"გვწერენ, რომ სოფელში ცხოვრების გადაწყვეტილებას ვინანებთ" - როგორ დაბრუნდა წყვილი ემიგრაციიდან და როგორ წავიდა თბილისიდან რაიონში საცხოვრებლად - კვირის პალიტრა

"დღემ­დე ადა­მი­ა­ნე­ბი გვწე­რენ, რომ სა­ქარ­თვე­ლო­ში, სო­ფელ­ში ცხოვ­რე­ბა არ გა­მოგ­ვი­ვა, რომ ყვე­ლა ქა­ლაქ­ში გარ­ბის და ამ გა­და­წყვე­ტი­ლე­ბას ვი­ნა­ნებთ" - ამ­ბობს ეკა ილუ­რი­ძე... რო­დე­საც უცხოვ­რე­ბელ სახ­ლში შე­ვიდ­ნენ, არა­ფერს ჰქონ­და თა­ვი­სი ად­გი­ლი. ერთი წუ­თით შე­უძ­ლე­ბე­ლი მო­ეჩ­ვე­ნა აქ ცხოვ­რე­ბა. დი­ლით ადრე ადგა და ტი­რი­ლი და­ი­წყო, ინა­ნა რომ სა­ერ­თოდ დაბ­რუნ­და. მე­უღ­ლე ძა­ლი­ან გა­გე­ბით მო­ე­კი­და მო­ე­კი­და ემო­ცი­ურ მდგო­მა­რე­ო­ბას და ყვე­ლა­ნა­ი­რად ცდი­ლობ­და მის­თვის კომ­ფორ­ტი შე­ექ­მნა...

თუ რო­გო­რია ახალ­გაზ­რდა წყვი­ლის ახლო წარ­სუ­ლი და დღე­ვან­დე­ლო­ბა, ამის შე­სა­ხებ თა­ვად გვე­სა­უბ­რე­ბი­ან...

- და­ვი­ბა­დე და გა­ვი­ზარ­დე თბი­ლის­ში. ბავ­შვო­ბა­ში სო­ფელ­ში ზა­ფხუ­ლო­ბით ჩავ­დი­ო­დი. დიდ დროს არ ვა­ტა­რებ­დი იქ, თუმ­ცა ძა­ლი­ან მიყ­ვარ­და იქ დრო­ის გა­ტა­რე­ბა. მახ­სოვს ერთხელ სოფ­ლის მარ­შუტ­კით ვმგზავ­რობ­დით მე და დედა, რო­გორც კი გა­და­ვუხ­ვი­ეთ ემო­ცი­ე­ბის­გან სიმ­ღე­რა და­ვი­წყე: სო­ფე­ლო, ჩემო ოკა­მო... დღემ­დე მახ­სე­ნე­ბენ ამ ამ­ბავს სო­ფელ­ში ქა­ლე­ბი, ვინც ჩვენ­თან ერ­თად მგზავ­რობ­და.პეტ­რე: და­ვი­ბა­დე და გა­ვი­ზარ­დე ქო­ბუ­ლეთ­ში. ბავ­შვო­ბა­ში მთელ ზა­ფხულს და შა­ბათ-კვი­რას გუ­რი­ა­ში, ჩემს სო­ფელ­ში ვა­ტა­რებ­დი.

- ერ­თმა­ნე­თი სად და რო­დის გა­ი­ცა­ნით?

- ერ­თმა­ნეთს შევ­ხვდით გუ­რი­ა­ში. 2020 წელს, ახა­ლი წლის შე­სახ­ვედ­რად მე ჩემს ნა­თე­სა­ვებ­თან ჩა­ვე­დი სტუმ­რად, ამა­ვე სა­ღა­მოს პეტ­რეც ამ ოჯახ­ში მო­ვი­და სტუმ­რად. ზუს­ტად აქ გაჩ­ნდა ნა­პერ­წკა­ლი, მას შემ­დეგ ჯერ ვმე­გობ­რობ­დით, 2023 წელს კი და­ვო­ჯახ­დით. და­ო­ჯა­ხე­ბის შემ­დეგ გა­დავ­წყვი­ტეთ თბი­ლის­ში ცხოვ­რე­ბა. ორი­ვე სი­ახ­ლის მოყ­ვა­რუ­ლე­ბი ვართ, რუ­ტი­ნუ­ლი სა­მუ­შაო არ­ცერ­თს არ მოგ­ვწონ­და, გვინ­დო­და რა­ღაც ჩვე­ნი გაგ­ვე­კე­თე­ბი­ნა. ასე გაჩ­ნდა იდეა და გავ­ხსე­ნით დრა­ივ კაფე. თა­ნამ­შრომ­ლე­ბი არ გვყავ­და, ყვე­ლა­ფერს ჩვე­ნით ვა­კე­თებ­დით. პეტ­რეს დიდი გა­მოც­დი­ლე­ბა ჰქონ­და ამ სფე­რო­ში, მე კი ყო­ველ­თვის ვოც­ნე­ბობ­დი სა­კუ­თარ კა­ფე­ში ყა­ვის ული­მი­ტოდ და­ლე­ვა­ზე. და­ახ­ლო­ე­ბით ორი წლის შემ­დეგ მივ­ხვდით, რომ კი­დევ უფრო მეტი გვინ­დო­და, კა­ფეს საქ­მე­ე­ბი არ გვაძ­ლევ­და სა­შუ­ა­ლე­ბას გვქო­ნო­და დრო სა­კუ­თა­რი თა­ვის­თვის და მე­გობ­რე­ბის­თვის. ამ ყვე­ლა­ფერ­მა კი მიგ­ვიყ­ვა­ნა იმ გა­და­წყვე­ტი­ლე­ბამ­დე, რომ წავ­სუ­ლი­ყა­ვით სა­ზღვარ­გა­რეთ და უკან გარ­კვე­უ­ლი კა­პი­ტა­ლით დავ­ბრუ­ნე­ბუ­ლი­ყა­ვით.

პეტ­რე

- პო­ლო­ნეთ­ში წა­ვე­დით, სა­დაც ბი­ძა­ჩე­მი (პეტ­რეს ბიძა) დაგ­ვხვდა. მე მას­თან და­ვი­წყე მუ­შა­ო­ბა, ეკამ სხვა სამ­სა­ხუ­რი მო­ი­ძია. ექ­ვსი თვე ვაი ვაგ­ლა­ხით გა­ვუ­ძე­ლით იქ ყოფ­ნას. ყვე­ლა­ზე რთუ­ლი მო­ნატ­რე­ბა იყო, რო­გორც ოჯა­ხის ისე სა­კუ­თა­რი ქვეყ­ნი­სა და ენის. იქ უფრო მე­ტად და­ვა­ფა­სეთ და გა­ვი­აზ­რეთ რო­გო­რი ძვირ­ფა­სია ოჯა­ხი და სამ­შობ­ლო.

განაგრძეთ კითხვა