ილია თოფურია: გზა შეზლონგების დალაგებიდან თეთრ სახლამდე - "არ­სე­ბობს ორი ტი­პის ადა­მი­ა­ნი: ის, ვინც უშ­ვე­ბს, რა­ღა­ც და­ე­მარ­თოს და ის, ვინც თა­ვად აი­ძუ­ლე­ბს მოვ­ლე­ნებს, რომ მოხ­დეს" - კვირის პალიტრა

ეკა გადახაბაძე

რამდენიმე დღის წინ მთელი საქართველოსა და, ალბათ, სპორტის ყველა მოყვარულის ყურადღება თეთრი სახლისკენ იყო მიმართული, სადაც ქართველი მებრძოლი ილია თოფურია მსოფლიოს წინაშე წარდგა. UFC Freedom 250-ის მთავარ ბრძოლაში ქარ­თველი ჩემპიონი ჯა­სტინ გეიჯს შეხვდა. ილია თო­ფუ­რი­ამ 17 წა­უ­გე­ბე­ლი სე­რია და­ას­რუ­ლა. ოთხრა­უნ­დი­ა­ნი უმ­ძი­მე­სი ბრძო­ლის შემ­დეგ მან ტი­ტუ­ლი დათმო და UFC-ის ჩემ­პი­ო­ნი ჯას­ტინ გე­ი­ჯი გახ­და.

ძალიან მძიმე ორთაბრძოლისას ქართველ-ესპანელმა „მატადორმა“ მძიმე დაზიანებები მიიღო. ოფი­ცი­ა­ლუ­რად და­დას­ტურ­და, რომ ილია 2026 წელს ოქტაგონ­ზე აღარ დაბრუნდება. "მა­ტა­დორ­ი" არენიდან სასწრაფოდ საავადმყოფოში გადაიყვანეს, ახლა კი რეაბილიტაციას სახლში გაივლის.

სპორ­ტსმენს ორი­ვე მხა­რეს ორ­ბი­ტა­ლუ­რი ძვლის (თვალ­ბუ­დის) მო­ტე­ხი­ლო­ბა აღე­ნიშ­ნე­ბა, თუმ­ცა გა­და­ად­გი­ლე­ბის (წა­ნაც­ვლე­ბის) გა­რე­შე. ეს არის სა­ბო­ლოო სა­მე­დი­ცი­ნო დას­კვნა, რო­მე­ლიც მისი გარემოც­ვი­დან გავ­რცელ­და.

ვინ არის ილია თოფურია?

ილია თო­ფუ­რია 1997 წლის 21 იან­ვარს ჰალე ვეს­ტფა­ლენ­ში, გერ­მა­ნი­ა­ში, ქარ­თვე­ლი მშობ­ლე­ბის ოჯახ­ში და­ი­ბა­და. შვი­დი წლის ასაკ­ში ოჯახ­თან ერ­თად სა­ცხოვ­რებ­ლად სა­ქარ­თვე­ლო­ში გა­დმოვი­და, სა­დაც ბერ­ძნულ-რო­მა­უ­ლი ჭი­და­ო­ბის სკო­ლა­ში და­ი­წყო ვარ­ჯი­ში.

15 წლის ასაკ­ში საცხოვრებლად ეს­პა­ნეთ­ში, ალი­კან­ტე­ში გა­და­ვი­და, სა­დაც საბ­რძო­ლო ხე­ლოვ­ნე­ბის მი­მარ­თუ­ლე­ბით Climent Club-ში და­ი­წყო ვარ­ჯი­ში. 2015 წელს მან პირველად მიიღო მონაწილეობა პროფესიონალურ შეჯიბრში.

ილიას ოჯახს, რომელიც წლებია, ემიგრაციაში ცხოვრობს, საქართველოსთან საკმაოდ მძიმე წარსული აკავშირებს. მისი ოჯახი აფხაზეთიდან გახლავთ და აფხაზეთის ომში ოჯახის წევრებიც დაკარგა.

