რატომ წავიდა “იმედიდან“ რუსკა მაყაშვილი და რატომ გაქრნენ მეგობრები მისი ცხოვრებიდან - კვირის პალიტრა

"მო­გე­სალ­მე­ბით, მე ვარ რუს­კა მა­ყაშ­ვი­ლი, 39 წლის მსა­ხი­ო­ბი და ტე­ლე­წამ­ყვა­ნი. მად­ლო­ბა ღმერ­თს, ბევრ რა­მეს ვა­კე­თებ. ბევრ რა­მეს, რა - ჩემს პრო­ფე­სი­ა­ში ვარ აქ­ტი­უ­რად, ვთა­მა­შობ სპექ­ტაკ­ლებს სხვა­დას­ხვა თე­ატ­რში. ეს არის ჩემი ახა­ლი სტი­ქია - ბევრ სხვა­დას­ხვა თე­ატ­რში ვი­თა­მა­შო, სხვა­დას­ხვა თა­ო­ბის მსა­ხი­ო­ბებ­თან ერ­თად. რა­ღაც ახა­ლი ეს­ტა­ფე­ტა მო­ვუ­წყვე ჩემს თავს და საკ­მა­ოდ წარ­მა­ტე­ბი­თაც მიმ­დი­ნა­რე­ობს. ვნა­ხოთ, რო­გორ გაგ­რძელ­დე­ბა. პლუს გა­და­ღე­ბე­ბი მაქვს, სტან­დარ­ტუ­ლად, რო­გორც ხდე­ბა ხოლ­მე. თუმ­ცა, ყვე­ლა­ზე მნიშ­ვნე­ლო­ვა­ნი საქ­მი­ა­ნო­ბა და ჩემი ყვე­ლა­ზე დიდი ბედ­ნი­ე­რე­ბა ჩემი შვი­ლე­ბია. ჩემი დრო­ის უდი­დე­სი ნა­წი­ლი სწო­რედ მათ ეკუთ­ვნით“ - ასე და­ი­წყო. ambebi.ge-სა და "პა­ლიტ­რა­ნი­უ­სის“ ერ­თობ­ლი­ვი გა­და­ცე­მის "სა­ხალ­ხო ინ­ტერ­ვი­უს“ მო­რი­გი გა­და­ცე­მა. გა­და­ცე­მის სტუ­მა­რი იყო მსა­ხი­ო­ბი და ტე­ლე­წამ­ყვა­ნი რუს­კა მა­ყაშ­ვი­ლი. მან მის­თვის გა­მოგ­ზავ­ნილ ყვე­ლა შე­კი­თხვას უპა­სუ­ხა.

ჩელე:

- გა­მარ­ჯო­ბა. ძა­ლი­ან აქ­ტი­უ­რი და ენერ­გი­უ­ლი ადა­მი­ა­ნი ხართ, ხან­და­ხან იტა­ლი­ე­ლიც მგო­ნი­ხართ. რა არის თქვენ­თვის ენერ­გი­ის წყა­რო?

- ისე მე­სი­ა­მოვ­ნა, იტა­ლი­ე­ლი რომ და­მი­ძა­ხეთ... ქარ­თვე­ლი რომ არ ვყო­ფი­ლი­ყა­ვი, მგო­ნია, რომ სა­დღაც იტა­ლი­ე­ლი ან ეს­პა­ნე­ლი უნდა ვყო­ფი­ლი­ყა­ვი. ანუ, ვიქ­ნე­ბო­დი ან იტა­ლი­ე­ლი, ან ეს­პა­ნე­ლი.

