როგორ ცხოვრობს ქალი 12სმ-იანი ფრჩხილებით? - კვირის პალიტრა

როგორ ცხოვრობს ქალი 12სმ-იანი ფრჩხილებით?

ქა­ლის­თვის ფრჩხი­ლე­ბის მოვ­ლა ყოვლთვის მნიშ­ვნე­ლო­ვა­ნი იყო. ბოლო დროს ქალ­ბა­ტო­ნე­ბი ფრჩხი­ლებს კი­დევ უფრო მეტ ყუ­რა­დღე­ბას აქ­ცე­ვენ. საქ­მე იქამ­დე მი­ვი­და, რომ ჩვენ­ში ნეილ-არ­ტის­ტე­ბის ფე­დე­რა­ცი­აც კი გაჩ­ნდა, რო­მელ­საც თა­ვის პრე­ზი­დენ­ტი ჰყავს.

"მე ვარ თინა კუ­ჭუ­ხი­ძე - სა­ქარ­თვე­ლოს ნეილ-არ­ტის­ტე­ბის ფე­დე­რა­ცი­ის პრე­ზი­დენ­ტი და მსოფ­ლიო სი­ლა­მა­ზის ფე­დე­რა­ცი­ის (მსოფ­ლიო სი­ლა­მა­ზის კონ­გრე­სის) სექ­ცი­ის პრე­ზი­დენ­ტი. ასე­ვე გახ­ლა­ვართ სა­ქარ­თვე­ლოს 2013 წლის ჩემ­პი­ო­ნი ორ ნო­მი­ნა­ცი­ა­ში, მსოფ­ლი­ო­სა და ევ­რო­პის ჩემ­პი­ო­ნა­ტე­ბის ოქ­როს პრი­ზი­ო­რი და გრან-პრის მფლო­ბე­ლი. ჯამ­ში 20-ზე მეტი სხვა­დას­ხვა სა­ერ­თა­შო­რი­სო ჩემ­პი­ო­ნა­ტის გა­მარ­ჯვე­ბუ­ლი და პირ­ვე­ლად­გი­ლო­სა­ნი ვარ. ვმუ­შა­ობ რო­გორც ინ­სტრუქ­ტო­რი, ნეილ-არ­ტის­ტი, სა­ერ­თა­შო­რი­სო დო­ნის ტრე­ნე­რი და ექ­სპერ­ტი, ასე­ვე სა­ერ­თა­შო­რი­სო მსა­ჯი. ამ სფე­რო­ში უკვე 17 წე­ლია აქ­ტი­უ­რად ვმუ­შა­ობ, კონ­კრე­ტუ­ლად კი ფრჩხი­ლე­ბის მოვ­ლის მი­მარ­თუ­ლე­ბით. მა­ნამ­დე, 2000 წლი­დან, ჩემი პირ­ვე­ლი პრო­ფე­სია სტი­ლის­ტო­ბა იყო“ - ასე და­ი­წყო ჩვე­ნი სა­უ­ბა­რი თინა კუ­ჭუ­ხი­ძეს­თან, რო­მე­ლიც ეს საქ­მი­ა­ნო­ბა ჯერ სა­ქარ­თვე­ლო­ში ის­წავ­ლა და მერე კი ემიგ­რა­ცი­ა­ში მო­უ­წია წას­ვლა, კერ­ძოდ, სა­ბერ­ძნეთ­ში.

თინა კუ­ჭუ­ხი­ძე:

