“პატ­რი­არ­ქამ­დე ღმერ­თმა ასე მი­მიყ­ვა­ნა...მჯე­რა, რომ ახლა ღმერ­თთან არის და იქი­დან შეგ­ვე­წე­ვა“ - კახა მიქიაშვილის “სახალხო ინტერვიუ“ - კვირის პალიტრა

“მო­გე­სალ­მე­ბით მე ვარ კახა მი­ქი­აშ­ვი­ლი, მსა­ხი­ო­ბი, ტელე-რა­დიო წამ­ყვა­ნი. სულ ეს არის მოკ­ლედ, რაც შე­მიძ­ლია ჩემ­ზე ვთქვა“ - ასე და­ი­წყო Ambebi.ge-სა და “პა­ლიტ­რა­ნი­უ­სის“ ერ­თობ­ლი­ვი პრო­ექ­ტის “სა­ხალ­ხო ინ­ტერ­ვიუ“ მო­რიგ სტუ­მარ­თან, კახა მი­ქი­აშ­ვილ­თან, რო­მე­ლიც კა­თო­ლი­კოს-პატ­რი­არ­ქის ილია II-სტი­ქა­რო­სა­ნი იყო. მსა­ხი­ობ­მა მის­თვის გა­მოგ­ზავ­ნილ შე­კი­თხვებს უპა­სუ­ხა. გთა­ვა­ზობთ ინ­ტერ­ვი­უ­დან სა­ინ­ტე­რე­სო ეპი­ზო­დებს, ხოლო “სა­ხალ­ხო ინ­ტერ­ვი­უს“ სრუ­ლი ვერ­სი­ის ნახ­ვას კი მი­თი­თე­ბულ ბმულ­ზე შეძ­ლებთ.

ნინი:

- კახა, მო­გე­სალ­მე­ბით. მსა­ხი­ო­ბო­ბა რო­დის, რა­ტომ, ვისი თუ რისი გავ­ლე­ნით გა­და­წყვი­ტეთ?

- ბავ­შვო­ბი­დან, როცა მე­კი­თხე­ბოდ­ნენ, ვინ გინ­და გა­მოხ­ვი­დეო? რა­ტომ­ღაც მსა­ხი­ო­ბი-თქო, ამას ვამ­ბობ­დი. ოღონდ, სა­ნა­თე­სა­ვო­ში, ოჯახ­ში მსა­ხი­ო­ბი არა­ვინ მყო­ლია, თე­ატ­რშიც უკვე მოზ­რდი­ლი მი­ვე­დი, არა­ვის გავ­ლე­ნის ქვეშ მოვ­ხვედ­რილ­ვარ. შე­საძ­ლოა მა­ინც იმან გა­ნა­პი­რო­ბა, რომ ბე­ბია მზრდი­და და ჩემს საყ­ვა­რელ რა­ჭა­ში დავ­ყავ­დი, ბევ­რი ლექ­სი ვი­ცო­დი და ლექ­სებს მა­კი­თხებ­დნენ. შე­მოვ­დგე­ბო­დი სკამ­ზე და ვკი­თხუ­ლობ­დი. ეტყო­ბა, ეს პო­პუ­ლა­რუ­ლი ბავ­შვო­ბა მომ­წონ­და და შე­იძ­ლე­ბა ამა­ნაც იმოქ­მე­და... მოკ­ლედ, არ ვიცი. სკო­ლა რომ და­ვამ­თავ­რე, იმ წელს არ ჩა­მი­ბა­რე­ბია, ერთი წელი ვი­ფიქ­რე. როცა გა­დავ­წყვი­ტე და “თე­ატ­რა­ლურ­ში“ ჩა­ვა­ბა­რე, მივ­ხვდი, რომ მე სხვა რამე მინ­დო­და და იქ სხვა რა­ღაც ხდე­ბო­და. ყვე­ლა­ფე­რი უფრო მარ­ტი­ვად წარ­მო­მედ­გი­ნა. მე­გო­ნა, რომ ჩა­ა­ბა­რებ­დი, კი­ნო­ში გა­და­გი­ღე­ბენ, პო­პუ­ლა­რუ­ლი გახ­დე­ბი... თან ჩემი სტუ­დენ­ტო­ბა 90-იან წლებს და­ემ­თხვა, მაგ­რამ ძა­ლი­ან მო­მე­წო­ნა, სა­დაც მოვ­ხვდი. ეს ჩემი გე­ნი­ა­ლუ­რი პე­და­გო­გის ბა­ტო­ნი შალ­ვა გა­წე­რე­ლი­ას დამ­სა­ხუ­რე­ბაა. მას მერე ვარ ამ პრო­ფე­სი­ა­ში და სხვა­გან წას­ვლა არც მი­ფიქ­რია. მსა­ხი­ო­ბო­ბა ჩემი ცხოვ­რე­ბის ნა­წი­ლია თუ ცხოვ­რე­ბა, უკვე აღარ ვიცი. ბევ­რი მსა­ხი­ო­ბის­გან მო­ის­მენ­დით ცნო­ბილ ფრა­ზას, რომ თე­ატ­რი მე­ო­რე ოჯა­ხია. ჩემი კო­ლე­გე­ბი და თე­ატ­რის თა­ნამ­შრომ­ლე­ბი უფრო ხში­რად მხე­და­ვენ, ვიდ­რე ოჯა­ხის წევ­რე­ბი. ეს არის ჩემი ყოფა, ჩემი ფიქ­რი, ჩემი პრო­ფე­სია და ჩემი მუდ­მი­ვი გან­ვი­თა­რე­ბა.

ფოტო: კახა მი­ქი­აშ­ვი­ლი და მისი პე­და­გო­გი შალ­ვა გა­წე­რე­ლია

თინა:

- თე­ატ­რი, სცე­ნა, სპექ­ტაკ­ლი, კუ­ლი­სე­ბი - რა არის თქვენ­თვის?

- ეს არის ის, რაც მე ვარ და ეს ყვე­ლა­ზე კარ­გად აქ წარ­მო­ჩინ­დე­ბა. წარ­მო­ჩინ­დე­ბა სცე­ნა­ზე გმი­რე­ბის სა­ხით, კუ­ლი­სებ­ში, საგ­რი­მი­ო­რო­ში. ძა­ლი­ან მარ­ტი­ვია ყვე­ლა­ფე­რი, რენტგე­ნი­ვი­თაა. ერ­თმა­ნეთს კარ­გად ვიც­ნობთ... იქ ვე­რა­ვინ ვე­რა­ფერს ვერ დავ­მა­ლავთ... ამი­ტომ ეს ჩემი ცხოვ­რე­ბის გა­ნუ­ყო­ფე­ლი ნა­წი­ლია, ხან­და­ხან მტკივ­ნე­უ­ლი და დამ­ღლე­ლიც... შე­იძ­ლე­ბა გვი­ფიქ­რია, რომ ყვე­ლა­ფე­რი მორ­ჩა, მაგ­რამ მა­ინც ისეა, რომ ვერ ელე­ვი... გი­ზი­დავს. თე­ატრს ეს აქვს. ამას მარ­ტო თე­ატ­რის ხალ­ხი ხვდე­ბა. რა­ღაც აუხ­სნე­ლი რა­მაა. ერთხელ თუ ჩა­ი­სუნ­თქე იქა­უ­რი სურ­ნე­ლი, ვე­ღარ მო­წყდე­ბი.

განაგრძეთ კითხვა