ჩემ ასაკ­ში ენერ­გი­ის წყა­რო, მგო­ნია, ისევ და ისევ ამ ჩემი უზღვა­ვი ენერ­გი­ის გა­ცე­მა და იმ ადა­მი­ა­ნე­ბის­გან უკან წა­მო­ღე­ბაა, რომ­ლე­ბიც მიყ­ვარს. მა­გა­ლი­თად, ჩემი ერთი მე­გო­ბა­რი "ენერ­გო­ვამ­პირს“ მე­ძა­ხის, ოღონდ, დარ­წმუ­ნე­ბით. მის­თვის კარ­გი ენერ­გო­ვამ­პი­რი კი არ ვარ, - რა­ღაც­ნა­ი­რად ვარ­თმევ ენერ­გი­ას. სა­მა­გი­ე­როდ, სხვა მე­გობ­რე­ბის­თვის პი­რი­ქი­თაა: მე ვი­ღებ მათ­გან ენერ­გი­ას, ჩემ­სა­საც გავ­ცემ და ვცდი­ლობ, ამით ძა­ლი­ან ვი­სი­ა­მოვ­ნო. ადრე, როცა ჩემს ცხოვ­რე­ბა­ში ის­მე­ბო­და კი­თხვა, თუ რა იყო ჩემი ენერ­გი­ის წყა­რო, ყო­ველ­თვის სხვა­ნა­ი­რად ვამ­ბობ­დი. ახლა კი ზუს­ტად ვიცი: ენერ­გი­ის წყა­რო არის ის, რომ გას­ცე სწო­რი ენერ­გია და საყ­ვა­რე­ლი ადა­მი­ა­ნე­ბის­გა­ნაც სწო­რი ენერ­გია წა­მო­ი­ღო. კი, ეს არის წყა­რო...

უც­ნო­ბი:

- "იმე­დი­დან“ რა­ტომ წა­მოხ­ვე­დით - ეს იყო პრო­ტეს­ტი, თუ არ­ხმა თა­ვად მი­ი­ღო ასე­თი გა­და­წყვე­ტი­ლე­ბა?

- არხს ნამ­დვი­ლად არ გა­და­უ­წყვე­ტია ჩემი გა­მოშ­ვე­ბა. მეტ­საც გე­ტყვით, ფან­ტას­ტი­კუ­რი ურ­თი­ერ­თო­ბა მქონ­და და მაქვს არ­ხის ხელ­მძღვა­ნე­ლო­ბას­თან, კერ­ძოდ, მაკა ლო­მი­ძეს­თან. მა­კამ ძა­ლი­ან ბევ­რი იბ­რძო­ლა იმის­თვის, რომ არ წა­მოვ­სუ­ლი­ყა­ვი. ძა­ლი­ან ბევ­რი შე­თან­ხმე­ბა გვქონ­და მე და მა­კას, რო­მე­ლიც, სამ­წუ­ხა­როდ, და­ვარ­ღვიე. მა­ში­ნაც და ახ­ლაც ვთვლი­დი (თუმ­ცა ახლა უკვე აღარ ვთვლი ასე), რომ არა აქვს მნიშ­ვნე­ლო­ბა, სად მუ­შა­ობ ან რას აკე­თებ - შენი ხმა არის ყველ­გან და შენი ხმა უნდა ის­მო­დეს იქ, სა­დაც ხარ. თა­ვი­დან წა­მოს­ვლა­ზე სა­ერ­თოდ არ ვფიქ­რობ­დი, რად­გან რა­ღა­ცებს ჩე­მე­ბუ­რად ვაპ­რო­ტეს­ტებ­დი და ამის­თვის ჩემს სო­ცი­ა­ლურ ქსე­ლებს ვი­ყე­ნებ­დი, "იმე­დის“ ეთერს - რა თქმა უნდა, არა. თუმ­ცა, რო­გორც კი ამის სა­შუ­ა­ლე­ბაც ეჭვქვეშ დად­გა (თით­ქოს იმ პოს­ტებ­საც ვერ დავ­დებ­დი და ჩემს პრო­ტესტს ვერ გა­მოვ­ხა­ტავ­დი), მივ­ხვდი, რომ სწო­რი იქ­ნე­ბო­და არ­ხის და­ტო­ვე­ბა. ეს არის და ეს. კი, ბევ­რჯერ ვი­ლა­პა­რა­კე ამ თე­მა­ზე, მაგ­რამ რო­გორც ვა­ტყობ, დღემ­დე აქ­ტუ­ა­ლუ­რია. უკვე ერთი წე­ლია, რაც წა­მო­ვე­დი... კი, პრო­ტეს­ტი იყო, რო­მე­ლიც, სამ­წუ­ხა­როდ, ვერ და­ვამ­ტკი­ცე... აი, სა­დაც ხარ, იქი­დან შე­იძ­ლე­ბა ყვე­ლა­ფერს არ ეთან­ხმე­ბო­დე, მაგ­რამ შენი უნდა გა­აპ­რო­ტეს­ტო. თუმ­ცა, რა ვქნათ, სამ­წუ­ხა­როდ, ასე არ გა­მო­დის...

