ვინ არის და რას საქმიანობს ქართველების შვეიცარიელი რძალი, 4 შვილის დედა, რომელსაც საქართველო ერთი ნახვით შეუყვარდა
"ორ გვარს ვატარებ - ჩემსას და მეუღლისას. ოთხი შვილი მყავს. წარმოშობით შვეიცარიელი ვარ. 25 წლამდე მხოლოდ რუკაზე ვიცოდი, სად იყო საქართველო, ბავშვობაში ამ რეგიონთან არანაირი შეხება არ მქონია. აქ პირველად 2000 წელს ჩამოვედი. პროფესიით პედაგოგი ვარ, ჟენევის უნივერსიტეტში საერთაშორისო ურთიერთობები ვისწავლე და პოლიტოლოგი ვარ, საერთაშორისო მიმართულებით“, - გვეუბნება ბარბარა ჯიმელი-სულაშვილი, შვეიცარიელი ქალბატონი, ადამიანი, რომელსაც საქართველო ერთი ნახვით შეუყვარდა. მას აქ უკვე კარგად იცნობენ, ბოლო წლებში თბილისის საკრებულოს დეპუტატი იყო...
"ამჟამად საქართველოში გერმანულს ვასწავლი, როგორც უცხო ენას. თბილისში ორი სკოლის დამფუძნებელი ვარ. 2010 წელს ვიყავი სკოლა "ლოგოსის“ თანადამფუძნებელი, სადაც გერმანულსაც ვასწავლიდი და სკოლის ადმინისტრაციაშიც ვმუშაობდი.
მერე 10 წელი ვალდორფის სკოლაშიც ვასწავლიდი. 2017 წელს კი დავაარსეთ ახალი ვალდორფის სკოლა და ბაღი - "ვალდორფის პედაგოგიკის კამპუსი ლისზე“. ეს დამოუკიდებელი ორგანიზაციაა, სადაც გერმანულს ვასწავლი და სასწავლო ნაწილს ვხელმძღვანელობ“, - გვეუბნება ბარბარა ჯიმელი-სულაშვილი, რომელიც ქართულად მშვენივრად საუბრობს.
- პირველად რა მისიით აღმოჩნდით საქართველოში? ტურისტად ჩამოხვედით თუ რაიმე ღონისძიებაზე?
- სკაუტური მოძრაობის ხაზით. მოგეხსენებათ, სკაუტები მსოფლიოში ყველაზე დიდი ახალგაზრდული ორგანიზაციაა. ბავშვობიდან სკაუტი ვიყავი, ბუნებაში დიდ დროს ვატარებდით, კარვებით დავდიოდით. 1998 წელს მეგობართან ერთად ჩილეში წავედი, სადაც სკაუტების მსოფლიო კრება იმართებოდა. იქ, 34.000 სკაუტს შორის, ორი აზერბაიჯანელი წარმომადგენელი იყო და ისინი გავიცანით. მათ 2000 წელს აზერბაიჯანის ბანაკში დაგვპატიჟეს.
მე არ უნდა წამოვსულიყავი, ჩემი და და სხვები აპირებდნენ წამოსვლას, მაგრამ ბოლო მომენტში ერთ-ერთი ავად გახდა და ჯგუფს მე შევუერთდი. ჩამოვედით აზერბაიჯანში, სადაც უკვე ქართველებიც გავიცანით. გვითხრეს: "რადგან აქ ხართ, საქართველო ძალიან ახლოსაა, წამოდით ჩვენთანაცო“. აი, ასე, სრულიად სპონტანურად მოვხვდით აქ 2000 წელს. ოთხ დღეში ვნახეთ თბილისი და ბათუმი, მერე კი შვეიცარიაში დავბრუნდით.
არ გვინდოდა, ყველაფერი მხოლოდ საუბრებად დარჩენილიყო და გაცვლითი პროგრამა დავაარსეთ. რამდენჯერმე შვეიცარიაში ქართველები ჩავიყვანეთ, ტრენინგები ჩავუტარეთ. თავად კი ყოველ წელს (2001, 2002, 2003, 2004, 2005) ჩამოვდიოდით. ასე დავმეგობრდით, გარკვეული კავშირები გაიბა, ხდებოდა აზრებისა და პრაქტიკის გაზიარება.
2002 წელს გადავწყვიტე, ჩემი პროფესიით - საერთაშორისო ურთიერთობების მაგისტრატურაზე - სამაგისტრო ნაშრომი ქართულ-რუსულ ურთიერთობებზე დამეწერა. აქ ჩამოსული საათობით ვიჯექი არქივებსა და საჯარო ბიბლიოთეკაში. აი, ასე ნელ-ნელა დაიწყო ყველაფერი.
- არადა, ჯერ კიდევ მაშინ საკმაოდ რთული პერიოდი იყო...
