მრა­ვალ­მხრი­ვი უნა­რე­ბი, მიღ­წე­ვე­ბი და სამი ენა - ვინ არის ჩემპიონი გოგონა, რომელმაც დიაგნოზს აჯობა - კვირის პალიტრა

ნინო ჭან­ტუ­რი­ძე სა­ოც­რად გან­ვი­თა­რე­ბუ­ლი, აქ­ტი­უ­რი, მუ­სი­კა­ლუ­რი და სპორ­ტუ­ლი გო­გო­ნაა. ბევ­რი სხვა­დას­ხვა უნა­რი აქვს და რე­ა­ლი­ზე­ბუ­ლი თი­ნე­ი­ჯე­რია. რო­გორ შეძ­ლო ეს, სა­ერ­თოდ რო­გო­რი გო­გო­ნაა, მის ამ­ბავს, მისი დე­დი­კო, ინგა ლო­ლა­ძე გვიყ­ვე­ბა. ქალ­ბა­ტონ ინ­გას ნი­ნოს ცხოვ­რე­ბა­ში უდი­დე­სი ღვაწ­ლი მი­უ­ძღვის.

მრა­ვალ­მხრი­ვი უნა­რე­ბი, მიღ­წე­ვე­ბი და სამი ენა- ნინო ახლა 17 წლი­საა. რო­გორც უკვე იცით, მას და­უ­ნის სინ­დრო­მი აქვს. ამ ეტაპ­ზე აქ­ტი­უ­რად არის და­კა­ვე­ბუ­ლი ძი­უ­დო­თი - ადაპ­ტი­რე­ბულ ძი­უ­დო­ში ევ­რო­პის ჩემ­პი­ო­ნი და ოქ­როს მე­და­ლო­სა­ნია... გარ­და ამი­სა, უკ­რავს ვი­ო­ლი­ნო­ზე. სა­ო­ცა­რი ის არის, რომ ვი­ო­ლი­ნოს ყიდ­ვის სურ­ვი­ლი თა­ვად გა­უჩ­ნდა და ფუ­ლიც კი თა­ვად შე­აგ­რო­ვა. ახლა კერ­ძო პე­და­გოგ­თან და­დის და პა­ტარ-პა­ტა­რა მე­ლო­დი­ებს უკ­რავს. ასე­ვე და­დის ცეკ­ვა­ზე „სუ­ხიშ­ვი­ლე­ბის აკა­დე­მი­ა­ში“ - ეს ჯგუ­ფი იქ სპე­ცი­ა­ლუ­რად ორ­გა­ნი­ზა­ცია „მზის შვი­ლე­ბის“ ბე­ნე­ფი­ცი­ა­რე­ბის­თვის შე­იქ­მნა. ცეკ­ვა ნი­ნოს ჰო­ბია, ძა­ლი­ან უყ­ვარს და საკ­მა­ოდ კარ­გა­დაც გა­მოს­დის. ძა­ლი­ან უყ­ვარს ხატ­ვაც, თუმ­ცა აქ მთა­ვა­რი ის არის, რომ პრო­ცე­სით თა­ვად არის კმა­ყო­ფი­ლი. სტუ­დია „ლურ­ჯა ცხე­ნებ­ში“ სიმ­ღე­რა­ზე და­დის, სა­დაც სტუ­დი­ის კონ­ცერ­ტშიც მი­ი­ღო მო­ნა­წი­ლე­ო­ბა. მაქ­სი­მა­ლუ­რად ცდი­ლობს, ყვე­ლა­ფერ­ში ჩა­ერ­თოს. ამას­თა­ნა­ვე, სამ ენა­ზე სა­უბ­რობს: ქარ­თუ­ლად, ინ­გლი­სუ­რად და პო­ლო­ნუ­რად.

ოჯა­ხუ­რი გა­რე­მო, მო­ტი­ვა­ცია და ყო­ველ­დღი­უ­რი შრო­მა

- ამ ყვე­ლა­ფერს რო­გორ მი­აღ­წი­ეთ? რა თქმა უნდა, ეს თა­ვად ბავ­შვის სურ­ვი­ლი­სა და ინ­ტე­რე­სის დამ­სა­ხუ­რე­ბაა, თუმ­ცა, რო­გო­რია ამ პრო­ცეს­ში თქვე­ნი როლი?

- ეს მხო­ლოდ ჩემი როლი არ არის. ნი­ნოს და­ბა­დე­ბი­დან­ვე ჩვენს ოჯახ­ში ასე­თი და­მო­კი­დე­ბუ­ლე­ბა იყო: არა­ვი­თა­რი აქ­ცენ­ტი და­უ­ნის სინ­დრომ­ზე. ნინო ჩემს უფ­როს გო­გო­ნას­თან ერ­თად იზ­რდე­ბო­და, რო­მე­ლიც მას­ზე მხო­ლოდ წლი­ნა­ხევ­რით არის უფ­რო­სი. აბ­სო­ლუ­ტუ­რად ყვე­ლა­ფერს ერ­თად აკე­თებ­დნენ და ერ­თად სწავ­ლობ­დნენ. მყავს უფ­რო­სი დის­შვი­ლე­ბიც, რომ­ლებ­საც ზუს­ტად ანა­ლო­გი­უ­რი და­მო­კი­დე­ბუ­ლე­ბა ჰქონ­დათ - სინ­დრომ­ზე ოჯახ­ში სა­უ­ბა­რიც კი არ ყო­ფი­ლა, ნი­ნოს­გან ითხოვ­დნენ ყვე­ლა­ფერს, რისი გა­კე­თე­ბაც შე­ეძ­ლო.

განაგრძეთ კითხვა