დოდი:

- პო­ლი­ტი­კის გამო თუ და­გი­კარ­გავთ მე­გო­ბა­რი?

- პო­ლი­ტი­კის გამო დამ­კარ­გეს მე­გობ­რებ­მა, მე არა­ვინ არ და­მი­კარ­გავს. რა თქმა უნდა, ამ კუ­თხით რა­დი­კა­ლუ­რი გა­და­წყვე­ტი­ლე­ბე­ბი არ მა­ხა­სი­ა­თებს. მი­უ­ხე­და­ვად იმი­სა, რომ ბევ­რი არ და­მე­თან­ხმე­ბა, არ­ცერ­თი მე­გო­ბა­რი არ და­მი­კარ­გავს პო­ლი­ტი­კის გამო. თუმ­ცა, ისი­ნი თა­ვად გაქ­რნენ... მე კი აქ ვარ. რა ვიცი, - და­ვი­ლა­პა­რა­კოთ...

ნა­თია:

- რაც "იმე­დი“ და­ტო­ვეთ, სამ­თავ­რო­ბო რო­მე­ლი­მე ღო­ნის­ძი­ე­ბა­ზე ვინ­მეს თუ მი­უწ­ვე­ვი­ხართ, ვთქვათ, კონ­ცერ­ტის წამ­ყვა­ნად?

- მას შემ­დეგ, რაც "იმე­დი“ დავ­ტო­ვე, რა თქმა უნდა, არა­ნა­ი­რი შე­მო­თა­ვა­ზე­ბა აღარ ყო­ფი­ლა. ვიდ­რე დავ­ტო­ვებ­დი, ძა­ლი­ან ბევ­რი შე­მო­თა­ვა­ზე­ბა მქონ­და: სამ­თავ­რო­ბო კონ­ცერ­ტე­ბიც უნდა წა­მეყ­ვა­ნა და სა­არ­ჩევ­ნო პე­რი­ო­დის ღო­ნის­ძი­ე­ბე­ბიც, თუმ­ცა ამ ყვე­ლა­ფერ­ზე უარს ვამ­ბობ­დი. ნუ, წა­მიყ­ვა­ნია კონ­ცერ­ტე­ბი, ამას ვერ დავ­მა­ლავ და და­სა­მა­ლიც არა­ფე­რია - ნაძ­ვის ხის ან­თე­ბა და სა­ა­ხალ­წლო კონ­ცერ­ტე­ბი ხომ ით­ვლე­ბა სამ­თავ­რო­ბო კონ­ცერ­ტე­ბად?! წა­მიყ­ვა­ნია, კი ბა­ტო­ნო. მაგ­რამ რო­გორც კი წა­მო­ვე­დი, არა, რა თქმა უნდა.

ზურა:

- რუს­თა­ვე­ლის თე­ატ­რი რა არის თქვენ­თვის და პო­ლი­ტი­კუ­რი შე­ხე­დუ­ლე­ბის გამო ხომ არ შე­უ­ვიწ­რო­ე­ბი­ხართ იქ ვინ­მეს?

- ვინ რას მი­ზამს?! ვე­რა­ვინ შე­მა­ვიწ­რო­ებს... თუ შენ არ გინ­და, მით უმე­ტეს - მაგ სა­კი­თხში. სა­ინ­ტე­რე­სოა, თე­ატ­რში ვინ­მე თუ შე­მა­ვიწ­რო­ებს მა­გის გამო?! თუმ­ცა, აზ­რე­ბი ძა­ლი­ან გა­ყო­ფი­ლია და კი, შე­იძ­ლე­ბა ით­ქვას, რომ თე­ატ­რის ოპო­ზი­ცი­ა­შიც კი ვიმ­ყო­ფე­ბი. ოღონდ, ეს სი­ტყვა - "ოპო­ზი­ცია“ - ძა­ლი­ან სა­სა­ცი­ლოა ჩემ­თვის. ოპო­ზი­ცი­ამ მა­პა­ტი­ოს, მაგ­რამ ამ კუ­თხით ნამ­დვი­ლად უმ­ცი­რე­სო­ბა­ში ვარ. თუმ­ცა, ეს არა­ნა­ირ პრობ­ლე­მას არ ქმნის კო­ლე­გებ­თან სცე­ნა­ზე ერ­თად დგო­მი­სას. ხომ მიხ­ვდით, რა­საც ვამ­ბობ?!

განაგრძეთ კითხვა