„21 წლის ვი­ყა­ვი, აფხაზეთიდან რომ წა­მო­ვე­დი. მა­შინ მარ­თლა არ ვი­ცო­დი, რომ ადა­მი­ან­ში უდი­დე­სი რე­სურ­სი არ­სე­ბობ­და, რომ­ლის შე­სა­ხე­ბაც თვი­თო­ნაც არა­ფე­რი იცის. ასე რომ არ ყო­ფი­ლი­ყო, სხვა­ნა­ი­რად ხალ­ხი იმ უდი­დეს ტკი­ვილს ვერ გა­უძ­ლებ­და... დე­და­ჩემს 19 წლის ბიჭი აფხა­ზე­თის ომში და­ე­ღუ­პა, მე ორ­სუ­ლი და დაქვრი­ვე­ბუ­ლი დავ­რჩი... მის­თვის ეს უდი­დე­სი ტრა­გე­დია იყო, მაგ­რამ მთე­ლი ძალა მო­იკ­რი­ბა და წინ გაგ­ვი­ძღვა. როცა დე­დას ვუ­ყუ­რებ­დი, ისეთ სიმ­ტკი­ცეს ავ­ლენ­და, მრცხვე­ნო­და, რომ მე­ტი­რა.

ჩემი ძმა სამ­ხედ­რო ოპერაციის შეს­რუ­ლე­ბი­სას ჩემს მე­უღ­ლეს­თან ერ­თად და­ი­ღუ­პა. მე­უღ­ლე 24 წლის გახ­ლდათ... ისი­ნი ერ­თად დაკ­რძა­ლეს... რო­დე­საც ამ თე­მა­ზე ვსა­უბ­რობ, ნერ­ვი­უ­ლო­ბის­გან სპაზ­მე­ბი მე­წყე­ბა, რაც აფხა­ზეთ­მა და­მი­ტო­ვა...“ - იხსენებს ინგა ბენდელიანი მძიმე წარსულს.

ჩემპიონის ბაბუა იუზა კერესელიძე კი ილიას ბავშობასა და აფხაზეთის პერიოდს იხსენებს:

„ილია 1997 წლის 21 იანვარს გერმანიაში დაიბადა. 4 თვის იყო, პირველად რომ ვნახე, მე და ჩემი მეუღლე გერმანიაში ჩავედით. შვილიშვილი ხელში რომ ავიყვანე, იმ წუთიდან ეს ბიჭი სულ ბედნიერებას მჩუქნის. როცა ცოტა დრო გავიდა და წამოიზარდა, სადაც მივდიოდით, ილია ყველგან თან დაგვყავდა. იმ ადამიანებთან, ვისთანაც გერმანიაში ყოფნისას ჰქონდათ ურთიერთობა, ჩემი ქალიშვილი და მისი ოჯახი დღემდე მეგობრობენ. მართალია, ჩემები ესპანეთში ცხოვრობენ, ისინი გერმანიაში დარჩნენ, მაგრამ ჭირსა და ლხინში სულ ერთად არიან, რაც ძალიან მახარებს.

ილია საქართველოში რომ ჩამოვიდა, 7 წლის იყო, „ვარდების რევოლუციის“ პერიოდი გახლდათ. მაშინ ილიას მშობლები გერმანიაში იყვნენ. მე რუსთავში კერძო სახლი მქონდა, ილია და მისი უფროსი ძმა სანდრო ჩემთან ცხოვრობდნენ. ეზოში ყველანაირი ხილი მქონდა და სულ ვცდილობდი, ჩემი ბიჭებისთვის შრომა შემეყვარებინა. ზაფხულობით დილაადრიან ვაღვიძებდი, ეზოში გამყავდა და ორივეს მსუბუქ საქმეს ვავალებდი, ჩემთან ერთად შრომობდნენ.

