“როდესაც ოპერაციის გასაკეთებლად მივედი, ექიმმა უკან გამომიშვა. მითხრა, საერთოდ არ ხარ ამისთვის მზადო“ - ინგა გრიგოლია შვილთან ურთიერთობაზე, პროფესიასა და ასაკის მატებაზე
გადაცემაში შეხვედრები ეკა ხოფერიასთან სტუმრობისას ეკა ხოფერიას დიდი ხნის კოლეგამ, ასევე ცნობილმა ჟურნალისტმა ინგა გრიგოლიამ ისაუბრა ბავშვობაზე, კარიერაზე, ოჯახზე, რა აბედნიერებს ახლა და რაზე ოცნებობს. გთავაზობთ რამდენიმე ამონარიდს ინტერვიუდან:
ბავშვობა
- პროფესიით ფილოლოგი ვარ... უცნაური ის იყო, რომ ბავშვობაში წარმოსახვითი ცხოვრებაც მქონდა და რეალური ცხოვრებაც. ამ წარმოსახვით ცხოვრებაში, სულ, როცა ვთამაშობდით ხოლმე, ვჩანდი ტელევიზორში. აი, ეს არის, იცი? არ ვიცი, ვის როლში ვიყავი, ოღონდ ტელევიზორში ვჩანდი.დედაჩემის რაღაც ნივთებს ვიღებდი ხოლმე — პარფიუმერიას, რაღაც ფლაკონს, - და ხელში მეჭირა, დავდიოდი წინ და უკან. ანუ სულ ვოცნებობდი ტელევიზორში გამოჩენაზე. ახლა ვინმემ მითხრას, რომ რაზეც ოცნებობ, ის არ სრულდება...რა თქმა უნდა, მთელი ბავშვობა ვუშვებდი ამ ჩემს ოცნებას ზევით, კოსმოსში, და დამიბრუნდა პირდაპირი მნიშვნელობით.
დავიბადე სამტრედიაში. იქ უბრალოდ დავიბადე — დედაჩემი და მამაჩემი სამტრედიელები არიან, ოღონდ აქ ცხოვრობდნენ. ვეუბნები ხოლმე: „ჩემზე სამშობიაროდ წახვედი მაინცდამაინც?“ დედაჩემი ფეხმძიმედ იყო და იქ მოუწია მშობიარობა. დაბადების მოწმობაში მიწერია: დაბადების ადგილი — სამტრედიის რაიონი, ნაფაღაურის სოფლის საბჭო. ასე ვარ დარეგისტრირებული...
ვსწავლობდი 62-ე სკოლაში. კარგად ვსწავლობდი. ახლა, ამ გადასახედიდან რასაც ვუყურებ, მართლა ძალიან კარგად ვსწავლობდი. ოღონდ როგორი ბავშვი ვიყავი, იცი? ჩვენ ორნი ვიყავით — მე და ჩემი და. ჩემი და იყო თხა, დაუმორჩილებელი, მოუთვინიერებელი და დღემდე ასეა. საოცარი ადამიანია, მთებს გადადგამს, პრობლემა არ აშინებს.
მე ვიყავი განებივრებული. ავად ვიყავი ბავშვობიდან, რაღაც ჯანმრთელობის სერიოზული პრობლემა მქონდა. ამან გამოიწვია ის, რომ, მაგალითად, დედაჩემი დასასვენებლად რომ მიდიოდა, მივყავდი მე. ქეთინო, ჩემი და, თვითონაც არ დაჰყვებოდა დედაჩემს და სულ სოფელში იყო ბებიაჩემთან. მე დამატარებდა, საწყალი, ეს დედაჩემი — წაღვერი, ცემი, ბორჯომი... ანუ მთაში უნდა ვყოფილიყავი. ისე გავიზარდე, სანამ მართლა არ მოვიპოვე სიტყვის თქმის უფლება, ნანახიც არ მქონდა ზღვა, იმიტომ რომ არ შეიძლებოდა ჩემი ჯანმრთელობისთვის. ასე გავიზარდე და ამიტომ ვიყავი ძალიან განებივრებული. სულ რომ გეფერებიან და სულ ამ სიყვარულში ხარ...
ტანჯვად მახსენდება ეს ბალეტი, საირმეზე, ხელოვნების სკოლაში.დღემდე მახსოვს დიდი სარკეები იმ დარბაზში, ბავშვები სიფრიფანა, იმ რაღაც "პაჩკა" კაბებით, და მე ასეთი მსუქანი რომ ვიდექი მათ შორის. ეს ფეხი, ეს ხელი... ისე ვინერვიულე, მახსოვს, რომ ერთი-ორჯერ მივედი და მერე უკვე დაბოღმილი ვტიროდი.
მაგრამ არ შემეშვა მუსიკასთან დაკავშირებითა... მეშვიდე კლასში რომ გადავედი, აი მაშინ უკვე მე ვიყავი მე. ანუ რომ ვიტყოდი, ასე უნდა იყოს-მეთქი, ასე იყო. მეშვიდე კლასში რომ გადავედი, ერთი წელი მქონდა დარჩენილი და დედაჩემს ვუთხარი: „ახლა თავი დამანებე“, იმიტომ რომ მუსიკის მასწავლებელი მცემდა. ხელებზე მირტყამდა ხოლმე. ჯოჯოხეთურად მახსენდება.მაშინ ეს რაღაც ნორმად ითვლებოდა. დედაჩემმაც იცოდა. ისე მპწკენდა ხელებზე, რომ ვუკრავდი და თან მირტყამდა ხოლმე, ძალიან მძიმედ მახსენდება...მეშვიდე კლასში რომ გადავედი, მარინას ვუთხარი, რომ გამორიცხული იყო — აღარ გავაგრძელებდი... გუნდშიც ვმღეროდი. ანუ ყველგან დავდიოდი...
სამაგიეროდ, არ დავდიოდი, მაგალითად, ცურვაზე, იმიტომ რომ ბავშვობიდან ზღვა არ შეიძლებოდა, რომ არ გავცივებულიყავი, ცურვაზეც არ მატარებდნენ, ვარჯიშზეც არ მატარებდნენ.ამიტომ ცურვა ვისწავლე დაახლოებით ხუთი წლის წინ. მანამდე ვერ ვცურავდი. სიბერეში ვისწავლე ცურვა.