"მომაკვდავს ვგავდი, ვერ დავდიოდი, წმ. ნინოს წყაროდან კი საკუთარი ფეხით ამოვედი... დედა გაოცებისგან ვერ მეკარებოდა" - სასწაული, რომელიც 20 წლის გოგოს ბოდბეში შეემთხვა - კვირის პალიტრა

"მომაკვდავს ვგავდი, ვერ დავდიოდი, წმ. ნინოს წყაროდან კი საკუთარი ფეხით ამოვედი... დედა გაოცებისგან ვერ მეკარებოდა" - სასწაული, რომელიც 20 წლის გოგოს ბოდბეში შეემთხვა

ბოდ­ბის წმინ­და ნი­ნოს დე­და­თა მო­ნას­ტერ­ში მო­ნაზვნუ­რი ცხოვ­რე­ბა 1991 წელს გა­ნახ­ლდა. მა­ნამ­დე აქ მხა­რეთმცოდ­ნე­ო­ბის მუ­ზე­უ­მი იყო, ხოლო მის შე­მო­გა­რენ­ში, მოკ­რძა­ლე­ბულ ქო­ხებ­ში, რუსი მო­ნაზვნე­ბი ცხოვ­რობ­დნენ. ამ­ჟა­მად მათ­გან თით­ქმის აღა­რა­ვინ არის ცო­ცხა­ლი, ყვე­ლამ მი­ა­ბა­რა უფალს ხან­გრძლი­ვი ას­კე­ტუ­რი ღვაწ­ლით და­მაშ­ვრა­ლი სული. 1996 წელს მოღ­ვა­წე­თა ახა­ლი თა­ო­ბა მო­ვი­და მო­ნას­ტერ­ში და იღუ­მე­ნია თე­ო­დო­რას (მახ­ვი­ლა­ძის) ხელ­მძღვა­ნე­ლო­ბით წმინ­და სა­ვა­ნის აღორ­ძი­ნე­ბას შე­უდ­გა.

მო­ნას­ტრი­დან ქვე­მოთ, ხე­ო­ბა­ში, მოჩ­ქეფს წმინ­და ნი­ნოს წყა­რო, რო­მე­ლიც, ის­ტო­რი­უ­ლი გარ­და­მო­ცე­მის თა­ნახ­მად, წმინ­და­ნის ლოც­ვით აღ­მო­ცე­ნე­ბუ­ლა.

სა­სო­ე­ბი­თა და რწმე­ნით მო­სუ­ლებს ეს ან­კა­რა წყა­რო ოდით­გან­ვე აპ­კუ­რებ­და თა­ვის მა­ცო­ცხლე­ბელ, გა­მამ­რთე­ლე­ბელ და განმწმენ­დელ ძა­ლას. 2000 წლამ­დე ამ ად­გი­ლას რკი­ნის გეჯა იდგა, რო­მე­ლიც შე­მოდ­გო­მა­ზე - ფოთ­ლე­ბით, ხოლო ზამ­თარ­ში თოვ­ლით იფა­რე­ბო­და. მად­ლი­ა­ნი ადა­მი­ა­ნე­ბი­სა და მო­ნას­ტრის მოღ­ვა­წე­თა თა­ოს­ნო­ბით წყა­რო­ზე ემ­ბა­ზი აშენ­და და ღირ­სე­უ­ლი პა­ტი­ვი მი­ე­გო ამ ად­გილს. იქვე აიგო წმინ­და ზა­ბუ­ლო­ნი­სა და სო­სა­ნას სა­ხე­ლო­ბის ტა­ძა­რი, სა­დაც ღვთის­მსა­ხუ­რე­ბა აღეს­რუ­ლე­ბა. დღემ­დე ური­ცხვი ხალ­ხი მო­ე­დი­ნე­ბა წყა­როს­კენ და წმინ­და ნი­ნოს შე­წევ­ნას სა­სო­ე­ბი­თა და რწმე­ნით მინ­დო­ბი­ლი, სას­წა­უ­ლებ­რივ კურ­ნე­ბას იღებს.

20 წლის ნინო ერთ-ერთი იმათ­გა­ნია, ვინც სა­კუ­თარ თავ­ზე გა­მოს­ცა­და სას­წა­ულ­მოქ­მე­დი წყა­როს მა­კურ­ნე­ბე­ლი ძალა. აი, რა გვი­ამ­ბო მან:

და­ახ­ლო­ე­ბით 9 წლის წინ, 11 წლი­სა, მძი­მედ გავ­ხდი ავად. სა­ზღვარ­გა­რეთ ვიმ­კურ­ნა­ლე. თით­ქოს ყვე­ლა­ფე­რი კარ­გად იყო, მაგ­რამ იქი­დან დაბ­რუ­ნე­ბი­სას ფრე­ნამ ცუ­დად იმოქ­მე­და და ძა­ლი­ან დავ­სუს­ტდი. ახ­ლობ­ლე­ბის და­უხ­მა­რებ­ლად სი­ა­რუ­ლი მი­ჭირ­და, თავ­ბრუ მეხ­ვე­ო­და, წო­ნას­წო­რო­ბას ვერ ვი­ნარ­ჩუ­ნებ­დი და ხში­რად ვე­ცე­მო­დი. მა­შინ წა­ვე­დი პირ­ვე­ლად ბოდ­ბის წმინ­და ნი­ნოს მო­ნას­ტერ­ში, სა­დაც გა­ვი­ცა­ნი სა­ოც­რად სათ­ნო ადა­მი­ა­ნი - დედა ქსე­ნია (ახლა უკვე მო­ნა­ზო­ნი ნინო). შე­მომ­თა­ვა­ზა, წმინ­და ნი­ნოს წყა­რო­ზე წა­ვი­დე­თო. მა­შინ შე­ვი­ტყვე, რომ ამ წყა­როს თა­ვი­სით ამო­ე­ხეთ­ქა. იმ დრო­ი­სათ­ვის იქ არც ემ­ბა­ზი იყო გა­კე­თე­ბუ­ლი და არც ეკ­ლე­სია იყო აგე­ბუ­ლი. ფოთ­ლებ­ში ის მი­ლიც კი არ ჩან­და, სა­ი­და­ნაც წყა­ლი წვე­თავ­და.

განაგრძეთ კითხვა