“ალ­ბათ ადა­მი­ა­ნი თა­ვი­სი მი­სი­ით იბა­დე­ბა და აი, ამას უნდა მი­აგ­ნოს“ - ქრისტეფორე III-ის შვილთაშვილის, დეკანოზ დავით ციცქიშვილის "სახალხო ინტერვიუ" - კვირის პალიტრა

"მე გახ­ლა­ვართ დე­კა­ნო­ზი და­ვით ციცქიშ­ვი­ლი, თბი­ლი­სის კლდი­სუბ­ნის წმინ­და გი­ორ­გის ტაძ­რის მღვდელმსა­ხუ­რი, თბი­ლი­სის სა­სუ­ლი­ე­რო აკა­დე­მი­ი­სა და სე­მი­ნა­რი­ის პე­და­გო­გი“, - ასე და­ი­წყო Ambebi.ge-სა და "პა­ლიტ­რა­ნი­უ­სის“ ერ­თობ­ლი­ვი პრო­ექ­ტის მო­რი­გი "სა­ხალ­ხო ინ­ტერ­ვიუ“. სტუ­მა­რი გარ­და იმი­სა, რომ სა­სუ­ლი­ე­რო პი­რია, ის სა­ქარ­თვე­ლოს კა­თო­ლი­კოს-პატ­რი­არ­ქის ქრის­ტე­ფო­რე III-ის შთა­მო­მა­ვა­ლია, კონ­კრე­ტუ­ლად კი, შვილ­თაშ­ვი­ლი.

დე­კა­ნოზ­მა და­ვით ციცქიშ­ვილ­მა მის­თვის გა­მოგ­ზავ­ნილ შე­კი­თხვებს უპა­სუ­ხა. გთა­ვა­ზობთ ტე­ლე­ინ­ტერ­ვი­უ­დან სა­ინ­ტე­რე­სო ეპი­ზო­დებს, ხოლო "სა­ხალ­ხო ინ­ტერ­ვი­უს“ სრუ­ლი ვერ­სი­ის ნახ­ვას სტა­ტი­ის ბო­ლოს.

გი­ორ­გი:

- მამა და­ვით, რა­ტომ გახ­დით სა­სუ­ლი­ე­რო პირი. მოგ­ვი­ყე­ვით ამის შე­სა­ხებ.

