"ექიმობა მივატოვე, დავტოვე თბილისი, ოჯახი და აქეთ წამოვედი" - ექვთიმე თაყაიშვილის შთამომავალი, რომელიც დიდი წინაპრის "ეზოს მცველად" იქცა - კვირის პალიტრა

პრო­ფე­სი­ით ექი­მია, მე­დი­ცი­ნის მეც­ნი­ე­რე­ბა­თა დოქ­ტო­რი, თბი­ლის­ში და­ი­ბა­და, მაგ­რამ ბავ­შვო­ბი­დან თა­ვი­სუ­ფალ დროს სო­ფელ ლი­ხა­ურ­ში, თა­ყა­იშ­ვი­ლე­ბის ეზო-კარ-მი­და­მო­ში ატა­რებ­და.

"მყავ­და სა­ო­ცა­რი ბე­ბია - ვე­რიჩ­ქა თა­ყა­იშ­ვი­ლი-ცე­ცხლა­ძი­სა. ძა­ლი­ან სა­ინ­ტე­რე­სო პი­როვ­ნე­ბა იყო. საკ­მა­ოდ პა­ტა­რას თა­ყა­იშ­ვი­ლებ­ზე, წი­ნაპ­რებ­ზე სა­ინ­ტე­რე­სო ამ­ბებს მიყ­ვე­ბო­და, გან­სა­კუთ­რე­ბით - ექ­ვთი­მე­ზე,“ - გვე­უბ­ნე­ბა ჩვე­ნი რეს­პონ­დენ­ტი რე­ვაზ თა­ყა­იშ­ვი­ლი, ექ­ვთი­მე თა­ყა­იშ­ვი­ლის შთა­მო­მა­ვა­ლი, რო­მე­ლიც დღეს­დღე­ო­ბით დიდი წი­ნაპ­რის მემ­კვიდ­რე­ო­ბას მო­წი­წე­ბით უფრთხილ­დე­ბა და უვ­ლის.

"60-იანი წლე­ბი იყო, როცა ბე­ბი­ას მო­ყო­ლილ ამ­ბებს ვის­მენ­დი და იმ დროს ექ­ვთი­მე­ზე სა­უ­ბა­რი, ფაქ­ტობ­რი­ვად, იკ­რძა­ლე­ბო­და. მისი რე­ა­ბი­ლი­ტა­ცია გა­სუ­ლი სა­უ­კუ­ნის 70-იანი წლე­ბი­დან და­ი­წყო, როცა სო­ფელ­ში ექ­ვთი­მე­ო­ბის დღე­სას­წა­უ­ლი და­წეს­და. ბე­ბი­ამ მცი­რე ასაკ­ში შე­მაყ­ვა­რა ეს სა­ო­ცა­რი ადა­მი­ა­ნი. მას­ზე ძა­ლი­ან დიდი ინ­ფორ­მა­ცია მქონ­და,“ - აღ­ნიშ­ნავს ბა­ტო­ნი რე­ვა­ზი.

ის დღეს­დღე­ო­ბით ექ­ვთი­მე თა­ყა­იშ­ვი­ლის მემ­კვიდ­რე­ო­ბის, მისი ეზო-კა­რის მცვე­ლია, რის გა­მოც უდი­დეს პა­სუ­ხის­მგებ­ლო­ბას გრძნობს. AMBEBI.GE-მ ბა­ტონ რე­ვაზ­თან სა­ინ­ტე­რე­სო ინ­ტერ­ვიუ ჩა­წე­რა.

რე­ვაზ თა­ყა­იშ­ვი­ლი:

