„დამირეკა ბიძინა ივანიშვილმა და მითხრა, ჩათვალე, ეს კოშმარი დღეს დამთავრდა შენ ცხოვრებაშიო" - სალომე გოგიაშვილი მძიმე დღეებზე - კვირის პალიტრა

ტე­ლე­წამ­ყვა­ნი­სა და ინფლუ­ენ­სე­რის, სა­ლო­მე გო­გი­აშ­ვი­ლის ინ­ტერ­ვიუ თე­მურ ები­ტაშ­ვი­ლის პოდ­კას­ტში საკ­მა­ოდ ემო­ცი­უ­რი და გულ­წრფე­ლი აღ­მოჩ­ნდა. სა­უბ­რის მთა­ვა­რი თემა გარ­და მის პი­რად ცხოვ­რე­ბა­ში ბოლო დროს დატ­რი­ა­ლე­ბულ ქა­რიშ­ხალს ეხე­ბო­და, არა­მედ სო­ცი­ა­ლურ ქსე­ლებ­ში მის მი­მართ არ­სე­ბულ აგ­რე­სი­ა­სა და ბუ­ლინგს, რაც ხში­რად მის პო­ლი­ტი­კურ სიმ­პა­თი­ებს უკავ­შირ­დე­ბა.

სა­ლო­მე ღიად სა­უბ­რობს იმ მი­ზე­ზებ­ზე, რის გა­მოც იგი მმარ­თვე­ლი გუნ­დი­სა და, პირ­ველ რიგ­ში, ბი­ძი­ნა ივა­ნიშ­ვი­ლის ერ­თგუ­ლი რჩე­ბა. ინ­ტერ­ვი­უს ამ მო­ნაკ­ვეთ­ში ის იხ­სე­ნებს ცხოვ­რე­ბის უმ­ძი­მეს პე­რი­ოდს, რო­დე­საც მარ­ტო დარ­ჩე­ნილს, შვი­ლებ­თან ერ­თად, სახ­ლის და­კარ­გვი­სა და ქუ­ჩა­ში დარ­ჩე­ნის საფრ­თხე ემუქ­რე­ბო­და.

- ყო­ველ­თვის დიდი გა­მოხ­მა­უ­რე­ბა აქვს ხოლ­მე შენს პოს­ტებს სო­ცი­ა­ლურ ქსე­ლებ­ში და არა­ერ­თხელ შე­გიგ­რძნია ბუ­ლინ­გის წნე­ხი. რას ფიქ­რობ, მმარ­თვე­ლი პარ­ტი­ის, მმარ­თვე­ლი ძა­ლის მხარ­დამ­ჭე­რი რომ არ იყო, ბუ­ლინ­გის რა­ო­დე­ნო­ბა ნაკ­ლე­ბი იქ­ნე­ბო­და?

- კი, კი, ან შე­იძ­ლე­ბა სა­ერ­თოდ არ ყო­ფი­ლი­ყო, მაგ­რამ აი, აქაც ვე­ჯა­ხე­ბით რას, იცი? ერ­თგუ­ლე­ბას. არ მომ­ბეზ­რდე­ბა ამა­ზე სა­უ­ბა­რი, ჩემ­თვის ყვე­ლა­ზე მნიშ­ვნე­ლო­ვა­ნი არის ადა­მი­ა­ნის ერ­თგუ­ლე­ბა. ძა­ლი­ან მინ­დო­და ამ თე­მა­ზე ლა­პა­რა­კი და მად­ლო­ბა, რომ ეს კი­თხვა და­მის­ვი, იმი­ტომ რომ სულ ვლა­პა­რა­კობ ან ჩა­ქუჩ­ზე და ან ჩემ გა­შო­რე­ბა­ზე, ძა­ლი­ან და­ვი­ღა­ლე უკვე.