- ჩემთვის მაშინ ყველაფერი საინტერესო იყო. კარგად მახსოვს, ერთ წელს, როცა ჩამოვედით, ყველა ბილბორდზე გატაცებული ბრიტანელის, პიტერ შოუს სახე ეკიდა. ვკითხულობდი, ვინ არის-მეთქი? ქართველებს არ უნდოდათ ჩვენთვის ამის თქმა, რომ უცხოელის გატაცების გამო არ შეგვშინებოდა, მაგრამ მე ამაზე მაშინ არც ვდარდობდი. უფრო პრაქტიკულ ცხოვრებას ვაქცევდი ყურადღებას. კარგად მახსოვს, დილით რომ ვიღვიძებდით, ვკითხულობდით: დღეს რა გვაქვს - დენი, წყალი თუ გაზი?! სამივე ერთად თითქმის არასდროს იყო, ან ერთი იქნებოდა, ან მეორე. ეს შევარდნაძის მმართველობის ბოლო წლები იყო. ხშირად ვმსჯელობდით იმაზე, თუ როგორ უნდა გაგრძელებულიყო ცხოვრება ამ ქვეყანაში, როგორ უნდა დაეძლიათ კორუფცია რეფორმებით. კორუფციას მეც კარგად ვხედავდი. თან, ჩემი სპეციალობა პოლიტიკური მეცნიერებაა და ყოველთვის დიდი ყურადღებით ვაკვირდებოდი მიმდინარე პროცესებს. ქართულ-რუსული ურთიერთობები ჩემი სადიპლომო თემაც იყო, ბევრი ინტერვიუ ჩავწერე მაშინდელ ადამიანებთან და ამ საკითხს ინტენსიურად ვსწავლობდი.
მერე კი, 2003 წელს, მოხდა ვარდების რევოლუცია. მაშინ მე და ჩემი მეუღლე ჯერ კიდევ არ ვიყავით დაოჯახებულები, უბრალოდ ვმეგობრობდით და პროცესებს შორიდან, ჟენევიდან ვაკვირდებოდით. ინტერნეტით, "კურიერის“ მოკლე გამოშვებებით ვადევნებდით თვალს. მართლა მადლობელი ვარ, რომ იმ პერიოდს მოვესწარი. ის რეალობა ვნახე, სხვანაირად ვაფასებ იმ ყველაფერს, რაც მერე მოხდა.
- საერთოდ რა შთაბეჭდილება დაგიტოვათ ქვეყანამ თავისი პოსტსაბჭოთა პრობლემების მიუხედავად?
- ძალიან კარგად მახსოვს, აზერბაიჯანიდან მატარებლით წამოვედით. იქ ერთი კვირა გავატარეთ და ჩემთვის ურთულესი იყო, ნამდვილი კულტურული შოკი მივიღე. საქმე რელიგიას კი არ ეხებოდა, არამედ სოციალურ გარემოს. მანამდეც ვყოფილვარ მუსლიმანურ ქვეყნებში, მაგრამ ქალის ასეთი მძიმე მდგომარეობა საზოგადოებაში არსად მინახავს, როგორც იქ. საქართველოში რომ შემოვედით მატარებლით, პირველი, რაც თბილისში ვნახე, ნავთლუღის ბაზარი იყო. მატარებლის ფანჯრიდან ძალიან უცხო, ქაოსური ბაზარი გამოჩნდა... მერე საბურთალოზე ვცხოვრობდით. მიუხედავად ამ ყველაფრისა, მაშინვე გამიჩნდა განცდა, რომ ამ ქვეყანაში ვიცხოვრებდი. ჩემი ქართველი მეგობრები მეუბნებოდნენ: "გიჟი ხარ, შენ არ იცი, აქ რა ხდება - საშინელი კრიმინალი და კორუფციააო“, მაგრამ ემოციურ დონეზე აზერბაიჯანიდან აქ გადმოსვლა უცებ სახლში დაბრუნებასავით იყო.
იქ მათი ხუმრობებიც კი ვერ გავიგე, საქართველოში კი ეს ბარიერი არ მქონია. მართალია, ენის ბარიერი იყო, მაგრამ ძირითადი ემოციური განწყობა - ძალიან დადებითი. ქვეყანა მივიღე და ქვეყანამაც თბილად მიმიღო. იმ წლებში ჩემში ჭარბობდა ინტერესი კულტურის, ბუნების სილამაზისა და ისტორიული ძეგლების მიმართ. ამ ყველაფერმა და ხალხმა ჩემზე ძალიან დიდი და დადებითი შთაბეჭდილება მოახდინა. ხალხი ქაოსურია, ცხადია, მაგრამ სწორედ ამიტომაა საყვარელი. ვრცლად