“იმ ასაკ­ში ჩემს გარ­შე­მო მყოფ ყვე­ლა ბიჭს ხუ­ლი­ოს ვა­და­რებ­დი“ - ხულიო იგლესიასის სიყვარულით ნასწავლი ენა, გადაცემა და ამბები პირადი ცხოვრებიდან თეა გვასალიას “სახალხო ინტერვიუში“ - კვირის პალიტრა

“იმ ასაკ­ში ჩემს გარ­შე­მო მყოფ ყვე­ლა ბიჭს ხუ­ლი­ოს ვა­და­რებ­დი“ - ხულიო იგლესიასის სიყვარულით ნასწავლი ენა, გადაცემა და ამბები პირადი ცხოვრებიდან თეა გვასალიას “სახალხო ინტერვიუში“

"მო­გე­სალ­მე­ბით, ეს არის გა­და­ცე­მა "სა­ხალ­ხო ინ­ტერ­ვიუ“. მე თეა გვა­სა­ლია ვარ და შე­გიძ­ლი­ათ მომ­დევ­ნო ნა­ხე­ვა­რი სა­ა­თი ჩემ­თან ერ­თად გა­ა­ტა­როთ“, " ასე და­ი­წყო "სა­ხალ­ხო ინ­ტერ­ვი­უს“ მო­რი­გი გა­და­ცე­მა. პრო­ექ­ტი, რო­მელ­ზეც Ambebi.ge და "პა­ლიტ­რა­ნი­უ­სი“ ერ­თობ­ლი­ვად მუ­შა­ობს. დიახ, გა­და­ცე­მის სტუ­მა­რი ჟურ­ნა­ლის­ტი, მთარ­გმნე­ლი და ეს­პა­ნის­ტი თეა გვა­სა­ლია გახ­ლდათ. მან მის­თვის გა­მოგ­ზავ­ნილ შე­კი­თხვებს უპა­სუ­ხა.

თინა:

- ქალ­ბა­ტო­ნო თეა, მო­გე­სალ­მე­ბით. რას საქ­მი­ა­ნობთ ამ ეტაპ­ზე?

- ახლა ჩემი ძი­რი­თა­დი საქ­მი­ა­ნო­ბით ვარ და­კა­ვე­ბუ­ლი, ანუ მთლი­ა­ნად ეს­პა­ნურ ენა­ზე ვარ გა­დარ­თუ­ლი: მყავს მოს­წავ­ლე­ე­ბი, ვწერ სა­ხელ­მძღვა­ნე­ლო­ებს ეს­პა­ნუ­რის შემ­სწავ­ლელ­თათ­ვის და ვთარ­გმნი წიგ­ნებს.

ანა:

- ეს­პა­ნუ­რი ენით და ეს­პა­ნე­თით ასე რამ და­გა­ინ­ტე­რე­სათ?

- მარ­თა­ლი გი­თხრათ, ნამ­დვი­ლად არ მახ­სოვს, რამ გა­მო­იწ­ვია ეს­პა­ნუ­რით ჩემი და­ინ­ტე­რე­სე­ბა ან რა უნდა მო­მეს­მი­ნა ასე­თი ჩემს შო­რე­ულ, საბ­ჭო­თა ბავ­შვო­ბა­ში, რომ ამ ენა­ზე გა­დავ­რე­უ­ლი­ყა­ვი. უბ­რა­ლოდ მახ­სოვს " რაც თავი მახ­სოვს, ვამ­ბობ­დი, რომ ეს­პა­ნუ­რი უნდა ვის­წავ­ლო"მეთ­ქი. მერე სი­ტყვებს ვი­გო­ნებ­დი და ვამ­ტკი­ცებ­დი, ეს­პა­ნუ­რად ვლა­პა­რა­კობ"მეთ­ქი. არ ვიცი, მთელ ჩემს ცხოვ­რე­ბას წამ­ყვან თე­მად გას­დევ­და ის, რომ ეს­პა­ნუ­რი უნდა მეს­წავ­ლა, თა­ნაც ეს­პა­ნეთ­ში და ცხოვ­რე­ბის გარ­კვე­უ­ლი პე­რი­ო­დი იქ უნდა გა­მე­ტა­რე­ბი­ნა. თქვენ წარ­მო­იდ­გი­ნეთ, ასეც მოხ­და.

gvasalia3-72359-1781592214.jpg

დათა:

- რამ­დენ ხან­ში ის­წავ­ლეთ ეს­პა­ნუ­რი ენა და რა არის ამის­თვის სა­ჭი­რო? მეც მინ­და მისი შეს­წავ­ლა...

