"მე რომ პრემიერ-მინისტრი გავხდე..." - რას დააწესებდა ლევან წულაძე, როგორც სამხედრო ვალდებულებას?
Ambebi.ge-სა და "პალიტრანიუსის" ერთობლივი პროექტის "სახალხო ინტერვიუს" მორიგი სტუმარია რეჟისორი ლევან წულაძე. მან მისთვის გამოგზავნილ შეკითხვებს უპასუხა. გთავაზობთ ინტერვიუდან საინტერესო ეპიზოდებს, ხოლო "სახალხო ინტერვიუს" სრული ვერსიის ნახვას კი მითითებულ ბმულზე შეძლებთ.
ნინო:
- ჩემთვის დაუვიწყარია თქვენი შექმნილი "თეატრალური სარდაფი" - ეს იყო ნათელი წერტილი 90-იანი წლების თბილისში... გაიხსენეთ ის ეტაპი და აქვე თუ რა იყო ის პერიოდი თქვენს კარიერაში?
- "სარდაფის“ პერიოდი იყო ყველაზე შესანიშნავი პერიოდი ჩემს ცხოვრებაში და ყველა იმ ადამიანის ცხოვრებაში, როგორც მეუბნებიან, ვინც იქ ვიყავით. „სარდაფი“ არც ჩემი და არც სხვისი არ იყო, ის თანამოაზრე ადამიანების ჯგუფის გახლდათ. კარი ღია გვქონდა და ყველა იქ შემოსული ადამიანი „სარდაფერლი“ ხდებოდა. რაღაც ასეთი ამქრული სიხარული არსებობდა... რემონტი რომ დავიწყეთ, ჯერ არ ვიცოდით, რა გამოვიდოდა, მოპარული ჩაქუჩით ვმუშაობდით, რადგან ინსტრუმენტები არ გვქონდა. მერე რაღაცებს გვჩუქნიდნენ, ზემოთ გარაჟი იყო და ნელ-ნელა ვაკეთებდით. მახსოვს ჩემმა პლეხანოველმა მეგობრებმა 2 მანქანა ხრეში მაჩუქეს, ვიღაცამ ცემენტი მაჩუქა, ვიღაც სპონსორი იყო. პირველი სპონსორი მფრინავი ჯამბაზიშვილი გახლდათ, რომელმაც გათბობა შეგვიძინა. დღე და ღამე ვმუშაობდით, ახალგაზრდები ვიყავით, მხიარულები, არ ვიღლებოდით... ისიც მახსოვს, რომ ჩვენთან ვიღაც ხალხი ღამე მოდიოდა, ძირითადად იქვე მაცხოვრებლები, - გამოსაცვლელი ტანსაცმლით მოჰქონდათ, გამოცვლიდნენ და ბეტონის მოზელაში გვეხმარებოდნენ. მადლობას გადავუხდიდით და მერე მიდიოდნენ. ასეთი არაჩვეულებრივი ქალაქი იყო თბილისი, ახლა არ ვიცი, ასე ხდება თუ არა, მაშინ ხდებოდა.
ლიკა:
- "თეატრი-სახელოსნო 42" თქვენი მერამდენე "შვილი" და სიყვარულია? რამდენად კმაყოფილი ხართ ახალი თეატრით?
- უკანასკნელი შვილი არ უნდა თქვა იმიტომ, რომ კაცმა არ იცის, რა მოხდება... არ ვიცი, ალბათ მეოთხე თუ მეხუთე თეატრია, რომელსაც მეგობრებთან ერთად თავიდან ვიწყებ. თეატრი მარტოს არასდროს გამიკეთებია. „42 თეატრი“ ძალიან კარგი გოგოა, გადავწყვიტე, რომ მდედრობითი სქესისაა. მიყვარს იქაურობა, თავისუფლებას ვგრძნობ. ეს ისეთივე განცდაა, როგორც გემის კაპიტნობა. როდესაც კომპანიაზე მუშაობ, იქ პატრონი, დამკვეთი გყავს. ასეთ დროს კი ხარ მეკობრე და ქარი საითაც დაუბერავს, შენს გემს იქით წაიყვან. ერთადერთი, პასუხისმგებელი ხარ შენი მეზღვაურების წინაშე, გემი არ უნდა დაღუპო და სწორი გზით ატარო. ეს ბედნიერებაა და ძალიან დიდი სიხარული, სასურველი, საინტერესო და შესაშური.