ჭუბერის უღელტეხილი გვაქვს გადმოვლილი. მაშინ ილიას უფროსი და, მარიამი 2 წლის და 6 თვის იყო, ანა - 7 თვის. სოხუმელები ვართ, ქალაქის ცენტრში ვცხოვრობდით, ჩვენი მისამართი მშვიდობის ქუჩის 131 იყო. რუსებმა აფხაზეთი რომ აიღეს, მაშინ სოფელ დრანდაში ვიმყოფებოდით, დაბომბვას ძლივს გადავურჩით. მარიამი მხრებზე მყავდა შესმული და ჭუბერის უღელტეხილზე ასე გადმოვიყვანე. ჩემმა მეუღლემ, ნათესავებმა ყველამ ეს გზა გამოიარა. სოფელი მაჭარკა რომ დაიბომბა, ჩვენ დაბომბვას 10-12 წუთით გავასწარით, თორემ რუსი ჯალათები ისეთი გავეშებულები იყვნენ, შესაძლოა, ვერც გადავრჩენილიყავით, მე და ჩემი ოჯახი იქ ამოვწყვეტილიყავით. დიდი სიმწარე გამოვიარეთ“, - იხსენებს მატადორის ბაბუა.

"ჩემი რუსთაველი მეუღლე ომობდა რუსეთის წინააღმდეგ საქართველოს ტერიტორიების დასაცავად. ილია დაიბადა და გაიზარდა ქართულ ტრადიციულ ოჯახში. არ აქვს მნიშვნელობა, ბინას სად დაიდებს ქართველი, მას სამშობლო ერთი აქვს - საქართველო", - აღნიშნავს ილია თოფურიას დედა, ინგა ბენდელიანი-თოფურია.

ილია მამა ზაზა თოფურია ბიზნესმენია. ის მნიშვნელოვან მომენტებში ყოველთვის შვილის გვერდითაა. ქართველი მებრძოლის გვერდით მუდამ არიან დედმამიშვილები - ძმა ალექსანდრე თოფურია, რომელიც ილიას გუნდშია და დები. სწორედ ალექსანდრემ გააჩერა თეთრ სახლში გამართული ბრძოლა, რა დროსაც ილიამ მძიმე დაზიანებები მიიღო.

ბავშვობის წლებს მედიასთან თავად ილიაც იხსენებს:

"ყვე­ლა­ფე­რი მა­შინ და­ი­წყო, როცა ჩემს ძმას­თან ერ­თად ესპა­ნეთ­ში ჩა­მო­ვე­დი, რად­გან ჩემი მშობ­ლე­ბი უკვე აქ ცხოვრობ­დნენ. ამის უკა­ნაც დიდი ის­ტო­რი­აა, თუ რო­გორ ჩა­მო­ვე­დით და რა ხდე­ბო­და მა­ნამ­დე. სპორ­ტში რომ და­ვი­წყეთ ვარ­ჯი­ში, ჩვენ მოვ­დი­ო­დით მოკ­რძა­ლე­ბუ­ლი ოჯა­ხი­დან, სა­დაც სიყ­ვა­რუ­ლი და ჯანსა­ღი ოჯა­ხუ­რი კავ­ში­რი არას­დროს გვაკ­ლდა, მაგ­რამ ეკო­ნო­მი­კუ­რი რე­სურ­სე­ბი საკ­მა­ოდ მწი­რი იყო. ამი­ტომ, უნდა გვე­მუ­შა­ვა, რომ შეგვენარ­ჩუ­ნე­ბი­ნა ყველაფერი, რისი გა­კე­თე­ბაც გვინ­დო­და.