- ჩემ დროს ენე­ბის სწავ­ლე­ბა სულ სხვა­ნა­ი­რად იყო, ახლა სხვა­ნა­ი­რად არის, ამი­ტომ თქვენ­თვის ეს გა­ცი­ლე­ბით სწრა­ფი პრო­ცე­სი იქ­ნე­ბა. ახლა უამ­რა­ვი სა­შუ­ა­ლე­ბა არ­სე­ბობს " ინ­ტერ­ნე­ტით და­წყე­ბუ­ლი, ყვე­ლა­ნა­ი­რი სა­ხელ­მძღვა­ნე­ლო ხელ­მი­საწ­ვდო­მია. შე­გიძ­ლი­ათ ინ­ტერ­ნეტ­ში შეხ­ვი­დეთ და ყურ­ში 24 სა­ა­თი ეს­პა­ნუ­რი გეს­მო­დეთ. ჩემ დროს აბ­სო­ლუ­ტუ­რად გან­სხვა­ვე­ბუ­ლი მდგო­მა­რე­ო­ბა იყო: ძლივს ნა­შოვ­ნი სა­ხელ­მძღვა­ნე­ლო­ე­ბი­თა და ლექ­სი­კო­ნე­ბით ვსწავ­ლობ­დით. პი­რა­დად ჩემ შემ­თხვე­ვა­ში, ღა­მით შემ­თხვე­ვით აღ­მო­ვა­ჩი­ნე, რომ უცხო­უ­რი არ­ხე­ბის მოს­მე­ნა მხო­ლოდ შუ­ა­ღა­მი­სას შე­იძ­ლე­ბო­და, და­ნარ­ჩენ დროს რა­ტომ­ღაც ახ­შობ­დნენ. არ­სე­ბობს ეს­პა­ნე­თის სა­გა­რეო რა­დიო, რო­მელ­საც "რა­დიო ეს­ტე­რი­ორ დე ეს­პა­ნია“ (Radio Exterior de España) ჰქვია, ახ­ლაც გა­დის ეთერ­ში. აი, იმას ვუს­მენ­დი ხოლ­მე მთე­ლი ღამე და იქი­დან გა­ვი­გე ყვე­ლა­ფე­რი: ვინ იყო ეს­პა­ნე­თის პრე­მი­ერ"მი­ნის­ტრი, მი­ნის­ტრე­ბის სა­ხე­ლე­ბი, სო­ცი­ა­ლუ­რი ცხოვ­რე­ბა... ყვე­ლა­ფე­რი იქი­დან ვის­წავ­ლე.

ჩემ შემ­თხვე­ვა­ში, სწავ­ლის და­წყე­ბი­დან ალ­ბათ მე­სა­მე თუ მე­ო­თხე წელს შევ­ხვდი პირ­ველ ეს­პა­ნელს, რო­მელ­მაც ჩემი ცხოვ­რე­ბის უდი­დე­სი კომ­პლი­მენ­ტი მო­მი­ძღვნა. მას ეს­პა­ნე­ლი ვე­გო­ნე და მკი­თხა: "ქარ­თუ­ლი სა­ი­დან ის­წავ­ლე­თო?“ ეს არა­სო­დეს და­მა­ვი­წყდე­ბა, ამა­ზე დიდი ქა­თი­ნა­უ­რი ცხოვ­რე­ბა­ში არ მი­მი­ღია. სამი"სამ­ნა­ხე­ვა­რი წელი დამ­ჭირ­და ამ დო­ნის­თვის რომ მი­მეღ­წია, მაგ­რამ თქვენ­თვის ეს გა­ცი­ლე­ბით მარ­ტი­ვი და სწრა­ფი პრო­ცე­სი იქ­ნე­ბა.

ბექა:

- მკაც­რი პე­და­გო­გი ხართ?

- მკაც­რი პე­და­გო­გი არ ვარ. რა­ტომ­ღაც ასე­თი იმი­ჯი მაქვს, მაგ­რამ სი­ნამ­დვი­ლე­ში ასე არ არის. ჯერ ერთი, იმი­ტომ არ ვარ მკაც­რი, რომ ჩემი მოს­წავ­ლე­ე­ბი ძა­ლი­ან შემ­დგა­რი, ჩა­მო­ყა­ლი­ბე­ბუ­ლი ადა­მი­ა­ნე­ბი არი­ან; ზუს­ტად იცი­ან, რის­თვის სჭირ­დე­ბათ ეს­პა­ნუ­რი და ჩემ­სა­ვით ყო­ვე­ლი წუთი გათ­ვლი­ლი აქვთ. ასე რომ, ჩვე­ნი ინ­ტე­რე­სე­ბი ერ­თმა­ნეთს ემ­თხვე­ვა. მე მათ ყვე­ლა­ფერს დაწ­ვრი­ლე­ბით ვუხ­სნი, "ვუ­ღე­ჭავ“ და თავ­ში ვუ­დებ, და­ნარ­ჩე­ნი კი მათი გა­სა­კე­თე­ბე­ლია " თა­ვად უნდა გა­მო­ნა­ხონ დრო, რომ ჩემი ახ­სნი­ლი კარ­გად გა­ი­თა­ვი­სონ. სა­ბო­ლო­ოდ, ყვე­ლას­თან ვმე­გობ­რობ და ჩვე­ნი ურ­თი­ერ­თო­ბა მოს­წავ­ლე"მას­წავ­ლებ­ლის ჩარ­ჩო­ე­ბი­დან ყო­ველ­თვის მე­გობ­რო­ბა­ში გა­და­დის.

ერ­თა­დერ­თი შემ­თხვე­ვა, როცა მკაც­რი, უფრო სწო­რად, და­უნ­დო­ბე­ლი ვხდე­ბი, არის მა­შინ, როცა მოს­წავ­ლე მე­უბ­ნე­ბა, რომ კონ­კრე­ტუ­ლი ბოლო ვადა აქვს, მა­გა­ლი­თად, B2 ან C1 დო­ნის გა­მოც­და უნდა ჩა­ა­ბა­როს. თუ დრო­ში ვიწ­ვე­ბით, ადა­მი­ან­მაც მაქ­სი­მუ­მი უნდა და­დოს და მეც მაქ­სი­მუ­მი უნდა მივ­ცე, ეს ცხა­დია. სხვა მხრივ კი, ჩემი აზ­რით, მკაც­რი არ ვარ.

განაგრძეთ კითხვა