"მოგიყვებით მის ადამიანობაზე. მისი ყალბი ღიმილის უკან ვინც დგას...“ - სკანდალი “გარდენიაში“
"გარდენია შევარდნაძის“ დამფუძნებელი და მფლობელი, საზოგადოებისთვის ცნობილი ფლორისტი ზურაბ შევარდნაძე, სკანდალის ეპიცენტრშია. ამჯერად მას ყოფილი თანამშრომელი, ხატია ნეფარიძე უპირისპირდება და ბიზნესმენს უხეშ მოპყრობაში, შეურაცხყოფასა და ფსიქოლოგიურ ტერორში ადანაშაულებს.
ნეფარიძემ სოციალურ ქსელში ჯერ პოსტი, შემდეგ კი ვიდეომიმართვა გაავრცელა, სადაც დეტალურად აღწერს იმ ინციდენტს, რომელიც, მისი თქმით, მასსა და შევარდნაძეს შორის მოხდა.
"მისი ყალბი ღიმილის უკან ბოროტება დგას“ - ხატია ნეფარიძის სკანდალური ბრალდებახატია ნეფარიძე აცხადებს, რომ ერთი კვირის მძიმე შრომის შემდეგ, მას სამსახურიდან ყოველგვარი მიზეზის გარეშე უშვებდნენ, სიმართლის გარკვევის მცდელობა კი ფიზიკური აგრესიით დასრულდა:
"მოგიყვებით მის ადამიანობაზე. მისი ყალბი ღიმილის უკან ვინც დგას... ერთი კვირის დაუღალავი შრომის შემდეგ, მიცხადებენ, რომ უნდა დამემშვიდობონ. ღმერთმა იცის და ვინც მე მიცნობს, ყველამ იცის როგორი ადამიანიც ვარ. არც შრომას ვთაკილობ და არაფერს... როცა მივედი და ვცადე მშვიდად, უბრალოდ მიზეზის გარკვევა, პასუხი ვერ გამცეს. აი, უბრალოდ, თურმე უნდა იყოს საკმარისი მათი სიტყვა... და როცა ხელმეორედ ვკითხე და ვცადე ამეხსნა, რომ ყველაფერს ვაკეთებდი რაც ჩემს მოვალეობაში შედიოდა და რაც არ შედიოდა და თანაც საკმაოდ მძიმე სამუშაო აქვთ, ხალხის თანდასწრებით, გაფართოებული თვალებით, ცხვირწინ მაგიდაზე ხელი დამირტყა და პირდაპირ ასე მითხრა "გააჯ... აქედანო!“
მსგავსი შეურაცხყოფა არავის მოუყენებია ჩემთვის და არც ვაპირებ შევარჩინო. იცოდეთ, ეგ ადამიანი არის ბოროტების განსახიერება, მას არ უყვარს არც მცენარეები და არც ადამიანები. როგორც ნივთებს ისე ექცევა ხალხს. მას სჭირდება ყურმოჭრილი მონა! იცოდეთ!“ - წერს ხატია ნეფარიძე.
ხატია ნეფარიძის მიმართვამ ინტერნეტში დიდი გამოხმაურება მოჰყვა. მიუხედავად იმისა, რომ საზოგადოების ნაწილი მომხდარს შევარდნაძის "რთულ ხასიათს“ მიაწერდა. მოგვიანებით ნეფარიძემ ვიდეოც ჩაწერა.
"როგორც აღმოჩნდა, ეს მხოლოდ ჩემი შემთხვევა არ არის. ჩემს წინა პოსტზე გამოხმაურებებმა აჩვენა, რომ ამ ადამიანისგან მსგავსი "კომუნიკაციის სტილი" ბევრისთვის ნაცნობია. საზოგადოების ნაწილი ამას უკვე "ჩვეულებრივ ამბად" აღიქვამს - "ეგეთია და რა ვქნათ". რატომ ვწერ ამას? მე არ ვეძებ მხოლოდ თანაგრძნობას. მე მინდა ვთქვა, რომ თანამდებობა არავის აძლევს უფლებას, სხვას ღირსება შეულახოს. დუმილი აძლიერებს მოძალადეს. თუ ჩვენ შევეგუებით იმას, რომ სამსახურიდან გაშვებისას გვაგინონ და გვიყვირონ, ეს ნორმად იქცევა.