“9 დღის წინ საფრანგეთმა მაღიარა და მომცა 10 წლიანი უმნიშვნელოვანესი საბუთი" - რას წერს ნიკა ქავთარაძე - კვირის პალიტრა

მსა­ხი­ო­ბი, იუ­მო­რის­ტი ნიკა ქავ­თა­რა­ძე ემიგ­რა­ცი­ა­ში წა­ვი­და. ამის შე­სა­ხებ ის სო­ცი­ა­ლურ ქსელ­ში წერს და ამ­ბობს, რომ საფ­რან­გე­თის­გან უკვე მი­ი­ღო სა­ბუ­თი, რომ­ლი­თაც მას ქვე­ყა­ნა­ში ყოფ­ნის და მუ­შა­ო­ბის უფ­ლე­ბა ექ­ნე­ბა. იუ­მო­რის­ტი სა­ქარ­თვე­ლო­დან წას­ვლის მი­ზე­ზებ­ზეც სა­უბ­რობს:

"სა­ხელ­მწი­ფოს მხრი­დან ადა­მი­ა­ნის/მო­ქა­ლა­ქის მტრად გა­მო­ცხა­დე­ბა, მის­თვის პრობ­ლე­მე­ბის შექ­მნა, მისი დევ­ნა, დის­კრე­დი­ტა­ცია, უსა­მარ­თლოდ და­ჭე­რა, ცემა და სხვა უამ­რა­ვი ასე­თი რა­ღაც, თით­ქოს რე­ა­ლო­ბის გა­ბუ­ქე­ბაა და თით­ქოს არა­ფე­რი ისე­თი არაა, რა­საც ვერ გა­უძ­ლებ - ეს და­მო­კი­დე­ბუ­ლე­ბა მიგ­ვრძნია ახ­ლობ­ლე­ბის­გან, ბავ­შვო­ბის მე­გობ­რე­ბის­გან, ნა­თე­სა­ვე­ბის­გან, თა­ნამ­შრომ­ლე­ბის­გან სხვა­დას­ხვა კომ­პა­ნი­ებ­ში - ძა­ლი­ან გან­ვიც­დი­დი ამას, წლე­ბის გან­მავ­ლო­ბა­ში.

იმა­ზე არა­ფერს ვამ­ბობ, რა აქვს მო­წყო­ბი­ლი ჩემ­თვის პრო­პა­გან­დას - არა ერთხელ, ორ­ჯერ, ან ათ­ჯერ.ვამ­ბობ­დი, ვწერ­დი, ვყვი­რო­დი. მაგ­რამ… რაც და­მო­უ­კი­დე­ბე­ლი გავ­ხდი, მას შემ­დეგ არ გავ­ჩე­რე­ბულ­ვარ. რა­დი­ო­თი, გა­ზე­თით, ტე­ლე­ვი­ზო­რით, ვცდი­ლობ­დი უკე­თე­სი ქვე­ყა­ნა და ბედ­ნი­ე­რი სა­ზო­გა­დო­ე­ბა გვქო­ნო­და. ათა­სო­ბით და ათი­ა­თა­სო­ბით ოჯა­ხი გა­მი­ცი­ნე­ბია. სი­ცი­ლის გარ­და, ბედ­ნი­ე­რე­ბა, აღ­ტა­ცე­ბა, იმე­დი და გულ­მხურ­ვა­ლე მხარ­და­ჭე­რა გა­მი­ჩე­ნია, უი­მე­დო, მო­წყე­ნი­ლი ადა­მი­ა­ნე­ბის­თვის.სულ მჯე­რო­და, რომ ესაა ჩემი “მი­სია” - ადა­მი­ა­ნე­ბის სიყ­ვა­რუ­ლი, სი­ცი­ლი და სი­კე­თე გა­მე­ას­მა­გე­ბი­ნა ხალ­ხის, თა­ო­ბე­ბის გო­ნე­ბა­სა გუ­ლებ­ში.

რად­გან სი­გი­ჟემ­დე მიყ­ვარს ხალ­ხი, ხალ­ხი, ვი­საც ყვე­ლა­ზე კარ­გად ეს­მის ქარ­თუ­ლი ზუს­ტად ამ მი­ზე­ზე­ბის გამო, არას­დროს მი­ფიქ­რია ემიგ­რა­ცი­ა­ზე, არ­ცერ­თი მი­ზე­ზით. სა­ნამ ერთ სა­ღა­მო­საც წამმ­ზო­მი არ ჩა­მირ­თო სა­ხელ­მწი­ფომ - 10 დღე ქვეყ­ნის და­სა­ტო­ვებ­ლად, პი­რა­დი და ოჯა­ხის წევ­რე­ბის თა­ვი­სუფ­ლე­ბის და უსაფრ­თხო­ე­ბის სა­ნაც­ვლოდ.ამ ღა­მე­ზე რო­დის­მე შვი­ლიშ­ვი­ლებს მო­ვუყ­ვე­ბი, აუ­ცი­ლებ­ლად…

ასე დავ­ტო­ვე სამ­შობ­ლო 2025 წლის 14 ივ­ნისს. წარ­მოდ­გე­ნა არ მქონ­და, რა თავ­გა­და­სა­ვა­ლი მე­ლო­და წინ. ჩა­მოს­ვლი­დან და­ახ­ლო­ე­ბით 2 კვი­რა­ში მო­ვა­ხერ­ხე, მივ­სუ­ლი­ყა­ვი ორ­გა­ნი­ზა­ცი­ა­ში, სა­დაც გან­ვა­ცხა­დე, რომ თავ­შე­სა­ფარს ვი­თხოვ­დი.ამ დღი­დან ზუს­ტად 3 თვე­ში, მქონ­და მთა­ვა­რი “ინ­ტერ­ვიუ”, რომ­ლის დრო­საც მოვ­ყე­ვი ჩემი ცხოვ­რე­ბის ბოლო 14 წლის შე­სა­ხებ. მოვ­ყე­ვი ამ­ბე­ბი, რომ­ლე­ბიც ყვე­ლა ჩე­მი­ან­მა იცო­და, უამ­რავ­მა ადა­მი­ან­მა იცო­და, რად­გან ვამ­ბობ­დი, ვწერ­დი, ვყვი­რო­დი. მაგ­რამ… თან ყვე­ლა­ფე­რი, ყვე­ლა დე­ტა­ლი ეწე­რა ინ­ტერ­ნეტ­ში - ქარ­თუ­ლი მე­დი­ის ციფ­რულ არ­ქი­ვებ­ში.ერთი სი­ტყვა არ და­მი­მა­ტე­ბია.ასე­თი ინ­ტერ­ვი­უ­ე­ბის (OFPRA-ს რან­დე ვუ) შემ­დეგ წლე­ბი გა­ურ­კვევ­ლო­ბა­ში არი­ან ადა­მი­ა­ნე­ბი. ან არა­და­მა­ჯე­რებ­ლო­ბის გამო, უარს (ნე­გა­ტი­ვი) იღე­ბენ და მერე ასა­ჩივ­რე­ბენ და ისევ გა­ურ­კვევ­ლო­ბა და ლო­დი­ნი იწყე­ბა და წლე­ბი გრძელ­დე­ბა.

განაგრძეთ კითხვა