ბა­ტონ ბი­ძი­ნა ივა­ნიშ­ვილ­თან ჩემს ოჯახს აკავ­ში­რებს ძა­ლი­ან დიდი ხნის ურ­თი­ერ­თო­ბა. ჯერ არა­ვინ არ იცო­და ბა­ტო­ნი ბი­ძი­ნა, რო­დე­საც ჩემი ოჯა­ხი მის ოჯახ­თან მე­გობ­რობ­და. შემ­დეგ, სამ­წუ­ხა­როდ, ჩემი ცხოვ­რე­ბა ისე წა­რი­მარ­თა, რომ მე დამ­ჭირ­და დახ­მა­რე­ბა. ადა­მი­ა­ნი გვერ­დში რომ და­გიდ­გე­ბა, იმ ადა­მი­ა­ნის, მე ასე ვთვლი, მად­ლი­ე­რი უნდა იყო. მე პარ­ტი­ის გულ­შე­მატ­კი­ვა­რი კი არ ვარ, ამ კა­ცის გულ­შე­მატ­კი­ვა­რი ვარ - კა­ცის, რო­მელ­მაც ცხოვ­რე­ბა გა­და­მირ­ჩი­ნა, კა­ცის, რო­მელ­მაც ჩემი შვი­ლე­ბი გა­და­არ­ჩი­ნა.

ბან­კში, რო­მელ­შიც იყო იმ მო­მენ­ტში იყო ჩემი სეს­ხი, რო­მე­ლიც მა­კარ­გვი­ნებ­და სახ­ლს, ყვე­ლა­ფერს აბ­სო­ლუ­ტუ­რად, ცხოვ­რე­ბის აზრს მა­კარ­გვი­ნებ­და, იმ ბან­კის უფ­რო­სი მა­მა­ჩე­მის ძა­ლი­ან ახლო მე­გო­ბა­რი იყო. მე მა­საც ვთხო­ვე, ის კი არ მი­თხო­ვია, რომ ვალი მო­მიხ­სე­ნი-თქო. მე უბ­რა­ლოდ ვთხო­ვე, რომ 20 წელ­ზე გა­და­ე­ნა­წი­ლე­ბი­ნა, რაც ძა­ლი­ან მარ­ტი­ვია. დღეს სეს­ხი რომ კეთ­დე­ბა 20 წელ­ზე, ჩვე­უ­ლებ­რი­ვად აკე­თე­ბენ, ანუ ეს აპ­რო­ბი­რე­ბუ­ლი თემა იყო.

ამ კაც­თან მე თვი­თონ ძა­ლი­ან მო­მე­რი­და მის­ვლა და ამი­ტომ მა­მა­ჩე­მის ერთ-ერთი მე­გო­ბა­რი მი­ვი­და და სთხო­ვა. უთხრა, ძა­ლი­ან ცუდ დღე­ში არი­ან, ოჯა­ხი გა­რეთ რჩე­ბა და იქ­ნებ 20 წელ­ზე გა­და­ვა­ნა­წი­ლოთ იგი­ვე სეს­ხი, რაც შენ ბან­კში დევ­სო. ვერ ვი­ზამ მა­გა­სო. უარი თქვა. მერე კი­დევ მი­ვე­დი მა­მა­ჩე­მის სხვა მე­გო­ბარ­თან და ვთხო­ვე, რომ იქ­ნებ რა­მე­ნა­ი­რად, აი, რა­ღაც­ნა­ი­რად სხვა საკ­რე­დი­ტო რა­ღაც გა­მე­კე­თე­ბი­ნა, მაგ­რამ არ გა­მო­ვი­და. მარ­ტო ვი­ყა­ვი, პა­ტა­რა გოგო, დედა და ბავ­შვე­ბი და კი­დევ ვამ­ბობ, რომ მე კაცი გვერ­დით მა­შინ არა­ვინ არ მყო­ლია, ვინც რა­ღაც­ნა­ი­რად და­მაკ­ვა­ლი­ა­ნებ­და.

იცი, რამ­დენ ადა­მი­ანს ვთხო­ვე დახ­მა­რე­ბა? ოღონდ სწო­რედ გა­მი­გეთ, ჩემ­თვის ეს იყო სიკ­ვდი­ლი. იქამ­დე დახ­მა­რე­ბა არას­დროს არ მი­თხო­ვია, რომ ფული მო­მე­ცი, რომ ვალი გა­ვის­ტუმ­რო-თქო. სხვა­დას­ხვა ხერ­ხებს ვე­ძებ­დი, რომ იქ­ნებ რა­მე­ნა­ი­რად ეს სეს­ხი, რომ­ლის გა­მოც ვკარ­გავ­დი სახ­ლს, რა­ღაც­ნა­ი­რად გა­და­მე­თა­მა­შე­ბი­ნა ისე, რომ შემ­ძლე­ბო­და ამის გა­დახ­და. არა­ვინ, სა­ერ­თოდ არა­ვინ არ გა­მოჩ­ნდა.

განაგრძეთ კითხვა