ალი­კან­ტეს პლაჟ­ზე შეზ­ლონ­გე­ბის და­ლა­გე­ბით და­ვი­წყეთ მუ­შა­ო­ბა, რად­გან მე და ჩემი ძმა სულ ვვარ­ჯი­შობ­დით და ვას­პა­რე­ზობ­დით. სხვა­დას­ხვა ქა­ლა­ქებ­სა და ქვეყ­ნებ­ში შე­ჯიბ­რე­ბებ­ზე წა­სას­ვლე­ლად ფი­ნან­სუ­რი მხარ­და­ჭე­რა გჭირ­დე­ბა. ვმუ­შა­ობ­დით და პა­რა­ლე­ლუ­რად ვვარ­ჯი­შობ­დით თით­ქმის პრო­ფე­სი­ო­ნა­ლურ დო­ნე­ზე - როცა უმაღ­ლე­სი დო­ნის ტურ­ნი­რებ­ზე გა­დი­ხარ, მაქ­სი­მუ­მი უნდა გა­ი­ღო და ამა­ვე დროს - უნდა იმუ­შაო. რთუ­ლი იყო, მაგ­რამ ამა­ვე დროს - ძა­ლი­ან სა­ინ­ტე­რე­სო. ვფიქ­რობ, ცხოვ­რე­ბა გი­წყობს გა­მოც­დებს და სწო­რედ მანდ ჩანს, ადა­მი­ან­თა რო­მელ ჯგუფს მი­ე­კუთ­ვნე­ბი. რო­გორც ყო­ველ­თვის ვამ­ბობ, არ­სე­ბობს ორი ტი­პის ადა­მი­ა­ნი: ისი­ნი, ვინც უშ­ვე­ბენ, რომ რა­ღა­ცე­ბი და­ე­მარ­თოთ და ისი­ნი, ვინც თა­ვად აი­ძუ­ლე­ბენ მოვ­ლე­ნებს, მოხ­დეს. მე ყო­ველ­თვის ვცდი­ლობ­დი მცოდ­ნო­და, საით მივმართავდი ჩემს ცხოვ­რე­ბას", - ამბობს მებრძოლი.

ილია თოფურიას პირადი ცხოვრება

ქართველი ჩემპიონის პირადი ცხოვრება საზოგადოებისთვის ყოველთვის საინტერესო გახლდათ. მას რამდენიმე თვის წინ გვერდს ჯორჯინა უზკატეგუი უმშვენებდა. ჯორჯინა სატიტულო ბრძოლის დროსაც ილიას გვერდით იყო და შავი ქამარი ილიას პირველმა სწორედ მან მიულოცა. თუმცა მედიაში მოულოდნელად გავრცელდა სკანდალური ინფორმაცია ჯორჯინასა და ილიას დაშორების შესახებ. რამდენიმეთვიანმა სასამართლო პროცესებმა ილიას კარიერაზე დიდი ზეგავლენა მოახდინა:

"მი­ვი­ღე რთუ­ლი გადაწყვეტილე­ბა, დრო­ე­ბით გა­დავ­დო ჩემი ტი­ტუ­ლის დაც­ვა. ეს გა­და­წყვე­ტი­ლე­ბა მარტი­ვად არ მი­მი­ღია. თუმ­ცა, რო­დე­საც ჩნდე­ბა გა­რე­მო­ე­ბე­ბი, რომ­ლე­ბიც საფრ­თხის ქვეშ აყე­ნებს შენს ღირ­სე­ბას, ოჯახს და რე­პუ­ტა­ცი­ას, დგე­ბა მო­მენ­ტი, რო­დე­საც ამას პი­რა­დად უნდა გაუმკლავ­დე", - წერ­და მა­შინ თო­ფუ­რია. შემდეგ კი ცნობილი გახდა, რომ სასამართლო დავა დასრულდა და ილია ოქტაგონს ისევ დაუბრუნდა.

ძალიან მცირე ინფორმაცია ვრცელდება ილიას პირველ მეუღლეზე, რომელიც ილიას ვაჟის, ჰუგოს დედაა. ის ეს­პა­ნელი პი­ლარ კა­სა­ნო­ვაა. პილარის "ფეისბუქ"-გვერდზე ილიასთან გადაღებული ფოტოები იძებნება...

ესპანელ-ქართველი "მატადორის" MMA-ს კა­რი­ე­რა­ში ეს მარ­ცხი პირ­ვე­ლია. მას 17 გა­მარ­ჯვე­ბა და 1 წა­გე­ბა აქვს.

(სპეციალურად საიტისთვის)