“ალი­კან­ტეს პლაჟ­ზე შეზ­ლონ­გე­ბის და­ლა­გე­ბით და­ვი­წყეთ მუ­შა­ო­ბა, რად­გან მე და ჩემი ძმა სულ ვვარ­ჯი­შობ­დით” - ილია თოფურიას გულწრფელი ინტერვიუ - კვირის პალიტრა

ალი­კან­ტეს სა­ნა­პი­რო­ზე შეზ­ლონ­გე­ბის და­ლა­გე­ბი­დან UFC-ის ის­ტო­რი­ულ მწვერ­ვა­ლამ­დე - ილია თო­ფუ­რი­ას გზა ნე­ბის­მი­ე­რი ჰო­ლი­ვუ­დუ­რი სცე­ნა­რის­თვის მზა მა­სა­ლაა. თუმ­ცა, ამ ბრწყინ­ვა­ლე წარ­მა­ტე­ბის მიღ­მა იმა­ლე­ბა ბავ­შვო­ბა ომში, მშობ­ლე­ბის­გან შორს გა­ტა­რე­ბუ­ლი წლე­ბი და რკი­ნი­სე­ბუ­რი დის­ციპ­ლი­ნა, რო­მელ­მაც ის "ელ მა­ტა­დო­რად“ აქ­ცია. პოდ­კას­ტში "სა­უბ­რე­ბი და­მო­კი­დე­ბუ­ლე­ბა­ზე“, ჩემ­პი­ო­ნი გულ­წრფე­ლად სა­უბ­რობს იმა­ზე, თუ რო­გორ გა­და­ურ­ჩა ცხოვ­რე­ბი­სე­ულ ცდუ­ნე­ბებს და რა­ტომ მი­იჩ­ნევს, რომ დახ­მა­რე­ბის თხოვ­ნა სი­სუს­ტე კი არა, უდი­დე­სი სი­მა­მა­ცეა.

ილია თო­ფუ­რია:

- სი­მარ­თლე გი­თხრათ, თავს და­ლოც­ვი­ლად ვგრძნობ. მად­ლი­ე­რი ვარ იმ სი­ტუ­ა­ცი­ის­თვის, რო­მელ­შიც ვარ და ყვე­ლა იმ გა­მოც­დი­ლე­ბის­თვის, რისი მი­ღე­ბის შე­საძ­ლებ­ლო­ბაც მაქვს. ძა­ლი­ან მად­ლი­ე­რი ვარ ყვე­ლაფ­რის­თვის, რაც აქამ­დე გა­მო­ვი­ა­რე. მქო­ნია ქა­რიშ­ხლი­ა­ნი პე­რი­ო­დე­ბი, დი­დე­ბის მო­მენ­ტე­ბი, წარ­მა­ტე­ბა, აღ­მას­ვლე­ბი და დაღ­მას­ვლე­ბი, მაგ­რამ მად­ლი­ე­რი ვარ თი­თო­ე­უ­ლი წა­მის­თვის, რად­გან მათ ჩა­მო­მა­ყა­ლი­ბეს იმ პი­როვ­ნე­ბად, ვინც ვარ.

- ეს შენ და­იმ­სა­ხუ­რე - პირ­და­პი­რი მნიშ­ვნე­ლო­ბით. მინ­და წარ­სუ­ლი­დან და­ვი­წყოთ: მუ­შა­ობ­დი დაც­ვის თა­ნამ­შრომ­ლად, მა­ღა­ზი­ის მო­ლა­რედ... რო­გორ ხდე­ბა ადა­მი­ა­ნი UFC-ის ორგზის ჩემ­პი­ო­ნი?

- სი­ნამ­დვი­ლე­ში, ყვე­ლა­ფე­რი მა­შინ და­ი­წყო, როცა ჩემს ძმას­თან ერ­თად ეს­პა­ნეთ­ში ჩა­მო­ვე­დი, რად­გან ჩემი მშობ­ლე­ბი უკვე აქ ცხოვ­რობ­დნენ. ამის უკა­ნაც დიდი ის­ტო­რი­აა, თუ რო­გორ ჩა­მო­ვე­დით და რა ხდე­ბო­და მა­ნამ­დე. სპორ­ტში რომ და­ვი­წყეთ ვარ­ჯი­ში, ჩვენ მოვ­დი­ო­დით მოკ­რძა­ლე­ბუ­ლი ოჯა­ხი­დან, სა­დაც სიყ­ვა­რუ­ლი და ჯან­სა­ღი ოჯა­ხუ­რი კავ­ში­რი არას­დროს გვაკ­ლდა, მაგ­რამ ეკო­ნო­მი­კუ­რი რე­სურ­სე­ბი საკ­მა­ოდ მწი­რი იყო. ამი­ტომ, უნდა გვე­მუ­შა­ვა, რომ შეგ­ვე­ნარ­ჩუ­ნე­ბი­ნა ყვე­ლა­ფე­რი, რისი გა­კე­თე­ბაც გვინ­დო­და.

ალი­კან­ტეს პლაჟ­ზე შეზ­ლონ­გე­ბის და­ლა­გე­ბით და­ვი­წყეთ მუ­შა­ო­ბა, რად­გან მე და ჩემი ძმა სულ ვვარ­ჯი­შობ­დით და ვას­პა­რე­ზობ­დით. სხვა­დას­ხვა ქა­ლა­ქებ­სა და ქვეყ­ნებ­ში შე­ჯიბ­რე­ბებ­ზე წა­სას­ვლე­ლად ფი­ნან­სუ­რი მხარ­და­ჭე­რა გჭირ­დე­ბა. ვმუ­შა­ობ­დით და პა­რა­ლე­ლუ­რად ვვარ­ჯი­შობ­დით თით­ქმის პრო­ფე­სი­ო­ნა­ლურ დო­ნე­ზე - როცა უმაღ­ლე­სი დო­ნის ტურ­ნი­რებ­ზე გა­დი­ხარ, მაქ­სი­მუ­მი უნდა გა­ი­ღო და ამა­ვე დროს უნდა იმუ­შაო. რთუ­ლი იყო, მაგ­რამ ამა­ვე დროს ძა­ლი­ან სა­ინ­ტე­რე­სო. ვფიქ­რობ, ცხოვ­რე­ბა გი­წყობს გა­მოც­დებს და სწო­რედ მანდ ჩანს, ადა­მი­ან­თა რო­მელ ჯგუფს მი­ე­კუთ­ვნე­ბი. რო­გორც ყო­ველ­თვის ვამ­ბობ, არ­სე­ბობს ორი ტი­პის ადა­მი­ა­ნი: ისი­ნი, ვინც უშ­ვე­ბენ, რომ რა­ღა­ცე­ბი და­ე­მარ­თოთ, და ისი­ნი, ვინც თა­ვად აი­ძუ­ლე­ბენ მოვ­ლე­ნებს მოხ­დეს. მე ყო­ველ­თვის ვცდი­ლობ­დი მცოდ­ნო­და, საით მივ­მარ­თავ­დი ჩემს ცხოვ­რე­ბას.

განაგრძეთ კითხვა