ბექა:
- რაც ვიცი, სულ მუშაობთ. როდის და როგორ ისვენებთ?
- მართალი ბრძანდებით. თითქმის სულ ვმუშაობ და არ ვიცი დასვენება. არ ვარ დასვენებისკენ მიდრეკილი ადამიანი. მიყვარს დასავლეთ საქართველოში რამდენიმე დღით წასვლა, - ეს არის ჩემთვის არაჩვეულებრივი რამ ცოტა ხნით რომ მოწყდები თბილისის რიტმს. აქ, ამ გარემოში ვერ წყდები რეპეტიციებისა და ფიქრების წყებას, - ამ ყველაფერს ვერ წყვეტ. დასავლეთ საქართველოში თუ წავალ, საიდანაც ვარ წარმოშობით, იქაური ემოციები, ის 4-5 დღე თეატრს ცოტა ხნით გადაყლაპავს ხოლმე. ბოლო ორი წელი რაჭაში ონისე ონიანთან ვიყავი. კარგი მასპინძელია, გივლის, ზრუნვა არ ეზარება და კარგ ხასიათზე ვარ ხოლმე. გარშემოც კარგი ხალხია და შესანიშნავი ბუნება. ამაზე მეტი დასვენება ჩემთვის ზედმეტია, მერე უკან დაბრუნება მიჭირს.
სანდრო:
- როგორ ფიქრობთ, რატომ ვეღარ იდგმება ისეთი სპექტაკლები, როგორიც გასული საუკუნის 70-80-იან წლებში?
- არასწორი ფორმულირებაა. ყველა დროს და ეპოქას აქვს თავისი ესთეტიკა. მაშინ თეატრი იყო სხვა ხასიათის. თეატრს აქვს უნარი, შეიცვალოს პროფესია. ზოგჯერ ექიმია, ზოგჯერ რევოლუციონერი, განგსტერი, დისიდენტი, მეზობელი, დედამთილი, სიდედრი, ზოგჯერ კიდევ რა და რა... ყველა დროს სჭირდება თავის თეატრი. მაშინ იდგმებოდა ისე, როგორც საჭირო იყო და ახლა იდგმება ისე, როგორ საჭიროა. საქმე იმაშია, ვის როგორ მოსწონს. თქვენ მოგწონთ იმდროინდელი სპექტაკლები იმიტომ, რომ ახალგაზრდა იყავით. მეც მომწონს ჩემი ახალგაზრდობის პერიოდი, რა თქმა უნდა, არ მომწონს საბჭოთა კავშირი. ის დრო იმიტომ მიყვარს, რომ მაშინ ახალგაზრდა ვიყავი, გამხდარი და არ ვიღლებოდი. ამიტომ, ვერ დაგეთანხმებით, რომ არ იდგმება ისე, როგორც იდგმებოდა. რა თქმა უნდა, თეატრის გავლენა და ძალა შესუსტდა, მაშინ შეიძლება ნაკლები კონკურენტი ჰყავდა თეატრს, თუმცა მაინც ჰყავდა... დღეს ყველაფერს ჰყავს კონკურენტი - მულტიმედიის და სოციალური მედიის სახით... საერთოდ რაც თავი მახსოვს, თეატრი სულ იკეტებოდა, ჯერ კიდევ საბერძნეთიდან დაწყებული. ბერძნული თეატრი გადაიქცა იაფფასიან კომედიებად და მერე პორნოგრაფიულ სანახაობად. რომში კი საერთოდ გლადიატორების ასპარეზობად...