“მისი უჩვეულო ვარჯიში ტყეში შეშის ჩეხვაა“ - ვინ არის ნორვეგიელი ვიკინგი, რომელიც მინდორზე დაუნდობელია, ხოლო ყოველდღიურ ცხოვრებაში საოცრად უბრალო - კვირის პალიტრა

როდესაც ერლინგ ჰოლანდს პირველად ხედავ, ძნელია დაიჯერო, რომ ამ გიგანტური აღნაგობის ახალგაზრდა ოდესღაც ჩვეულებრივი ბიჭი იყო პატარა ნორვეგიული ქალაქიდან. მასში თითქოს ერთდროულად ცხოვრობენ თანამედროვე სუპერვარსკვლავი და სკანდინავიური საგების გმირი – ადამიანი, რომელიც მინდორზე დაუნდობელია, ხოლო ყოველდღიურ ცხოვრებაში საოცრად უბრალო.

ერლინგ ბრაუტ ჰოლანდი 2000 წლის 21 ივლისს ინგლისში, ქალაქ ლიდსი დაიბადა. იმ დროს მისი მამა, ალფ-ინგე ჰოლანდი, ინგლისურ ფეხბურთში თამაშობდა, ხოლო დედა, გრიუ მარიტა ბრაუტი, პროფესიონალი სპორტსმენი იყო. შეიძლება ითქვას, რომ სპორტი მისთვის არჩევანი კი არა, დაბადებიდანვე ცხოვრების ნაწილი გახდა.

თუმცა ინგლისში დიდხანს არ უცხოვრია. როდესაც სამი წლის იყო, ოჯახი ნორვეგიაში, პატარა ფერმერულ ქალაქ ბრიუნეში დაბრუნდა. სწორედ იქ დაიწყო მისი ნამდვილი ბავშვობა – ქალაქში, სადაც ადამიანები მიწასთან, ფერმებთან და მძიმე შრომასთან იყვნენ დაკავშირებული. ბრიუნე ზღვის სიახლოვეს მდებარეობს და მისი მცხოვრებლები ხმაურიანი ცხოვრებით არასოდეს გამოირჩეოდნენ. აქ ადამიანებს უფრო საქმით აფასებენ, ვიდრე სიტყვებით. სწორედ ასეთ გარემოში გაიზარდა ერლინგიც.

ბავშვობაში ფეხბურთი მისი ერთადერთი გატაცება არ ყოფილა. უყვარდა ხელბურთი, მძლეოსნობა, გოლფი და თითქმის ყველა სპორტი, სადაც საკუთარი ძალის გამოცდა შეიძლებოდა. განსაკუთრებული ფიზიკური მონაცემები ადრეული ასაკიდანვე ეტყობოდა. სკოლაშიც კი თანატოლებზე ბევრად ძლიერი და სწრაფი იყო.

მისი მამა ცდილობდა, შვილისთვის პროფესიონალი ფეხბურთელის ცხოვრება არ მოეხვია თავს. მიუხედავად იმისა, რომ თავადაც წარმატებული კარიერა ჰქონდა, ერლინგს არასოდეს აიძულებდა ფეხბურთის თამაშს. ოჯახში მთავარი პრინციპი იყო – სიამოვნება უნდა მიიღოს იმ საქმისგან, რასაც აკეთებს. სწორედ ამიტომ ბავშვობაში ხშირად ნახავდით ბურთით ეზოში, მაგრამ ასევე ველოსიპედზე, ტყეში ან მეგობრებთან ერთად.

პირველი კლუბი ბრიუნეს ადგილობრივი აკადემია იყო. იქ მწვრთნელებმა მალევე შენიშნეს, რომ ბიჭი სხვებისგან განსხვავდებოდა. საქმე მხოლოდ სიმაღლესა და ფიზიკურ ძალაში არ იყო. ჰოლანდს საოცარი ინსტინქტი ჰქონდა - ყოველთვის იცოდა, სად აღმოჩნდებოდა ბურთი რამდენიმე წამში. თითქოს თამაშს სხვებზე ადრე კითხულობდა.

მიუხედავად ამისა, კარიერის დასაწყისი იოლი არ ყოფილა. ადრეულ წლებში ხშირად აკრიტიკებდნენ ტექნიკის გამო. ზოგიერთს მიაჩნდა, რომ ასეთი მაღალი ფეხბურთელი ვერასოდეს გახდებოდა მსოფლიო დონის თავდამსხმელი. თუმცა ის კრიტიკას განსაკუთრებულ ყურადღებას არასოდეს აქცევდა. ვარჯიშობდა და საკუთარ პროგრესზე კონცენტრირდებოდა.

მისი ყოველდღიური რეჟიმი დღემდე ბევრს აოცებს. ცნობილია, რომ დიდ ყურადღებას აქცევს ძილს, კვებასა და აღდგენას. ხშირად საუბრობს იმაზე, რომ წარმატების საფუძველი არა მხოლოდ ნიჭი, არამედ დისციპლინაა. ინტენსიური ვარჯიშების პერიოდში დღეში დაახლოებით 6000 კალორიას იღებს. განსაკუთრებულად უყვარს საქონლის გული, ვარჯიშის შემდეგ კი ზოგჯერ ნედლ რძესაც სვამს. ეს ჩვევები ბევრისთვის უცნაურად ჟღერს, თუმცა თავად ამბობს, რომ სხეულისთვის საუკეთესო საწვავის პოვნა ყოველთვის აინტერესებდა.

