ბავშვობაში თავსდატეხილი ტრაგედია, დიადი გამარჯვებები, ავარია, კომა და ჭადრაკი, როგორც ხსნა - კვირის პალიტრა

ბიჭ­მა უმ­ცროს დას უხმო, ბუ­ხარ­თან მჯდარ­მა მა­გი­დის მო­პირ­და­პი­რედ სკამ­ზე მი­უ­თი­თა და მა­გი­და­ზე გაშ­ლილ ჭად­რა­კის და­ფა­ზე ფი­გუ­რე­ბის და­წყო­ბა და­ი­წყო. პა­ტა­რა გოგო ძმას ინ­ტე­რე­სით უყუ­რებ­და... ბიჭ­მა ღი­მი­ლით და­ი­წყო უძ­ვე­ლე­სი თა­მა­შის ის­ტო­რი­ის, ფი­გუ­რა­თა ამ­ბე­ბის მო­ყო­ლა. გო­გო­ნა ცდი­ლობ­და, მისი თი­თო­ე­უ­ლი სი­ტყვა და­ე­მახ­სოვ­რე­ბი­ნა.

მა­ლე­ვე მიხ­ვდა, რომ ამ უც­ნა­უ­რი ფი­გუ­რე­ბის თა­ვის ნე­ბა­ზე ათა­მა­შე­ბა შე­ეძ­ლო. ძმა მა­თე­მა­ტი­კო­სი იყო, სწრა­ფად აზ­როვ­ნებ­და, შე­სა­ნიშ­ნა­ვად თა­მა­შობ­და, მრა­ვალ კომ­ბი­ნა­ცი­ას წარ­მო­სა­ხავ­და გო­ნე­ბა­ში და ჩი­ნე­ბუ­ლად შე­ეძ­ლო მათი გან­ხორ­ცი­ე­ლე­ბაც. თუმ­ცა 8 წლის დამ ერთხელ მო­უ­გო. ალ­ბათ, თით­ზე ჩა­მო­სათ­ვლე­ლი იყო ის შემ­თხვე­ვე­ბი, როცა ბოლო წლე­ბის გან­მავ­ლო­ბა­ში ბიჭს ვინ­მეს­თან წა­ე­გო. წა­გე­ბე­ბის უმე­ტე­სო­ბა მო­წი­ნა­აღ­მდე­გის გა­მარ­თლე­ბა უფრო იყო. ეს მარ­ცხიც უიღ­ბლო­ბას მი­ა­წე­რა და მი­უ­ხე­და­ვად იმი­სა, რომ დით ამა­ყობ­და, ცოტა გაბ­რაზ­და კი­დეც...

მალე პა­ტა­რა და­ი­კოს გა­მარ­ჯვე­ბებ­მა სის­ტე­მა­ტუ­რი სახე მი­ი­ღო. ვერ იჯე­რებ­და, რო­გორ ახერ­ხებ­და პა­ტა­რა, 8 წლის გო­გო­ნა მის და­მარ­ცხე­ბას... ერთხე­ლაც, მო­რი­გი წა­გე­ბუ­ლი პარ­ტი­ის შემ­დეგ, ბიჭი ისე გაბ­რაზ­და, ჭად­რა­კის დაფა თა­ვის ფი­გუ­რე­ბი­ა­ნად აგიზ­გი­ზე­ბულ ბუ­ხარ­ში შე­უ­ძა­ხა...

"ის ჩემ­ზე 10 წლით უფ­რო­სი იყო და რა­ტომ­ღაც ძა­ლი­ან მალე და­ვი­წყე მო­გე­ბა. ძლი­ე­რი მა­თე­მა­ტი­კო­სი იყო და ჩემი ეს მო­გე­ბა მის­თვის წარ­მო­უდ­გე­ნე­ლიც კი იყო. ბრაზ­დე­ბო­და, აი­ღებ­და ჭად­რაკს, შეყ­რი­და ბუ­ხარ­ში და შემ­დეგ ვქე­ქავ­დით ნა­ცარს და ბუხ­რი­დან ვი­ღებ­დით. მე­უბ­ნე­ბო­და, მსოფ­ლიო ჩემ­პი­ო­ნიც რომ გახ­დე, მა­ინც ვერ მო­მი­გე­ბო..." - გა­იხ­სე­ნებს წლე­ბის მერე უკვე ძა­ლი­ან წარ­მა­ტე­ბუ­ლი მო­ჭად­რა­კე.