- თავ­და­პირ­ვე­ლად არა­ლე­გა­ლუ­რად ვი­ყა­ვი იქ, შემ­დეგ კი - ლე­გა­ლუ­რად. რო­გორც ყვე­ლა და­ნარ­ჩე­ნი ემიგ­რან­ტი, მეც სახ­ლებს ვა­ლა­გებ­დი და ოჯა­ხებ­ში ვმუ­შა­ობ­დი. თა­ვი­დან, რა თქმა უნდა, ძა­ლი­ან გა­მი­ჭირ­და. როცა ენა არ იცი და არც ლე­გა­ლუ­რი სტა­ტუ­სი გაქვს, არა­ვის სჭირ­დე­ბა შენი პრო­ფე­სი­უ­ლი მომ­სა­ხუ­რე­ბა. მერე ნელ-ნელა და­ვი­წყე ფიქ­რი იმა­ზე, რომ ასე დიდ­ხანს ვერ გავძლებ­დი და ჩემი საყ­ვა­რე­ლი საქ­მე უნდა მე­კე­თე­ბი­ნა. სულ ვოც­ნე­ბობ­დი სა­კუ­თა­რი სა­ლო­ნი მქო­ნო­და. და­ვი­წყე ამა­ზე ზრუნ­ვა და შე­სა­ბა­მი­სი გა­ნათ­ლე­ბის მი­ღე­ბა. იქ ვის­წავ­ლე და­ნარ­ჩე­ნი ორი პრო­ფე­სია - ვი­ზა­ჟი და ნეილ-არტი (ფრჩხი­ლე­ბის მო­დე­ლი­რე­ბა). სა­ბერ­ძნეთ­ში ასე გა­ვა­ტა­რე 12 წელი. მერე სა­ქარ­თვე­ლო­ში დავ­ბრუნ­დი და ჩემი სტუ­დია გავ­ხსე­ნი, სა­დაც ვმუ­შა­ობ.

- გარ­და იმი­სა, რომ სხვის სი­ლა­მა­ზე­სა და გა­რეგ­ნო­ბა­ზე ზრუ­ნავთ, თქვე­ნი სა­კუ­თა­რი ვი­ზუ­ა­ლიც აღ­სა­ნიშ­ნა­ვია. მარ­თლა იშ­ვი­ა­თია ადა­მი­ა­ნი, რო­მე­ლიც ყო­ველ­დღი­უ­რო­ბა­ში ასე­თი გრძე­ლი ფრჩხი­ლე­ბით ცხოვ­რობ­დეს. ეს რო­დის გა­და­წყვი­ტეთ და რა­ტომ?

- ონი­ქო­ფა­გი­ის მსხვერ­პლი ვი­ყა­ვი, ანუ ბავ­შვო­ბი­დან ფრჩხი­ლებს ვიკ­ვნეტ­დი. ყო­ველ­თვის მინ­დო­და ლა­მა­ზი ფრჩხი­ლე­ბი მქო­ნო­და. ფრჩხი­ლე­ბის სი­ლა­მა­ზეს ცოტა გან­სხვა­ვე­ბუ­ლად აღ­ვიქ­ვამ­დი. მერე, რო­დე­საც მოკ­ლე ფრჩხი­ლე­ბის დაგ­რძე­ლე­ბა ვის­წავ­ლე, პრაქ­ტი­კე­ბის გავ­ლა სა­კუ­თარ თი­თებ­ზე მო­მი­წია. იმის გამო, რომ სა­ზღვარ­გა­რეთ ვი­ყა­ვი, ბევ­რი ნაც­ნო­ბი არ მყავ­და, რომ სწავ­ლის პრო­ცეს­ში მათ­ზე მე­ვარ­ჯი­შა და ნელ-ნელა ისე შე­ვეჩ­ვიე, რომ მარ­ცხე­ნა ხე­ლი­თაც თა­ვი­სუფ­ლად ვმუ­შა­ობ­დი, რაც ხელს სა­ერ­თოდ არ მიშ­ლი­და. ფრჩხი­ლე­ბი ყო­ველ­თვის მო­წეს­რი­გე­ბუ­ლი მქონ­და იმ თვალ­საზ­რი­სით, რომ ამ ხე­ლოვ­ნურ­მა სა­ფარ­მა გა­და­მარ­ჩი­ნა და კვნე­ტას გა­და­მაჩ­ვია.

რო­დე­საც სა­ქარ­თვე­ლო­ში ჩა­მო­ვე­დი, ჩვენ­თან ეს ინ­დუსტრია ახა­ლი გან­ვი­თა­რე­ბუ­ლი იყო. მერე გა­მოჩ­ნდა უფრო გრძე­ლი ფრჩხი­ლე­ბი, ახა­ლი ტექ­ნი­კე­ბი. მეც მუდ­მი­ვად ვცდი­ლობ­დი გან­ვი­თა­რე­ბას, სხვა­დას­ხვა სე­მი­ნარს ვეს­წრე­ბო­დი. მაქ­სი­მა­ლუ­რად ვცდი­ლობ­დი, რომ სამ­შობ­ლო­ში მთე­ლი ცოდ­ნი­თა და პრაქ­ტი­კით აღ­ჭურ­ვი­ლი დავ­ბრუ­ნე­ბუ­ლი­ყა­ვი.