ჰოლანის ერთ-ერთი ყველაზე უჩვეულო ვარჯიში ტყეში შეშის ჩეხვაა. მისთვის ეს მხოლოდ ფიზიკური დატვირთვა არ არის - ბუნებასთან კავშირის შეგრძნებაა. ბავშვობაში სოფლის გარემოში ცხოვრება ისე შეიყვარა, რომ დღესაც, როდესაც ამის შესაძლებლობა აქვს, ქალაქის ხმაურს ბუნებაში ყოფნას ამჯობინებს.

მისი მეგობრები ამბობენ, რომ იუმორის განსაკუთრებული გრძნობა აქვს. სოციალურ ქსელებში ხშირად აქვეყნებს უცნაურ, ზოგჯერ აბსურდულ ფოტოებსა და ვიდეოებს. ერთხელ შვიდსაათიანი ფრენის შემდეგ დაწერა, რომ მთელი გზა არც ტელეფონი გამოუყენებია, არც წყალი დაულევია, არც უჭამია და მხოლოდ რუკას უყურებდა. ასეთმა პოსტებმა მისი არაორდინარული ხასიათი კიდევ უფრო პოპულარული გახადა.

ფეხბურთი მისთვის აკვიატებას ჰგავს. თავად არაერთხელ უთქვამს, რომ მასზე თითქმის მუდმივად ფიქრობს. დილით გაღვიძებისას მაღვიძარად უეფას ჩემპიონთა ლიგა-ს ოფიციალური ჰიმნი აქვს დაყენებული. ეს თითქოს ყოველდღიური შეხსენებაა, თუ სად უნდა იყოს და რისთვის შრომობს.

მისი კარიერა ელვის სისწრაფით განვითარდა. ნორვეგიული კლუბიდან გზა ავსტრიაში, შემდეგ გერმანიაში და ბოლოს ინგლისში გააგრძელა. თითოეულ ეტაპზე უფრო ძლიერდებოდა. განსაკუთრებით დასამახსოვრებელი იყო ახალგაზრდული მატჩი, სადაც ჰონდურასის ნაკრებს ცხრა გოლი გაუტანა. ასეთი შედეგი მსოფლიო ფეხბურთშიც იშვიათია და სწორედ ამის შემდეგ ბევრმა დაიწყო მასზე, როგორც მომავალი სუპერვარსკვლავის შესახებ საუბარი.

მიუხედავად მსოფლიო პოპულარობისა, ჰოლანდი ცდილობს, მშობლიურ ქალაქთან კავშირი არ დაკარგოს. ცოტა ხნის წინ მან შეიძინა იშვიათი ძველი სკანდინავიური საგების გამოცემა და საკუთარ ბიბლიოთეკას კი არ დაუტოვა, არამედ მშობლიური რეგიონის ბიბლიოთეკას გადასცა, რათა ადგილობრივ ახალგაზრდებს საკუთარი ისტორიის გაცნობის შესაძლებლობა ჰქონოდათ. თავად ხუმრობით თქვა, რომ წიგნების დიდი მოყვარული არასოდეს ყოფილა, მაგრამ სურდა, სხვებს წაეკითხათ.

მისი გარეგნობა – გრძელი ქერა თმა, ძლიერი აღნაგობა და ცივი გამომეტყველება – ხშირად ვიკინგებს აგონებს ადამიანებს. თუმცა ამ შედარებას მხოლოდ გარეგნობა არ განაპირობებს. თამაშის სტილიც ასეთია – პირდაპირი, ძლიერი, შეუჩერებელი. როდესაც სივრცეს ხედავს, მეტოქისთვის თითქოს ბუნებრივი სტიქია ხდება. სწორედ ამიტომ ბევრმა ჟურნალისტმა მას თანამედროვე ვიკინგი უწოდა.

თუმცა ისინი, ვინც მას ახლოდან იცნობენ, ამბობენ, რომ მოედანს მიღმა სრულიად განსხვავებულია. მშვიდია, თავაზიანი, ბევრს იცინის, ბავშვურ მხარესაც არ მალავს და ცდილობს, პოპულარობამ ყოველდღიური ცხოვრება არ შეუცვალოს. მშობლიურ ქალაქში დღემდე ჩვეულებრივ ადგილობრივად აღიქვამენ – ბიჭად, რომელმაც მსოფლიო დაიპყრო, მაგრამ საკუთარი ფესვები არასოდეს დაივიწყა.

შესაძლოა, სწორედ ამაშია ერლინგ ჰოლანდის ყველაზე დიდი საიდუმლო. იგი აერთიანებს ორ სრულიად განსხვავებულ სამყაროს – თანამედროვე ფეხბურთის ტექნოლოგიურ, მილიონებით სავსე რეალობას და ნორვეგიის უბრალო სოფლის ცხოვრების ფილოსოფიას. ამ ორი სამყაროს შერწყმამ შექმნა ფეხბურთელი, რომელიც არა მხოლოდ რეკორდებს ამყარებს, არამედ საკუთარი ქვეყნის კულტურულ სიმბოლოდაც იქცა.