ქუ­თა­ის­ში, გრი­გოლ ჩი­ბურ­და­ნი­ძის ოჯახ­ში, ბუ­ხარ­თან, მაია თა­ვის ძმა რე­ზი­კოს, სა­ვა­რა­უ­დოდ, კი­დევ არა­ერ­თხელ მო­უ­გებ­და, რომ არა უბე­დუ­რე­ბა, რაც ჩი­ბურ­და­ნი­ძე­ებს და­ა­ტყდათ თავს. სამ­წუ­ხა­როდ, რეზო ტრა­გი­კუ­ლად გარ­და­იც­ვა­ლა. ოჯახ­ში გლო­ვა იყო, მძი­მე დღე­ე­ბი დად­გა. ვუნ­დერ­კინ­დი, რო­მე­ლიც იმ­ხა­ნად ქუ­თა­ი­სის პი­ო­ნერ­თა სახ­ლში ჭად­რაკ­ზე და­დი­ო­და, წრი­დან გა­მო­იყ­ვა­ნეს.

ის, რომ მაია გა­მორ­ჩე­უ­ლი გო­ნებ­რი­ვი შე­საძ­ლებ­ლო­ბის ბავ­შვი იყო, ად­რე­უ­ლი ასა­კი­დან გა­მოჩ­ნდა. 3 წლის ასაკ­ში კი­თხვა ის­წავ­ლა, სკო­ლა­ში 5 წლი­სა შე­ვი­და, თან ისე, რომ 3-ციფ­რი­ნი გა­მოთ­ვლე­ბით მარ­ტი­ვად "ჟონ­გლი­ო­რობ­და".

მო­მა­ვალ­ში იტყვის, რომ სას­წა­უ­ლე­ბი­თა და ღვთის მი­ნიშ­ნე­ბე­ბით სავ­სეა მისი ცხოვ­რე­ბა. სწო­რედ ასე­თი სას­წა­უ­ლი იყო, როცა მა­ი­ას დე­დას გარ­დაც­ვლი­ლი შვი­ლი ესიზ­მრა და სთხო­ვა, რომ მაია ჭად­რაკ­ზე ისევ შე­ეყ­ვა­ნათ.

"რამ­დე­ნი­მე ხნის შემ­დეგ, ჩემი ძმა დე­დას სიზ­მარ­ში რამ­დენ­ჯერ­მე გა­მო­ე­ცხა­და, სთხო­ვა, ჭად­რაკ­ზე და­ვებ­რუ­ნე­ბი­ნე და ასე სას­წა­უ­ლებ­რი­ვად გან­ვაგ­რძე თა­მა­ში“, - იხ­სე­ნებს მაია ერთ-ერთ ინ­ტერ­ვი­უ­ში.

10 წლის მაია სკო­ლის მოს­წავ­ლე­ებს შო­რის სა­ქარ­თვე­ლოს ჩემ­პი­ო­ნი გახ­და. სა­ჭი­რო იყო ნი­ჭი­სა და უნა­რე­ბის გა­სა­ვი­თა­რებ­ლად თბი­ლის­ში გა­დას­ვლა. 1 წე­ლი­წად­ში მაია, დე­დას­თან ერ­თად, დე­და­ქა­ლაქ­ში გა­და­ვი­და, სა­დაც ჭად­რა­კის ერთ-ერთი სა­უ­კე­თე­სო სკო­ლა იყო. აქე­დან მო­ყო­ლე­ბუ­ლი ნელ-ნელა იწყე­ბა ვუნ­დერ­კინ­დის აღ­ზე­ვე­ბა.

ამას მოწ­მობს 1973 წლის თბი­ლის­ში გა­მარ­თუ­ლი ტურ­ნი­რიც, სა­დაც ერთი უც­ნა­უ­რი ფაქ­ტი მოხ­და. მო­ნა­წი­ლე­ე­ბი იუ­გოს­ლა­ვი­ი­დან მო­ი­პა­ტი­ჟეს და შეც­დო­მით, ახალ­ბე­დას ნაც­ვლად, გროს­მე­ის­ტე­რი ბორა ივ­კო­ვი ჩა­მო­იყ­ვა­ნეს. სტუ­მარს პა­ტა­რა, ლაღი, მო­ციმ­ცი­მეთ­ვა­ლე­ბი­ა­ნი გო­გო­ნა და­უჯ­და და მას­ტერკლა­სიც ჩა­უ­ტა­რა. მა­ი­ამ მო­წი­ნა­აღ­მდე­გეს ყვე­ლა პარ­ტი­ა­ში, სა­ბო­ლოო ან­გა­რი­შით 4:0, სძლია.

განაგრძეთ კითხვა