30 ქვეყანა უდაბნოს ჯირითში და გამარჯვებული ქართველი გოგონა - ვინ ააფრიალა საქართველოს დროშა მაროკოში? - კვირის პალიტრა

"რო­დე­საც გა­ვი­გე, რომ 5000-ზე მეტ მო­ნა­წი­ლეს შო­რის ერთ-ერთი გა­მარ­ჯვე­ბუ­ლი ვი­ყა­ვი, თა­ვი­დან ეს ყვე­ლა­ფე­რი ვერც კი გა­ვი­აზ­რე. გუ­ლის სიღ­რმე­ში ყო­ველ­თვის მჯე­რო­და, რომ ამირ­ჩევ­დნენ, თუმ­ცა, ამის ხმა­მაღ­ლა თქმა მე­ში­ნო­და" - ამ­ბობს თა­თუ­ლი ვა­ჩა­ძე, რო­მელ­მაც მა­რო­კო­ში გა­მარ­თულ ჯი­რით­ში გა­ი­მარ­ჯვა და იქ ჩვე­ნი ქვეყ­ნის დრო­შა აწია. თა­ვის შთამ­ბეჭ­დავ გა­მარ­ჯვე­ბა­ზე და სა­ინ­ტე­რე­სო ცხოვ­რე­ბა­ზე თა­თუ­ლი თა­ვად გვი­ამ­ბობს...

- თა­თუ­ლი, სად და­ი­ბა­დეთ და აღი­ზარ­დეთ, ოჯა­ხი, გა­რე­მო, მიზ­ნე­ბი, მის­წრა­ფე­ბე­ბი...

- და­ვი­ბა­დე და გა­ვი­ზარ­დე თბი­ლის­ში, თუმ­ცა ჩემი ფეს­ვე­ბი, ულა­მა­ზეს რა­ჭას უკავ­შირ­დე­ბა, ეს გახ­ლავთ ამ­ბრო­ლა­უ­რის რა­ი­ო­ნი, სო­ფე­ლი ქე­დი­სუ­ბა­ნი. რაჭ­ვე­ლო­ბა, ყო­ველ­თვის იყო ჩემი იდენ­ტო­ბის გან­სა­კუთ­რე­ბუ­ლი ნა­წი­ლი, ხოლო - ქე­დი­სუ­ბა­ნი, ჩემი უსაყ­ვარ­ლე­სი ად­გი­ლი მთელს სა­ქარ­თვე­ლო­ში. ბავ­შვო­ბი­დან ვიზ­რდე­ბო­დი ქარ­თუ­ლი ტრა­დი­ცი­ე­ბით, თბილ ოჯა­ხურ გა­რე­მო­ში, ბუ­ნე­ბის სიყ­ვა­რუ­ლით და ოჯა­ხუ­რი ის­ტო­რი­ე­ბით. რა­ჭას ყო­ველ­თვის გან­სა­კუთ­რე­ბუ­ლი ად­გი­ლი ეკა­ვა ჩემს გულ­ში. მის­მა ბუ­ნე­ბამ, უბ­რა­ლო­ე­ბამ, სულ­მა და ადა­მი­ა­ნებ­მა ჩემი პი­როვ­ნე­ბის დიდი ნა­წი­ლი ჩა­მო­ა­ყა­ლი­ბა. მი­უ­ხე­და­ვად იმი­სა, რომ უკვე მრა­ვა­ლი წე­ლია სა­ზღვარ­გა­რეთ ვცხოვ­რობ, სა­ქარ­თვე­ლო ყო­ველ­თვის ჩემ­შია და ყველ­გან თან და­მაქვს. ჩემი ბავ­შვო­ბის მო­გო­ნე­ბე­ბი, ფეს­ვე­ბი და ის ღი­რე­ბუ­ლე­ბე­ბი, რი­თაც გა­ვი­ზარ­დე, დღემ­დე მაძ­ლი­ე­რებს ცხოვ­რე­ბის ყვე­ლა ეტაპ­ზე.

- სკო­ლის პე­რი­ო­დი რო­გორ გახ­სენ­დე­ბათ, რა ასაკ­ში და­ი­წყეთ ჯი­რი­თო­ბა?

- და­ვამ­თავ­რე თბი­ლი­სის მე-6 გიმ­ნა­ზია, პეტ­რი­აშ­ვი­ლის ქუ­ჩა­ზე, სა­დაც ჩემი ცხოვ­რე­ბის სა­ო­ცა­რი 11 წელი გა­ვა­ტა­რე. აქ შე­ვი­ძი­ნე ერ­თგუ­ლი მე­გობ­რე­ბი, რომ­ლე­ბიც დღე­საც ჩემ გვერ­დით არი­ან და ჩემი ცხოვ­რე­ბის მნიშ­ვნე­ლო­ვან ნა­წილს წარ­მო­ად­გე­ნენ... სა­ინ­ტე­რე­სო ის არის, რომ ჩემი ცხე­ნოს­ნო­ბის ის­ტო­რია ბავ­შვო­ბი­დან არ იწყე­ბა. ცხე­ნე­ბი ჩემს ცხოვ­რე­ბა­ში ბევ­რად მოგ­ვი­ა­ნე­ბით გა­მოჩ­ნდნენ, მაგ­რამ ეს კავ­ში­რი მა­შინ­ვე ისე­თი ბუ­ნებ­რი­ვი და ნაც­ნო­ბი აღ­მოჩ­ნდა, თით­ქოს ეს სიყ­ვა­რუ­ლი მთე­ლი ცხოვ­რე­ბა სა­დღაც ჩემ­ში მე­ლო­დე­ბო­და და ასეც იყო. მი­უ­ხე­და­ვად იმი­სა, რომ ცხე­ნოს­ნო­ბა მხო­ლოდ წლი­ნა­ხევ­რის წინ და­ვი­წყე, ჩემ­თვის ეს კავ­ში­რი თით­ქოს ყო­ველ­თვის არ­სე­ბობ­და. მამა ახალ­გაზ­რდო­ბა­ში ჯი­რი­თობ­და და სულ მე­უბ­ნე­ბო­და: “ერთხელ რომ დაჯ­დე­ბი ცხენ­ზე, მო­ი­წამ­ლე­ბი მათი სიყ­ვა­რუ­ლით და ვე­ღა­რა­სო­დეს მო­ეშ­ვე­ბიო” - ასეც აღ­მოჩ­ნდა. სამ­წუ­ხა­როდ, მხო­ლოდ 35 წლის ასაკ­ში მო­ვა­ხერ­ხე ამეხ­დი­ნა ეს ოც­ნე­ბა, რად­გან, ბევ­რი წელი და­ვუთ­მე სწავ­ლას სა­ზღვარ­გა­რეთ.

განაგრძეთ კითხვა