- რო­დე­საც შენ ჯვარს ატა­რებ, აქ ალ­ბათ მხო­ლოდ ერთი ფაქ­ტო­რი არ გა­მო­ი­ყო­ფა, რამ­დე­ნი­მეა. ჩემ თავ­თან მი­მარ­თე­ბით, რამ­დე­ნი­მეს გა­მოვ­ყოფ­დი. ერთი ისაა, რომ სა­სუ­ლი­ე­რო გვარს ვე­კუთ­ვნი - წი­ნაპ­რებ­ში ბევ­რი სა­სუ­ლი­ე­რო პირი გვყავ­და. მე­ო­რე ფაქ­ტო­რი, რაც, ჩემი აზ­რით, ამ შემ­თხვე­ვა­ში შე­იძ­ლე­ბა და­ვა­სა­ხე­ლო, ისაა, რომ ფსი­ქო­ლო­გი­უ­რი ფა­კულ­ტე­ტი და­ვამ­თავ­რე. რო­დე­საც და­მამ­თავ­რე­ბელ კურ­სებ­ზე ვი­ყა­ვი, მივ­ხვდი, ადა­მი­ა­ნის ფსი­ქო­ლო­გი­უ­რი დახ­მა­რე­ბა გა­ცი­ლე­ბით რთუ­ლია, ვიდ­რე ეს ფსი­ქო­ლო­გებს წარ­მო­უდ­გე­ნი­ათ. აქ რა­ღაც სხვა ძა­ლე­ბია ჩარ­თუ­ლი, კერ­ძოდ, მივ­ხვდი, რომ უპირ­ვე­ლე­სი ფსი­ქო­ლო­გი­უ­რი დამ­ხმა­რე ღმერ­თია და მო­წი­ნა­აღ­მდე­გე ღვთის სა­წი­ნა­აღ­მდე­გო ძალა... ბო­რო­ტი ძალა ადა­მი­ა­ნის ცხოვ­რე­ბა­ში ფსი­ქო­ლო­გი­უ­რი პრობ­ლე­მე­ბით, ბრძო­ლე­ბით მო­დის. ეს კარ­გად გა­ვაც­ნო­ბი­ე­რე, გა­ვი­თა­ვი­სე და მივ­ხვდი, რომ ღუზა სხვა­გან უნდა ჩა­მეშ­ვა იმის­თვის, რომ, რო­გორც პრო­ფე­სი­ო­ნა­ლი ფსი­ქო­ლო­გი შევმდგა­რი­ყა­ვი... ამა­ნაც გა­ნა­პი­რო­ბა... ფსი­ქო­ლო­გი­უ­რი ფა­კულ­ტე­ტის დამ­თავ­რე­ბის შემ­დეგ ას­პი­რან­ტუ­რა და­ვამ­თავ­რე და ღუზა სხვა­დას­ხვა სფე­რო­ში ჩა­უშ­ვი. მი­უ­ხე­და­ვად ამი­სა, სრუ­ლი შეგ­რძნე­ბა მქონ­და, რომ ის ყვე­ლა­ფე­რი ჩემ­თვის მე­ო­რე­ხა­რის­ხო­ვა­ნი იყო. გული ვერც ერთ ად­გილს ვერ და­ვუ­დე. ამა­ნაც მი­ბიძ­გა, აქეთ­კენ წა­მო­სუ­ლი­ყა­ვი. ალ­ბათ ადა­მი­ა­ნი თა­ვი­სი მი­სი­ით იბა­დე­ბა და აი, ამას უნდა მი­აგ­ნოს.

მახ­სოვს, ჩვენს უწ­მინ­დესს, ილია II-ეს ჰქონ­და ასე­თი ჩვე­უ­ლე­ბა: რო­დე­საც ეპის­ტო­ლე­ებს წერ­და, ზოგ­ჯერ მო­სახ­ლე­ო­ბის გარ­კვე­ულ წარ­მო­მად­გენ­ლებს ეძახ­და, რომ მათი აზრი გა­ე­გო სა­ზო­გა­დო­ე­ბა­ში არ­სე­ბუ­ლი პრობ­ლე­მე­ბის შე­სა­ხებ. ასეთ შეხ­ვედ­რას ერთხელ მეც და­ვეს­წა­რი. ვთქვი, რომ ჩვე­ნი დრო­ის ერთ-ერთი უბე­დუ­რე­ბაა ისაა, რომ ადა­მი­ა­ნი სა­კუ­თარ თავს ღა­ლა­ტობს, - პრო­ფე­სი­ად ირ­ჩევს არა იმას, რაც მის­თვის სა­ინ­ტე­რე­სოა და რის­თვი­საც არის მო­წო­დე­ბუ­ლი, არა­მედ იმას, რაც ფულს მო­ი­ტანს, რაც კა­რი­ე­რის გა­კე­თე­ბა­ში ხელს შე­უ­წყობს. ამით სა­კუ­თარ თავს ღა­ლა­ტობს-მეთ­ქი... მეც ბევ­რი ნაკ­ლი მაქვს და ცხოვ­რე­ბა­ში შე­იძ­ლე­ბა ბევ­რი შეც­დო­მაც მომ­სვლია, მაგ­რამ ვცდი­ლობ­დი, სა­კუ­თა­რი თა­ვის­თვის არ მე­ღა­ლა­ტა. ის ში­ნა­გა­ნი გან­წყო­ბა, რის­კე­ნაც მი­ბიძ­გებ­და, ის საქ­მე მე­კე­თე­ბი­ნა...

განაგრძეთ კითხვა