„ბუ­ნე­ბის­გან მი­ი­ღო ის, რაც ღმერ­თმა მოგ­ვცა. ამას თუ შეძ­ლებ, მგო­ნი, აღარ მო­გინ­დე­ბა, რომ მა­ინ­ცდა­მა­ინც შენი სხე­უ­ლი აწ­ვა­ლო - რა­ღაც აი­თა­ლო, მო­იჭ­რა...“ - მაკა ჩიჩუას გულახდილი ინტერვიუ - კვირის პალიტრა

Ambebi.ge-სა და "პა­ლიტ­რა­ნი­უ­სის“ ერ­თობ­ლი­ვი პრო­ექ­ტის "სა­ხალ­ხო ინ­ტერ­ვი­უს“ მო­რი­გი სტუ­მა­რია მხატ­ვა­რი, სა­ქარ­თვე­ლოს მე­ო­თხე პრე­ზი­დენ­ტის მე­უღ­ლე მაკა ჩი­ჩუა. მან ჩვე­ნი მკი­თხვე­ლის გა­მოგ­ზავ­ნილ შე­კი­თხვებს უპა­სუ­ხა. გთა­ვა­ზობთ ინ­ტერ­ვი­უ­დან სა­ინ­ტე­რე­სო ეპი­ზო­დებს. "სა­ხალ­ხო ინ­ტერ­ვი­უს“ სრუ­ლი ვერ­სი­ის ნახ­ვას კი სტა­ტი­ის ბო­ლოს ნა­ხავთ.

ნინი:

- ქალ­ბა­ტო­ნო მაკა, მო­გე­სალ­მე­ბით. მოგ­ვი­ყე­ვით თქვენს ოჯახ­ზე, მშობ­ლებ­ზე. რო­გო­რი ბავ­შვი იყა­ვით და რო­გო­რი ბავ­შვო­ბა გქონ­დათ?

- და­ვი­ბა­დე საბ­ჭო­თა პე­რი­ოდ­ში, 70-იანი წლებ­ში ვიზ­რდე­ბო­დი. ეს დროს პრინ­ციპ­ში ბოლო ეტა­პი იყო საბ­ჭო­ე­თის... ძა­ლი­ან კარ­გი, საყ­ვა­რე­ლი ბავ­შვო­ბა მქონ­და. მა­შინ არც ვი­ცო­დი თუ კი­დევ სად­მე სხვა­ნა­ი­რი ცხოვ­რე­ბა არ­სე­ბობ­და... დედა პრო­ფე­სი­ით მხატ­ვა­რია, მამა - არ­ქი­ტექ­ტო­რი. მა­მას­თან ურ­თი­ერ­თო­ბა დი­დად არ მქო­ნია, ჩემი მშობ­ლე­ბი და­შო­რე­ბუ­ლე­ბი იყ­ვნენ. თუმ­ცა შე­მოქ­მე­დე­ბით­მა გე­ნე­ტი­კამ "იმუ­შა­ვა“ და მეც ერთი წლი­დან ხელ­ში ფუნ­ჯი და ფან­ქა­რი მე­ჭი­რა, - სულ რა­ღა­ცებს ვხა­ტავ­დი. ვხა­ტავ­დი ყველ­გან და ყვე­ლა­ფერ­ზე. დედა არა­სო­დეს მიშ­ლი­და, რომ კე­დელ­ზე ან ია­ტაკ­ზე და­მე­ხა­ტა. სა­დაც გინ­და და­ხა­ტე, ოღონ­დაც შენი საყ­ვა­რე­ლი საქ­მე რო­გორც გინ­და და რა დრო­საც გინ­და აკე­თე - ასე­თი იყო დე­დის პო­ზი­ცია. ასე რომ, ჩემი ბავ­შვო­ბა პრინ­ციპ­ში კარ­გად და თბი­ლად მახ­სენ­დე­ბა. სიყ­ვა­რუ­ლით გა­ვი­ზარ­დე...

ნე­ლი­კო:

- პრო­ფე­სი­ით მხატ­ვა­რი ხართ. ამ ეტაპ­ზე ამ კუ­თხით რას საქ­მი­ა­ნობთ?