- სო­ფე­ლიც, მთე­ლი თა­ვი­სი დი­დე­ბუ­ლე­ბით, ბე­ბი­ამ შე­მაყ­ვა­რა. არას­დროს მით­ქვამს, რომ თბი­ლი­სე­ლი ვი­ყა­ვი, სულ ვამ­ბობ­დი, რომ ლი­ხა­უ­რე­ლი ვარ. ეს ვე­რიჩ­ქა ბე­ბი­ას დამ­სა­ხუ­რე­ბა იყო და თა­ვი­დან­ვე სა­ოც­რად მიყ­ვარ­და აქა­უ­რო­ბა... ასე­თი ჩვე­ვა მქონ­და - ამა­საც ალ­ბათ ბე­ბი­ამ შე­მაჩ­ვია - სა­ნამ ულ­მა­ზეს, სა­ოც­რად გამ­წვა­ნე­ბულ ეზო­ში შე­ვი­დო­დი, ფეხ­ზე ფეხ­საც­მელს ვიხ­დი­დი - ეს რა­ღაც თა­ვის­თა­ვად ხდე­ბო­და. ეზო­ში ფეხ­შიშ­ვე­ლი შევ­დი­ო­დი და მი­წას ვკოც­ნი­დი. დღემ­დე ასეა. ესეც ერ­თგვა­რი წი­ნა­პი­რო­ბა იყო იმის, რომ სხვა და­მო­კი­დე­ბუ­ლე­ბა მქო­ნო­და თა­ყა­იშ­ვი­ლე­ბი­სად­მი და თა­ვის­თა­ვად ექ­ვთი­მეს მი­მართ. თა­ყა­იშ­ვი­ლე­ბი ლი­ხა­უ­რის მთი­ან პა­ტა­რა უბან­ში, აჭში სახ­ლობ­დნენ. რო­დე­საც გუ­რი­ა­ში თაყა ჩა­მო­ვი­და, გუ­რი­ელ­მა (გუ­რი­ის მთა­ვარ­მა) მას მი­წე­ბი აჭში მის­ცა და იქ და­სახ­და. აჭში გვა­რი მე-16 სა­უ­კუ­ნი­დან ფიქ­სირ­დე­ბა. შემ­დეგ მე-19 სა­უ­კუ­ნის და­სა­წყის­ში ოთხი ძმა ბარ­ში და­სახ­ლდა. ამ ოთხი ძმი­დან ერთ-ერთი - ნი­კო­ლოზ თა­ყა­იშ­ვი­ლი ექ­ვთი­მეს ბა­ბუა გახ­ლდათ.

- ნი­კო­ლოზს რამ­დე­ნი შვი­ლი ჰყავ­და?

- ოთხი ვაჟი და ოთხი ქალი, მათ შო­რის იყო ექ­ვთი­მეს მამა - სვი­მო­ნი. მათ­გან უმ­ცრო­სი ერ­დი­შე­ლი გახ­ლდათ. ვი­ნა­ი­დან გუ­რუ­ლი ტრა­დი­ცი­ის მი­ხედ­ვით, მა­მა­პა­პე­უ­ლი სახ­ლი ვა­ჟებ­ში უმ­ცროსს რჩე­ბა, ეს სახ­ლი უმ­ცროსს, ერ­დი­შელს დარ­ჩა. ეს იყო სახ­ლი, სა­დაც ექ­ვთი­მეს მამა, ექ­ვთი­მეს ბი­ძე­ბი, მა­მი­დე­ბი, თვი­თონ ექ­ვთი­მე და მთე­ლი ჩვე­ნი წი­ნაპ­რე­ბი და­ი­ბად­ნენ. ერ­დი­შე­ლის შვი­ლი იყო მოსე თა­ყა­იშ­ვი­ლი, შემ­დეგ იყო მა­მა­ჩე­მი - გივი და ეს სა­ო­ცა­რი გან­ძი ჩე­მამ­დე ასე მო­ვი­და. ნი­კო­ლოზ თა­ყა­იშ­ვი­ლის მთე­ლი ეზო-კარ­მი­და­მო­ში, მა­მულ­სა და რაც მთა­ვა­რია, ორი სა­უ­კუ­ნის შე­ნო­ბა­ში ახლა მუ­ზე­უ­მია გან­თავ­სე­ბუ­ლი. ცნო­ბი­ლია, რომ ექ­ვთი­მეს მამა, ექ­ვთი­მეს და­ბა­დე­ბამ­დე ოს­მა­ლებ­თან შე­ტა­კე­ბი­სას რუ­სეთ-ოს­მა­ლე­თის იმ­პე­რი­ე­ბის სა­ზღვარ­ზე მდი­ნა­რე ჩო­ლო­ქთან და­იჭ­რა. სვი­მო­ნი სა­ზღვრის მცვე­ლი, კორ­დო­ნის ნა­ჩალ­ნი­კი იყოო, - ასე წერს ექ­ვთი­მე მა­მა­ზე. დაჭ­რი­ლი კი სეფ­სი­სით გარ­და­იც­ვა­ლა, ოთხი თვის შემ­დეგ ექ­ვთი­მე გაჩ­ნდა. დე­დაც რომ გარ­და­ეც­ვა­ლა, მისი გაზ­რდა მა­მი­და მა­კამ ითა­ვა (დაქვრივ­და და მაკ­ვა­ნე­თი­დან, სა­დაც გა­თხო­ვი­ლი იყო, ოჯახ­ში დაბ­რუნ­და) და ბი­ძია ერ­დი­შელ­მა. გააგრძელეთ კითხვა