“სოფელში იმიტომ გადავედი, რომ ქალაქში ცხოვრება უკვე აუტანელია, მერე რაღაც ასაკში სიწყნარე, სიმშვიდე გინდა. ჩიტების ჟღურტული, მამლების ყივილი... “ - ეკა ნიჟარაძის “სახალხო ინტერვიუ“ თეატრზე, ოჯახსა და გადატანილ განსაცდელზე
"მოგესალმებით. მე გახლავართ ეკატერინე ნიჟარაძე - მსახიობი, დედა, ბებია და საქართველოს აქტიური მოქალაქე“, - ასე დაიწყო Ambebi.ge-სა და "პალიტრანიუსის“ ერთობლივი პროექტის "სახალხო ინტერვიუს“ მორიგი გადაცემა. მსახიობმა ეკა ნიჟრაძემ მისთვის დასმულ შეკითხვებს უპასუხა. გთავაზობთ ინტერვიუდან საინტერესო ეპიზოდებს. "სახალხო ინტერვიუს“ სრული ვერსიის ნახვას კი ქვემოთ მითითებულ ბმულზე შეძლებთ.
ანა:
- მოგესალმებით. მოგვიყევით თქვენს ბავშვობაზე. როგორი ბავშვი იყავით? როგორც ვიცი, ცეკვავდით...
- წყნარი, მშვიდი ბავშვი ვიყავი, თუმცა ცელქიც. მაშინ ჯერ კიდევ არსებობდა ეზოს კულტურა და ეზოში დიდ დროს ვატარებდი, ძალიან მიყვარდა იქ თამაში. განვიცდი, რომ ეს ტრადიცია ახლა ფაქტობრივად დაიკარგა. არადა, აუცილებელია, ბავშვი ბევრ რამეს სწავლობს ეზოში, მოძრაობს...
დიახ, ვცეკვავდი. ქორეოგრაფიული სასწავლებელი დავამთავრე, სადაც 9 წლის ასაკში ჩავაბარე. ბებიამ, დედაჩემის დედამ შეამჩნია, რომ მონაცემები მქონდა და არა მარტო ბებიამ. მანამდე ჩემმა ფიზკულტურის მასწავლებელმა შენიშნა, ქალბატონმა მაკო ახვლედიანმა, ელენე ახვლედიანის და გახლდათ, რაც მერე ბებიამაც დაადასტურა. ასე აღმოვჩნდი თბილისის სახელმწიფო ქორეოგრაფიულ სასწავლებელში, რომელიც მთელ საქართველოში ერთი იყო.
ამით კი, ამ გადასახედიდან რომ ვუყურებ, ძალიან ბედნიერი ვარ. მაშინ სწავლა რთული იყო, ბალეტი ხელოვნების რთული დარგია დიდ შრომას მოითხოვს, მაგრამ მართლა ბევრი რამ მომცა. გამომიმუშავა ნებისყოფა, - არ შეგიძლია? გეზარება? დაღლილი ხარ? ფეხები გაქვს პუანტებისგან გადატყავებული? მაინც უნდა ჩაყო პუანტში, მაინც უნდა დადგე ძელთან და იმუშაო... მოკლედ, კარგად და საინტერესოდ მახსოვს ის პერიოდი. შემდეგ ის გამოცდილება ბევრ რამეში გამომადგა, თუმდაც პროფესიულად. თუ გავითვალისწინებთ იმას, რომ სხვა პროფესია ავირჩიე, ცეკვა ყოველთვის მეხმარებოდა და დღემდე ძალიან მიყვარს. ასევე დავდიოდი მუსიკაზეც - 10 წელი მუსიკას ვმეცადინეობდი. აქტიური ბავშვობა მქონდა, - არაფერს ვიკლებდი, არც სპექტაკლებს, არც კონცერტებს, არც ოპერას. ბევრ რამეს ვასწრებდი, ამას იმიტომ ვამბობ, რომ დღეს თითქოს ვერავინ ვერაფერს ასწრებს. მაშინ, მე და ჩემი თაობის ბავშვები ასე ვიყავით.
ლილი:
- ოჯახი, სადაც იზრდებოდით, რა იყო იქ მთავარი და რა მოგყვებათ დღემდე?
- დედაჩემი ფენომენალური ქალია. მალე 87 წლის გახდება და მისთვის ყოველთვის პირველ რიგში ვართ შვილები - სულ ასე იყო... დედა და მამა ადრე გაცილდნენ. მამაჩემი პიანისტი გახლდათ. ჰყავდა სტუდენტები, სახლში თვითონაც მეცადინეობდა, ჰქონდა კონცერტები, გასტროლები. ამიტომ დედას ძალიან უჭირდა ბავშვებზე და მამაზე ყურადღების გადანაწილება, თან რთული ფორმის დიაბეტი ჰქონდა. შემდეგ, როდესაც ერთმანეთს დასცილდნენ, მთელი ყურადღება ჩემზე და ჩემს ძმაზე გადმოიტანა. მისთვის მნიშვნელოვანი იყო ჩვენი განათლება, აღზრდა, რასაც დიდ დროს უთმობდა. დიდი როლი მიუძღვის და ეს ჩვენს ოჯახს დღემდე მოჰყვება. შემდეგ ჩემს შვილებზე გადაერთო. ახლა ძალიან განიცდის, რომ შვილთაშვილებს იმდენ ყურადღებას ვერ უთმობს, მაგრამ ყველას მაინც ტელეფონით გვაკონტროლებს - ვინ რას ვაკეთებთ, როგორ ვართ...