"სახლში ერთმანეთს "ხოცავენ", ვიკინგივებით დარბიან, ბაღი ჩემი ხსნაა - იქ რომ არ წავიდნენ, დაღუპული ვარ" - რას ჰყვება გიორგი ყიფშიძე ახალ ცხოვრებაზე
ქართველი მაყურებლისთვის ერთ-ერთი ყველაზე საყვარელი და ნიჭიერი არტისტი, გიორგი ყიფშიძე, „გვანცას პოდკასტის“ სტუმარი იყო. მსახიობმა, რომელიც ყოველთვის გამოირჩევა განსაკუთრებული გულწრფელობით, ამჯერად საკუთარ თავზე, როგორც მრავალშვილიან მამაზე, იმ სირთულეებზე, რამაც მისი ცხოვრება რადიკალურად შეცვალა და იმ დიდ პასუხისმგებლობაზე ისაუბრა, რასაც მარტოხელა მამობა ჰქვია.
"48 წლის ასაკში ჩემი ცხოვრება ბავშვების რუტინამ შეცვალა“
"ბებრულად გავატარე ეს ახალი წელი, ჩემი ასაკის შესაბამისად. უკვე 48 წლის ვარ, 1977-ში დავიბადე, პიონერიც კი ვიყავი. როცა ვიხსენებ, რამდენი წლის ვარ, ვხვდები, რომ სწორედ ასე უნდა გამეტარებინა ეს დღეები - ფაჩუჩებში, ბავშვებთან ერთად ტელევიზორში საახალწლო ფილმების ყურებაში.
ჩემი სტანდარტული დილა 8 საათზე იწყება. ვამზადებ "ბაზას" - ჩაის ვაყენებ, ვწესრიგდები, რომ მერე ბავშვების გაღვიძების რთულ პროცესს შევუდგე. ნახევრად მძინარეს ვაცმევ და ბაღში მიმყავს. ადრე ვინმეს რომ ეთქვა, 8 საათზე გაიღვიძებო, გამორიცხული იყო - 3-4 საათზე ვიძინებდი და 11-ზე ვდგებოდი, ტიპური „ბუ“ ვიყავი. ამ ბავშვებმა მე გამზარდეს, რადიკალურად შემცვალეს".
"მარტოხელა მამა ვარ - ყველაფერს საკუთარი ხელით ვაკეთებ“
"სახლში მარტო ვცხოვრობთ მე, დედაჩემი, მამაჩემი, ორი ბავშვი და პატარა ლეკვი. მშობლები უკვე ხანდაზმულები არიან და მათაც მე ვუვლი. ყველაფერს მე ვაკეთებ - სარეცხი იქნება თუ საჭმელი. დღეში სამჯერ ვრთავ სარეცხ მანქანას, იმდენი გროვდება. მერე გაფინე, მერე დააბინავე ბიჭის და გოგოს ტანსაცმელი ცალ-ცალკე... მთელი დღე ამაში მიდის. უთო საერთოდ ამოვაგდე ცხოვრებიდან, ყველაზე საშინელი გამოგონებაა.
ოთხი შვილი მყავს. პირველ ორთან მსგავსი გამოწვევები არ მქონია - მაშინ ქალები არ მენდობოდნენ, ბავშვთან არ მაკარებდნენ. ამ ორთან კი ყველაფერი თავიდან ბოლომდე ჩემს ხელშია. „დეკრეტში“ გასული მამაკაცი მსახიობი მგონი თეატრში პირველი ვიყავი. ეს ჩემთვის ფიზიკურადაც და ემოციურადაც რთული პერიოდი იყო, მკურნალობის კურსსაც დაემთხვა. განგებამ გამომცადა - „აბა, თუ გაუძლებო“. გავუძელი და გამოვიწრთე.
"აღზრდის მეთოდები და ბავშვების ხასიათი“
"ჩემი შვილები ყველაფერს ჭამენ. 4 წლის ლუნას საერთოდ არ უყვარს, როცა ვაჭმევ - თვითონ იღებს ჩანგალს და ჭამს. ბიჭი, კოსმო, ცოტა ზარმაცია - უნდა უყუროს რაღაცას და მე ვაჭამო. ახლა უფრო „ბაბუასავით“ ვარ - უფრო ვათამებ და თბილი ვარ, ვიდრე მკაცრი მამა. ნატალიასთან შეიძლება უფრო მკაცრი ვიყავი, რადგან მაშინ ჩემგან ამას ითხოვდნენ, მაგრამ ახლა სხვაგვარად ვარ. ვცდილობ, მე თვითონ მოვიქცე ისე, რომ მათ მაგალითი აიღონ. არაფერს ვუკრძალავ, უბრალოდ მინდა, ჩემი სწორი ქმედებები დაინახონ.
რაც შეეხება ეკრანებს, ეგ მართლა პრობლემაა. თუმცა, თავადაც ბეზრდებათ და სხვა სათამაშოებზე გადადიან. ახლა ცურვაზე დამყავს, რომ ენერგია იქ დახარჯონ. ბაღი ჩემი ხსნაა - იქ რომ არ წავიდნენ, დაღუპული ვარ, ისეთი ენერგია აქვთ, სახლში ერთმანეთს „ხოცავენ“, ორი ვიკინგივით დარბიან".