"პარკინსონის პრობლემა რომ დაეწყო, ხატებს ვეღარ წერდა და მაშინ გადაერთო მუსიკაზე... ბოლოს უწმინდესი 4 იანვარს ვნახე" - ზვიად ბოლქვაძის მოგონებები ილია II-ზე - კვირის პალიტრა

22 მარტს საყ­ვა­რელ პატ­რი­არ­ქს მი­სი­ვე სა­გა­ლობ­ლით "ალი­ლუ­ია" და­ემ­შვი­დო­ბა. ზვი­ად ბოლ­ქვა­ძემ ის აფხა­ზე­თის კა­პე­ლას­თან ერ­თად შე­ას­რუ­ლა...ზვი­ა­დი ქარ­თვე­ლი მუ­სი­კო­სე­ბი­დან შე­იძ­ლე­ბა ით­ქვას, იშ­ვი­ა­თი გა­მო­ნაკ­ლი­სია, ვი­საც სა­ქარ­თვე­ლოს კა­თო­ლი­კოს-პატ­რი­არ­ქის სა­გა­ლო­ბელ­ზე მუ­შა­ო­ბის პა­ტი­ვი ერგო...

მუ­სი­კო­სი და კომ­პო­ზი­ტო­რი ზვი­ად ბოლ­ქვა­ძე AMBEBI.GE-ს პატ­რი­არ­ქზე, მას­თან ურ­თი­ერ­თო­ბა­ზე და მის სა­გა­ლობ­ლებ­ზე მუ­შა­ო­ბის შე­სა­ხებ გუ­ლახ­დი­ლად გვე­სა­უბ­რა...

ზვი­ად ბოლ­ქვა­ძე:

- ვე­რას­დროს ვი­ფიქ­რებ­დი, რომ კა­თო­ლი­კოს-პატ­რი­არ­ქთან ასე­თი შეხ­ვედ­რა მექ­ნე­ბო­და... კონ­სერ­ვა­ტო­რი­ის სტუ­დენ­ტი ვი­ყა­ვი, ალ­ბათ უფრო მა­გის­ტრა­ტუ­რის პირ­ველ­კურ­სე­ლი, როცა სვი­მონ ჯან­გუ­ლაშ­ვილ­მა, სა­პატ­რი­არ­ქოს მგა­ლო­ბელ­თა გუნ­დის ხელ­მძღვა­ნელ­მა მთხო­ვა, იქ­ნებ უწ­მინ­დე­სის სა­გა­ლო­ბელს სა­გუნ­დო არან­ჟი­რე­ბა გა­უ­კე­თოო... მე და სვი­მონ კონ­სერ­ვა­ტო­რი­ა­ში ერთ პე­რი­ოდ­ში ვსწავ­ლობ­დით, ვმე­გობ­რობ­დით და ერ­თმა­ნეთს კარ­გად ვიც­ნობ­დით. რა თქმა უნდა, ძა­ლი­ან ავ­ღელ­დი. იმა­ზე ვი­ნერ­ვი­უ­ლე, რომ სა­სუ­ლი­ე­რო მუ­სი­კას უნდა შევ­ხე­ბო­დი და თან უწ­მინ­დე­სის ნა­მუ­შე­ვარს. ეს ჩემ­თვის გა­სამ­მა­გე­ბუ­ლი პა­სუ­ხის­მგებ­ლო­ბა იყო...

სვი­მო­ნი არ მო­მეშ­ვა, და­ჟი­ნე­ბით მთხოვ­და, - სცა­დეო. მოკ­ლედ გა­ვუ­კე­თე არან­ჟი­რე­ბა. მარ­ტი­ვად რომ ვთქვათ, ხმებ­ში გავ­შა­ლე... მახ­სოვს იმა­ზეც ძა­ლი­ან ვღე­ლავ­დი, უწ­მინ­დე­სი რას იტყო­და.რო­დე­საც პატ­რი­არ­ქთან მი­ვე­დი, ძა­ლი­ან თბი­ლად შემ­ხვდა, დამ­ლო­ცა, "კი­რიე ელე­ი­სო­ნი“ მო­ის­მი­ნა და კმა­ყო­ფი­ლი დარ­ჩა. მეც მო­ვის­მი­ნე მერე ტა­ძარ­ში რომ შეს­რულ­და და ჩემ­თვი­საც რა­ღაც გან­სა­კუთ­რე­ბუ­ლი წა­მე­ბი იყო, სა­ოც­რად ჟღერ­და... უწ­მინ­დე­სის ყვე­ლა სა­გა­ლო­ბე­ლი ძა­ლი­ან დიდი ღვთა­ებ­რი­ო­ბით გა­მო­ირ­ჩე­ვა. ძა­ლი­ან დიდი ზე­მოქ­მე­დე­ბის უნა­რი აქვს. თი­თო­ე­უ­ლი გულ­ში ჩამ­წვდო­მია... "კი­რიე ელე­ი­სონ­ზე“ მუ­შა­ო­ბი­სას, რო­გორც გი­თხა­რით, გა­მორ­ჩე­უ­ლი ღელ­ვა იმი­ტომ მქონ­და, უწ­მინ­დე­სის სუ­ლის ამო­ძა­ხილს - მისი სუ­ლი­დან ამო­სულ ბგე­რებს ვე­ხე­ბო­დი. სა­სუ­ლი­ე­რო მუ­სი­კა ზო­გა­დად ძა­ლი­ან დიდ პა­სუ­ხის­მგებ­ლო­ბას მო­ი­თხოვს... ამის გამო ჩემი მხრი­დან დიდი მონ­დო­მე­ბაც იყო. ყო­ველ შემ­თხვე­ვა­ში თი­თო­ე­ულ ბგე­რა­ში, ძა­ლი­ან ბევ­რი ფიქ­რის შე­დე­გად, რაც შე­მეძ­ლო, მთე­ლი სული და გული ჩავ­დე.

- მარ­თლა სა­ო­ცა­რი სა­გა­ლობ­ლე­ბი აქვს...

- ასე­ვე ყვე­ლა სა­ხალ­ხოა - დიდი სი­სა­და­ვით გა­მორ­ჩე­უ­ლი და ამი­ტო­მაც არის ყვე­ლას­თვის გა­სა­გე­ბი. მისი სა­გა­ლობ­ლე­ბის გარ­კვე­ულ ნა­წილს არან­ჟი­რე­ბა სა­ერ­თოდ არ დას­ჭირ­ვე­ბია. მა­გა­ლი­თად, "წმინ­დაო ღმერ­თის", რო­მე­ლიც ძა­ლი­ან ადრე აქვს შექ­მნი­ლი... გააგრძელეთ კითხვა