქციის თავმჯდომარე იყო...
ამ ეტაპზე მიიჩნევს, რომ საქართველოში ისეთი ტიპის პოლიტიკა მიმდინარეობს, რომ ეს მის აქტიურობას ნაკლებად საჭიროებს.
თემო:
- რა იყო და რა არის თქვენთვის პოლიტიკა?
- ძალიან საინტერესო საქმეა, ოღონდ, უმადური. არავის უნდა დაამადლო, რომ პოლიტიკაში იყავი... პოლიტიკოსს აქვს ერთი უპირატესობა, მას შეუძლია, თუ ამის უნარი, თვისება აღმოაჩნდა, პოლიტიკაში ყოფნისას განახორციელოს მისი სანუკვარი იდეალები, მისწრაფებები. ჩემთვის ასეთი საქართველოს დამოუკიდებლობა იყო, ისევე როგორც ზვიად გამსახურდიასთვის, - ამისთვის მთელი ცხოვრება იბრძოდა. ეს არის პოლიტიკა... რომ ვამბობ, ეს დარგი უმადურია-მეთქი, იმას ვგულისხმობ, რომ ხელისგულზე არავინ გატარებს. ამას არც უნდა ელოდო და თუ ამას ელოდები, უკეთეს შემთხვევაში, იდიოტი ხარ. არავის უნდა დაამადლო, ამ საქმეში ხომ შენი სურვილით ხარ თუ იყავი, ხომ თვითონ იმოქმედე?!
შეუცდომლობა შეუძლებელია, - ეს უნდა გესმოდეს. ცილისწამება, ლანძღვა, გინებაც კი მოსულა, ამის ისტორიული მაგალითია ზვიადი, მერაბი, გია ჭანტურია... თუ გეშინია, თუ გერიდება, თუ კეკლუცობ და აზიზობ, - ვაიმე, რამე არ თქვან, რამე არ დამაბრალონ, ცილი არ დამწამონო (ეს იმ ცილისმწამებლის სინდისზე იქნება), ამ საქმეს არც კი უნდა გაეკარო.
მე გაცნობიერებული მქონდა და მესმოდა, რომ ასე იქნებოდა... როგორც წესი, მიტინგებზე ოვაციებით მხდებოდნენ, მაგრამ ისიც ვიცოდი, რომ ყოველთვის ასე არ იქნებოდა... იმ წლებს არაფერზე გავცვლი, ყველაზე მშვიდ ან სვებედნიერ ცხოვრებაზეც კი... ბევრ პრობლემას გადავეყარე, - ოჯახისთვის, შვილებისთვის, მშობლებისთვის, დისთვის ვერ ვიცლიდი. ეს ისეთ ბობოქარ პერიოდებს ახლავს, რომელშიც მომიწია მოღვაწეობამ. მიუხედავად ამისა, ღმერთმა საუკუნეც რომ მომცეს ცხოვრება, ვიმეორებ, არც ერთ წუთს არ გავცვლი. ღირდა ამისთვის დაბადება.
რამდენჯერ შეიძლება მოხდეს ერთ ასწლეულში დამოუკიდებლობის აქტი. გასულ საუკუნეში ორჯერ მოხდა - 1918 წელს და 1991-ში... ხალისით უნდა იყო ადამიანი, უნდა გეხალისებოდეს საქმე, რასაც აკეთებ და ემსახურები.
დავითი:
- ბატონო აკაკი, გაიხსენთ 1991 წლის 9 აპრილი და უზენაესი საბჭოს სხდომათა დარბაზი... რა მოლოდინი გქონდათ იმ დღეს?
- დამოუკიდებლობა იმდენად მიუწვდომელი ჩანდა, 1991 წელს შესაძლებელი რომ გახდა, ხალხს მაშინაც კი არ სჯეროდა, მათ შორის, ზოგიერთი დისიდენტიც არ იჯერებდა... წარმოიდგინეთ, რისთვისაც იბრძვი და ის კარიბჭე რომ გაიღება, - უცნაური გრძნობაა, თურმე როგორი ყოფითი და ჩვეულებრივი ამბავია, არადა, ამ დროს გრანდიოზული მოვლენაა... განსაცვიფრებელი გრძნობაა, ამის მსგავსი არც მქონია...
თუმცა ფეხბურთი, სპორტი ძალიან მიყვარს და 1981 წელს "დინამომ“ რომ გაიმარჯვა - თასების თასი რომ მოიგო, მსგავსი განცდა არა მარტო მე, მთელ საქართველოს და თბილისს ჰქონდა.
1991 წლის 9 აპრილის კადრები არის და როცა ვუყურებ, სახე წაშლილი მაქვს, ჰალსტუხი მოღრეცილი, თმა აბურდული... ზვიადს გადავეხვიე, რაღაც საოცარი ამბავი იყო, სიზმრიდან რომ გამოფხიზლდები და სიზმარი ცხადი აღმოჩნდება. დიდებულ ამბავი გახლდათ!
სოსო:
- ხელი რომ მოაწერეთ დამოუკიდებლობის აქტს, ემოციურად რას განიცდიდით?
- წინა ღამეს არ დამეძინა, სვეტიცხოველში წავედი, ვილოცე. ჩამოვედი და დილით ჩამთვლიმა, შემოვიდა ბატონი ზვიადის თანაშემწე და სად ხარ, ბატონი ზვიადი გელოდებაო. სად ხარ გენაცვალე, ასეთ რამეზე აგვიანებო?! უცნაირი განწყობა იყო, საზეიმოც არა, საქმიანი, სპორტსმენებს რომ აქვთ ხოლმე დიდი მატჩების წინ, დაახლოებით ასეთი. თან მშვიდი ხარ და თან შინაგანი ამაღლების გრძნობა გაქვს... ღმერთმა მართლა მოწყალება უნდა მოიღოს შენზე, რომ ასეთ დოკუმენტს ხელი მოაწერო...
ქეთი:
- ბაბუები რეპრესირებული გყავდათ, ვინ იყვნენ ისინი და რა მიზეზით იყვნენ დახვრეტილ-გადასახლებულები? ამან რა კვალი დატოვა თქვენს ცხოვრებაზე?
- ბებიები გადარჩნენ და მათ გაზარდეს ჩემი მშობლები. დედაჩემი მამა - დავით სვანიძე თბილისში დახვრიტეს. როცა დააპატიმრეს, მისი წიგნებიც წაიღეს და იქიდან მხოლოდ ორი წიგნი გადარჩა... ბებიას, დედაჩემს დიდხანს არ ეუბნებოდნენ, რომ დახვრიტეს. მათ ეგონათ, რომ ცოცხალი იყო. ვიღაცები ეუბნებოდნენ, რომ არხანგელსკში იყო... არადა, დაპატიმრებიდან ერთ თვეში დახვრიტეს. განაჩენი აქაურმა გარეწრებმა გამოუტანეს, "ტროიკებს“ რომ ეძახდნენ მათ, რომელთა ხსენებაც არ მინდა...