"სჯობს სი­ცო­ცხლე­სა ნაძ­რახ­სა, სიკ­ვდი­ლი სა­ხე­ლო­ვა­ნი" - რას ჰყვებიან ბაჩო ბებიაზე, რომელიც უკრაინაში დაიღუპა - კვირის პალიტრა

"სჯობს სი­ცო­ცხლე­სა ნაძ­რახ­სა, სიკ­ვდი­ლი სა­ხე­ლო­ვა­ნი“ - მხარ­ზე ამოტვიფ­რუ­ლი ეს სი­ტყვე­ბი ბე­დის­წე­რად იქცა ბაჩო ბე­ბი­ას­თვის. სპე­ცი­ა­ლუ­რი და­ნიშ­ნუ­ლე­ბის ბა­ტა­ლი­ო­ნის "ცუ­ნა­მის“ ქარ­თვე­ლი ას­მე­თა­უ­რი რუსი ოკუ­პან­ტე­ბის წი­ნა­აღ­მდეგ ბრძო­ლა­ში გმი­რუ­ლად და­ე­ცა,

ბაჩო ბე­ბი­ას კი­დევ ერთ გმირ ქარ­თველ­თან, დათო გო­გა­ძეს­თან ერ­თად ჩა­მო­ას­ვე­ნე­ბენ სა­ქარ­თვე­ლო­ში.

გმი­რე­ბის შე­სა­ხებ უკ­რა­ი­ნა­ში მებ­რძო­ლი ჯგუ­ფი "სა­რან­გის“ მე­თა­უ­რი, მი­ხე­ილ ბა­ტუ­რი­ნი გვი­ამ­ბობს.

მი­ხე­ილ ბა­ტუ­რი­ნი: - ბაჩო 126-ე ცალ­კე­ულ ბრი­გა­და­ში, სპე­ცი­ა­ლუ­რი და­ნიშ­ნუ­ლე­ბის ბა­ტა­ლი­ონ "ცუ­ნა­მი­ში“ მსა­ხუ­რობ­და და ას­მე­თა­უ­რი იყო. სამ­ხრე­თის მი­მარ­თუ­ლე­ბა­ზე იბ­რძო­და და და­ბომბვა­ში მოჰ­ყვა. ყვე­ლა ქარ­თვე­ლი მებ­რძო­ლი ჩემს გულ­შია, მაგ­რამ ბაჩო გან­სა­კუთ­რე­ბუ­ლად მიყ­ვარ­და, გა­მორ­ჩე­უ­ლი მებ­რძო­ლი და იშ­ვი­ა­თად კარ­გი ადა­მი­ა­ნი იყო. ყვე­ლას უყ­ვარ­და ვინც იც­ნობ­და.

აფხა­ზე­თი­დან დევ­ნი­ლი ოჯა­ხი­დან იყო, უკ­რა­ი­ნა­ში, ოდე­სა­ში რომ გა­და­სახ­ლდნენ, ბაჩო 11 წლის იყო. სა­ქარ­თვე­ლოს მო­ნატ­რე­ბა­ში და­ლია სული, რომ შევხდე­ბო­დი მისი სა­უ­ბა­რი იწყე­ბო­და და მთავ­რდე­ბო­და სა­ქარ­თვე­ლოს თე­მით. რო­გორც კი ომი და­ი­წყო, იმ დღი­დან­ვე მო­ხა­ლი­სე­თა რი­გებ­ში ჩა­ე­წე­რა. რი­გი­თი ჯა­რის­კა­ცი იყო და ბრძო­ლის ველ­ზე გახ­და ას­მე­თა­უ­რი.

ყვე­ლა აღ­ტა­ცე­ბუ­ლი იყო მისი საბ­რძო­ლო უნარ-ჩვე­ვე­ბით და მა­მა­ცო­ბით. არა­სო­დეს უკან არ მდგა­რა, ჯა­რის­კა­ცებს ყო­ველ­თვის წინ მი­უ­ძღვე­ბო­და. სამ­შობ­ლო­ზე უზო­მოდ შეყ­ვა­რე­ბუ­ლი, მა­მა­ცი მე­ო­მა­რი დავ­კარ­გეთ. ბაჩო წარ­მო­უდ­გენ­ლად დიდი და­ნაკ­ლი­სია რო­გორც უკ­რა­ი­ნის­თვის, ასე­ვე სა­ქარ­თვე­ლოს­თვის.

- რო­გორ და რა ვი­თა­რე­ბა­ში გა­ი­ცა­ნით ბაჩო?

- ჩვენ სხვა­დას­ხვა და­ნა­ყო­ფებ­ში ვმსა­ხუ­რობ­დით, ერ­თად ბრძო­ლა არ მოგ­ვი­წია, თუმ­ცა კავ­ში­რი ყო­ველ­თვის გვქონ­და. 2022 წელი იყო, ხერ­სო­ნის მი­მარ­თუ­ლე­ბა­ზე ვი­ყა­ვით, ჩვე­ნი და­ნა­ყო­ფი ბაშ­ტან­კა­ში იდგა. გა­ი­გო, რომ ქარ­თვე­ლე­ბი ვი­ყა­ვით და ამ სი­ტყვის სრუ­ლი მნიშ­ვნე­ლო­ბით - მო­ვარ­და. ისე ჩაგ­ვე­ხუ­ტა, ისე მოგ­ვე­ფე­რა თით­ქოს დიდი ხნის უნა­ხა­ვი ნა­თე­სა­ვე­ბი ვი­ყა­ვით.

იმ დრო­ი­დან მუდ­მი­ვად კავ­შირ­ზე ვი­ყა­ვით. ერთხელ, ოდე­სა­ში ჩა­ვე­დი საქ­მე­ზე. არ ვი­ცო­დი, რომ ბაჩო შვე­ბუ­ლე­ბა­ში იყო და ისიც იქ იყო. ვფიქ­რობ­დი, საქ­მეს მო­ვაგ­ვა­რებ­დი და მა­ლე­ვე კი­ევ­ში დავ­ბრუნ­დე­ბო­დი. საქ­მე­ე­ბი რომ და­ვას­რუ­ლე და წას­ვლას ვა­პი­რებ­დი, მო­უ­ლოდ­ნე­ლად და­მად­გა თავ­ზე. მე­ჩხუ­ბა, - რა­ტომ არ მი­თხა­რი, აქ რომ იყა­ვიო. ეს იყო ჩვე­ნი ბოლო შეხ­ვედ­რა, შემ­დეგ ტე­ლე­ფო­ნით ხში­რად ვსა­უბ­რობ­დით, მაგ­რამ ერ­თმა­ნეთს აღარ შევ­ხვედ­რი­ვართ. ყო­ველ­თვის როცა ერ­თმა­ნეთს ვემ­შვი­დო­ბე­ბო­დით, ამ სი­ტყვას ამ­ბობ­და - სა­ქარ­თვე­ლო­ში შევ­ხვდე­ბი­თო. ვრცლად