- სულ ვცდი­ლობ, რომ ვხა­ტო, მუდ­მი­ვად მაქვს მცდე­ლო­ბა, მი­ვი­დე მოლ­ბერტთან, მა­გი­დას­თან ან ფურ­ცელ­თან... ახ­ლაც, ნე­ბის­მი­ერ დროს რისი შე­საძ­ლებ­ლო­ბაც მეძ­ლე­ვა და რა დროც შე­მიძ­ლია გა­მო­ვი­ყე­ნო შე­მოქ­მე­დე­ბის­თვის, ვცდი­ლობ, რომ ეს დრო არ დავ­კარ­გო. რო­გორც კი ჩერ­დე­ბი, იქი­დან მერე თა­ვი­დან იწყებ რა­ღა­ცას. ამი­ტომ ერთი დღის ჩაგ­დე­ბაც წარ­მო­უდ­გე­ნე­ლია, არ შე­იძ­ლე­ბა. სა­ჭი­როა მუდ­მი­ვი მე­ცა­დი­ნე­ო­ბა და ვარ­ჯი­ში. რო­გორც პი­ა­ნის­ტე­ბი ამ­ბო­ბენ, ფორ­ტე­პი­ა­ნო­ზე მუდ­მი­ვად რვა სა­ა­თი ყო­ველ­დღე უნდა იმე­ცა­დი­ნო, თო­რემ მერე თი­თე­ბი უკვე ისე აღარ მუ­შა­ობ­სო. ასე­ვეა ხატ­ვა­ში და ალ­ბათ ნე­ბის­მი­ერ პრო­ფე­სი­ა­ში ასე ხდე­ბა - სულ უნდა იმუ­შაო.

კი­ნო­მა­ნი:

- ფილ­მებ­ში გაქვთ მო­ნა­წი­ლე­ო­ბა მი­ღე­ბუ­ლი. რო­მე­ლი როლი იყო თქვენ­თვის მნიშ­ვნე­ლო­ვა­ნი, სა­დაც ითა­მა­შეთ და რო­მელ რე­ჟი­სორ­თან იყო ყვე­ლა­ზე კომ­ფორ­ტუ­ლი გა­და­ღე­ბის პრო­ცე­სი?

- პა­ტარ-პა­ტა­რა რო­ლე­ბი იყო... გა­მორ­ჩე­უ­ლად სულ პირ­ვე­ლი ფილ­მი ლე­ვან კი­ტი­ას "ტრა­სა“ აღ­მოჩ­ნდა. დღეს იმ კად­რებს რომ ვუ­ყუ­რებ, ძა­ლი­ან პა­ტა­რა ვარ. 15 წლის ვი­ყა­ვი, ლე­ვან­მა როცა მი­პო­ვა და თა­ვის ფილმში მო­ნა­წი­ლე­ო­ბა შე­მომ­თა­ვა­ზა. ძა­ლი­ან კარ­გი გუნ­დი იყო, დიდ­ხანს ვი­ღებ­დით, რად­გან ფირ­ზე ხდე­ბო­და გა­და­ღე­ბა... მა­შინ ნაკ­ლე­ბი შე­საძ­ლებ­ლო­ბე­ბი იყო, პა­ტა­რა ფილ­მი გა­მო­ვი­და. შემ­დეგ რე­ჟი­სორ­მა ლიკა ცი­ხი­სელ­მა თა­ვის ბი­ოგ­რა­ფი­ას­თან ასო­ცი­რე­ბუ­ლად პა­ტა­რა, შავ-თეთ­რი, უხმო, სა­ინ­ტე­რე­სო ფილ­მი შექ­მნა. "გა­ი­ღი­მე“ რუ­სუ­დან ჭყო­ნი­ამ გა­და­ი­ღო, რო­მე­ლიც ჩემ­თვის ძა­ლი­ან სა­ინ­ტე­რე­სო გა­მოც­დი­ლე­ბა აღ­მოჩ­ნდა. თუმ­ცა იქ ჩემი თავი ბო­ლომ­დე არ მომ­წონს, მაგ­რამ გა­მოც­დი­ლე­ბის კუ­თხით არ იყო ური­გო. თან ყვე­ლა ისე­თი მსა­ხი­ო­ბი ქალი თა­მა­შობ­და, პრო­ფე­სი­ო­ნა­ლი, რომ ბევ­რი რა­ღა­ცის და­ნახ­ვა შევ­ძე­ლი, თუნ­დაც ის რო­გორც მუ­შა­ობ­დნენ ისი­ნი... გო­დერ­ძი ჩო­ხელ­თან პა­ტა­რა ეპი­ზო­დი იყო...

განაგრძეთ კითხვა