რას პასუხობს მიხეილ მაჭავარიანის ვაჟი კრიტიკოსებს? - "მამას დიდად არ უნდოდა, რომ პოლიტიკაში ვყოფილიყავი" - კვირის პალიტრა

ის ბოლო დღე­ებ­ში სა­ზო­გა­დო­ე­ბის ყუ­რა­დღე­ბის ეპი­ცენ­ტრში მო­ექ­ცა და ყვე­ლა­ფე­რი იმ ვი­დე­ო­თი და­ი­წყო, რო­მელ­შიც ახალ­გაზ­რდა მის პო­ლი­ტი­კურ ხედ­ვა­ზე ლა­პა­რა­კობს და რო­გორც ხე­ლი­სუფ­ლე­ბას, ისე "ნა­ცი­ო­ნა­ლუ­რი მოძ­რა­ო­ბის" წარ­მო­მად­გენ­ლებს შეც­დო­მე­ბის აღი­ა­რე­ბის­კენ მო­უ­წო­დებს. "ქვე­ყა­ნა წინ რომ წა­ვი­დეს, ყვე­ლა­ფერს თა­ვი­სი სა­ხე­ლი უნდა და­ერ­ქვას, - ამ­ბობს ის და ოპო­ნენ­ტებ­მაც არ და­ა­ყოვ­ნეს, რო­გორც "ქარ­თუ­ლი ოც­ნე­ბის", ისე "ნა­ცი­ო­ნა­ლუ­რი მოძ­რა­ო­ბის" წარ­მო­მად­გენ­ლებ­მა შე­საძ­ლებ­ლო­ბა არ გა­უშ­ვეს ხე­ლი­დან და ახალ­გაზ­რდა პო­ლი­ტი­კოსს შე­უ­ტი­ეს. ყვე­ლა­ზე ცუდი ის იყო, რომ ამ ბა­ტა­ლი­ებ­ში ვადო მა­ჭა­ვა­რი­ანს მამა მი­ხე­ილ მა­ჭა­ვა­რი­ანი გა­უხ­სე­ნეს და მის პო­ლი­ტი­კურ წარ­სულ­ზე პა­სუხს შვილს სთხოვ­დნენ.

"იმის გამო, რომ ვფიქ­რობ, ამ ყვე­ლაფ­რის სა­ხე­ლის არ­დარ­ქმე­ვით წინ ვერ წა­ვალთ, წით­ლე­ბი მე­ძა­ხი­ან "ქოცს", ხოლო იმ სი­მარ­თლის გამო, რომ ამ რე­ჟიმს ვებ­რძვი სუფ­თად, უან­გა­როდ და მი­მაჩ­ნია, რომ ის ან­ტი­ქარ­თუ­ლია, ლურ­ჯე­ბი მი­ძა­ხი­ან "ნაცს". ჩვე­ნი მი­ზა­ნია, რომ ამ ქვე­ყა­ნა­ში დამ­თავ­რდეს ორ ნა­წი­ლად, ორ­ფე­რად და­ყო­ფა და ახალს მი­ე­ცეს გა­სა­ქა­ნი. ამ ქვე­ყა­ნა­ში ვართ ხალ­ხი, ვინც მზად ვართ მო­ვი­დეთ იმის­თვის, რომ ეს 30-წლი­ა­ნი სი­ბინ­ძუ­რე ქარ­თულ პო­ლი­ტი­კა­ში და­ვამ­თავ­როთ“, - ამ­ბობს და აქვს ამ­ბი­ცია პო­ლი­ტი­კუ­რი მოძ­რა­ო­ბის "სარ­თუ­ლი - ახა­ლი თა­ო­ბის ძალა" ლი­დერს ვადო მა­ჭა­ვა­რი­ანს, რო­მე­ლიც სა­უ­ბარს მის "უჩ­ვე­უ­ლებ­რი­ვეს“ ბავ­შვო­ბა­ზე თხრო­ბით იწყებს.

"მშობ­ლებ­მა მა­ჩუ­ქეს ყვე­ლა­ზე მნიშ­ვნე­ლო­ვა­ნი - თა­ვი­სუფ­ლე­ბა“

2001 წელს და­ვი­ბა­დე და გა­ვი­ზარ­დე თბი­ლის­ში, რუს­თა­ვე­ლის გამ­ზირ­ზე მდე­ბა­რე ბე­ბია-ბა­ბუ­ის და­ნა­ტო­ვარ ის­ტო­რი­ულ სახ­ლში. მა­ბედ­ნი­ე­რებს, რომ დიდი და ლა­მა­ზი ოჯა­ხი მყავს. მი­უ­ხე­და­ვად იმი­სა, მამა თა­ნამ­დე­ბო­ბებ­ზე იყო, არას­დროს და არაფ­რით მიგ­რძნია, რომ ვინ­მე­ზე პრი­ვი­ლე­გი­რე­ბუ­ლი და რა­მით გა­მორ­ჩე­უ­ლი ბავ­შვი ვი­ყა­ვი, უჩ­ვე­უ­ლებ­რი­ვე­სი ბავ­შვო­ბა მქონ­და. მქონ­და ის სა­თა­მა­შო, რაც სხვას და სხვა­ზე მეტი - არა­ფე­რი. ჩემს ოჯახს არ ახა­სი­ა­თებ­და სამ­თავ­რო­ბო აგა­რა­კებ­ზე დას­ვე­ნე­ბა, სულ ვი­ყა­ვი იმ ადა­მი­ა­ნე­ბის და მე­გობ­რე­ბის გა­რე­მოც­ვა­ში, რომ­ლე­ბიც ჩე­მით შე­ვი­ძი­ნე, ვი­ყა­ვი თა­ვი­სუ­ფა­ლი და არ ვიზ­რდე­ბო­დი, ასე ვთქვათ, ხე­ლოვ­ნურ გა­რე­მო­ში. თავ­და­პირ­ვე­ლად სუ­ლა­კა­უ­რის სკო­ლა­ში შე­ვე­დი დი­დუ­ბე­ში, მერე გა­და­ვე­დი "მწვა­ნე სკო­ლა­ში“, სა­დაც კარ­გი გა­რე­მო იყო. ბევ­რი მე­გო­ბა­რი შე­ვი­ძი­ნე, დღემ­დე რომ შემ­რჩა, ისე­თი. მად­ლო­ბა, ღმერ­თს, მშობ­ლე­ბი არას­დროს არა­ფერს მაკ­ლებ­დნენ, მაგ­რამ სულ ცდი­ლობ­დნენ, მი­წა­ზე მყა­რად ვმდგა­რი­ყა­ვი და ღრუბ­ლებ­ში არ მეფ­რი­ნა. ვრცლად