დრო­თა გან­მავ­ლო­ბა­ში, როცა სი­ლა­მა­ზის სფე­რო­ში ჩემ­პი­ო­ნა­ტებს ვაკ­ვირ­დე­ბო­დი, ძა­ლი­ან მო­მე­წო­ნა ფან­ტა­ზი­უ­რი და კრე­ა­ტი­უ­ლი მო­დე­ლი­რე­ბის მი­მარ­თუ­ლე­ბა. ხატ­ვა და ძერ­წვა ძა­ლი­ან მიყ­ვარს და ეს ყვე­ლა­ფე­რი ამ მი­მარ­თუ­ლე­ბა­შია გა­ერ­თი­ა­ნე­ბუ­ლი.

- და პირ­ვე­ლი ჩემ­პი­ო­ნატ­ზე რო­დის გახ­ვე­დით?

- ეს იყო სა­ქარ­თვე­ლოს 2013 წლის ჩემ­პი­ო­ნა­ტი. იქ ზუს­ტად ფან­ტა­ზი­ურ-კრე­ა­ტი­უ­ლი მო­დე­ლი­რე­ბის ნი­მუ­ში წარ­ვად­გი­ნე, რო­მელ­მაც პირ­ვე­ლი ად­გი­ლი მო­მი­ტა­ნა. შემ­დეგ მივ­ხვდი, რომ მუდ­მი­ვი სას­წავ­ლო პო­ლი­გო­ნი მჭირ­დე­ბო­და, ჩემი თი­თე­ბი კი ამის­თვის ერ­თა­დერ­თი ვა­რი­ან­ტი იყო. სა­ა­თო­ბით არა­ვინ და­გიჯ­დე­ბა და თუ და­გიჯ­დე­ბა, მო­რი­დე­ბით უნდა იყო, რომ ასე­თი გრძე­ლი, კრე­ა­ტი­უ­ლი კონ­სტრუქ­ცი­ე­ბი ქლი­ბო და უკე­თო. ნელ-ნელა შე­ვეჩ­ვიე სა­კუ­თარ თი­თებ­ზე მე­ცა­დი­ნე­ო­ბას. ვა­ტყობ­დი, რომ რა­საც ვა­კე­თებ­დი, მომ­წონ­და, რად­გან მსი­ა­მოვ­ნებს ის, რა­საც ვუ­ყუ­რებ. ტექ­ნი­კის ნი­უ­ან­სე­ბი რომ არ და­მა­ვი­წყდეს, ყო­ველ­თვი­უ­რად მი­წევს ჩემი ფრჩხი­ლე­ბის გა­ნახ­ლე­ბა.

თა­ვი­დან 12-13 სან­ტი­მეტ­რი­ა­ნი თა­ვი­სუ­ფა­ლი კი­დით და­ვი­წყე. სა­ქარ­თვე­ლო­ში რომ ჩა­მო­ვე­დი, მა­ში­ნაც კი ზედ­მე­ტად გრძლად ით­ვლე­ბო­და ეს ფრჩხი­ლე­ბი. დღე­საც, როცა აღ­ფრთო­ვა­ნე­ბუ­ლე­ბი მი­ყუ­რე­ბენ და მე­კი­თხე­ბი­ან, ამ თი­თე­ბით რო­გორ ვცხოვ­რობ, ზუს­ტად იგი­ვე რე­აქ­ცია ჰქონ­დათ 12-13 წლის წი­ნაც. ამ მე­ცა­დი­ნე­ო­ბამ და შრო­მამ მო­მი­ტა­ნა და­ნარ­ჩე­ნი გა­მარ­ჯვე­ბე­ბიც, რად­გან მუ­შა­ო­ბის პრო­ცეს­ში მო­დის შთა­გო­ნე­ბა, იხ­ვე­წე­ბა ხელი და ხედ­ვა. ასე რომ, ამ ეტაპ­ზე, ყვე­ლა ჩემი რე­გა­ლი­ის გარ­და, ვარ ერ­თა­დერ­თი სპე­ცი­ა­ლის­ტი მთელ კავ­კა­სი­ა­ში, რო­მე­ლიც ფლობს ფრჩხი­ლე­ბის კას­ტინგ-ტექ­ნი­კას და მიჰ­ყვე­ბა ამ მი­მარ­თუ­ლე­ბას.

ვრცლად