"ძალიან განიცდიდა, რომ შვილი არ ჰყავდა..." - მსახიობის ცხოვრება სევდითა და კურიოზებით - ბორის წიფურიას ისტორია - კვირის პალიტრა

მ­ბობ­დნენ, რომ მისი ჩაგ­დე­ბუ­ლი როლი არ არ­სე­ბობს. კი­ნო­სა თუ თე­ატ­რში არა­ერ­თი პერ­სო­ნა­ჟი ჰყავს შექ­მნი­ლი. იყო მთა­ვა­რი თუ ეპი­ზო­დუ­რი რო­ლე­ბი. სა­ქარ­თვე­ლოს სა­ხალ­ხო არ­ტის­ტი ბო­რის წი­ფუ­რია თა­ვის საქ­მეს ერ­თგუ­ლად და თავ­და­უ­ზო­გა­ვად ემ­სა­ხუ­რე­ბო­და. სამ­წუ­ხა­როდ, 72 წლის ასაკ­ში გარ­და­იც­ვა­ლა და ვინ იცის, ალ­ბათ, კი­დევ რამ­დე­ნი რო­ლის შექ­მნა სურ­და... თა­ვი­დან მუ­შა­ო­ბა და­უ­წყია სო­ხუ­მის აკა­დე­მი­უ­რი თე­ატ­რის ქარ­თულ დას­ში, შემ­დეგ - რუს­თა­ვე­ლის თე­ატ­რის მსა­ხი­ო­ბი იყო. 1984-1990 წლებ­ში თბი­ლი­სის სა­ხელ­მწი­ფო ცირ­კის დი­რექ­ტო­რიც გახ­ლდათ. წლე­ბის გან­მავ­ლო­ბა­ში კი ტე­ლე­შოუ "ფორ­ტუ­ნა" მიჰ­ყავ­და. მა­სობ­რი­ვად მა­ყუ­რე­ბელ­მა აქე­დან გა­იც­ნო. 1966 წელს მისი დე­ბი­უ­ტი შედ­გა იური ქავ­თა­რა­ძის ფილმში "უყა­ი­მო თა­მა­ში".

მსა­ხი­ობს დიდი წარ­მა­ტე­ბა მო­უ­ტა­ნა ფილ­მებ­ში ნა­თა­მა­შებ­მა რო­ლებ­მა: ხუტა ოდი­შე­ლი­ძე ("შე­რე­კი­ლე­ბი"), მე­წის­ქვი­ლე ("დათა თუ­თაშ­ხია"), სე­ლი­მი ("მი­ზან­ში")...ამ­ბო­ბენ, რომ თე­ატ­რა­ლურ ინ­სტი­ტუ­ტში მი­სა­ღებ გა­მოც­და­ზე ეტი­უ­დის შეს­რუ­ლე­ბი­სას ბო­რის წი­ფუ­რი­ას სამ­სა­ხი­ო­ბო ნი­ჭით აღ­ფრთო­ვა­ნე­ბულ აკა­კი ხო­რა­ვას წა­მო­უ­ძა­ხია: "კმა­რა, საკ­მა­რი­სია!" რო­გორც ჩანს, მას­ში დიდი სამ­სა­ხი­ო­ბო უნა­რი აღ­მო­ა­ჩი­ნა.

"შე­რე­კი­ლე­ბი"

თა­ვად ბა­ტო­ნი ბო­რი­სი სა­კუ­თარ მო­გო­ნე­ბებ­ში ჰყვე­ბო­და: "თე­ატ­რა­ლურ ინ­სტი­ტუ­ტში ჩემი კურ­სე­ლე­ბი იყ­ვნენ შემ­დგომ­ში უნი­ჭი­ე­რე­სი მსა­ხი­ო­ბე­ბი - ზი­ნა­ი­და კვე­რენ­ჩხი­ლა­ძე, თენ­გიზ არჩვა­ძე, გივი ბე­რი­კაშ­ვი­ლი, ლია კა­პა­ნა­ძე, ლიკა ჭავ­ჭა­ვა­ძე. პე­და­გო­გე­ბი იყ­ვნენ - სერ­გო ზა­ქა­რი­ა­ძე, აკა­კი ვა­სა­ძე, დი­მიტ­რი ალექ­სი­ძე, ნა­დეჟ­და შა­ლუ­ტაშ­ვი­ლი, დი­მიტ­რი ჯა­ნე­ლი­ძე, აკა­კი ფა­ღა­ვა, მა­ლი­კო მრევ­ლიშ­ვი­ლი. ამ ადა­მი­ა­ნებ­თან ყოფ­ნა­სა და თა­ნა­ცხოვ­რე­ბა­ში ბედ­მა ნამ­დვი­ლად გა­მი­ღი­მა. ბო­ლოს და ბო­ლოს, ბევ­რი ხომ ვერ და­იკ­ვეხ­ნის სა­ქარ­თვე­ლო­ში, რომ აკა­კი ხო­რა­ვას საყ­ვა­რე­ლი სტუ­დენ­ტი იყო და თენ­გიზ არჩვა­ძის ან გივი ბე­რი­კაშ­ვი­ლის მე­გო­ბა­რი. ინ­სტი­ტუ­ტის დას­რუ­ლე­ბის შემ­დეგ, მარ­ჯა­ნიშ­ვი­ლის თე­ატ­რში მოვ­ხვდი, თუმ­ცა ჩემი ჯგუ­ფი სო­ხუ­მის თე­ატ­რში გა­ა­ნა­წი­ლეს და მე­გობ­რებს გავ­ყე­ვი. სო­ხუ­მის თე­ატ­რის დი­რექ­ტორ­მა იქ დარ­ჩე­ნა და მუ­შა­ო­ბა შე­მომ­თა­ვა­ზა. პირ­ვე­ლი­ვე სპექ­ტაკლში "გა­ზა­ფხუ­ლის დილა" ერთ-ერთი მთა­ვა­რი როლი მომ­ცეს და ყვე­ლა­ფე­რი არაჩ­ვე­უ­ლებ­რი­ვად წა­ვი­და".

"ვე­რის უბ­ნის მე­ლო­დი­ე­ბი"

გა­სუ­ლი სა­უ­კუ­ნის მი­წუ­რულს აკა­კი ბაქ­რა­ძე ბო­რის წი­ფუ­რი­ა­ზე წერ­და: "დიდ როლს თა­მა­შობს ბო­რის წი­ფუ­რია თუ პა­ტა­რას, - სულ ერ­თია. მისი პერ­სო­ნა­ჟი ყო­ველ­თვის მკვეთ­რად ჩა­მო­ყა­ლი­ბე­ბუ­ლი პი­როვ­ნე­ბაა... ამის დას­ტუ­რი მისი არა­ერ­თი რო­ლია. რო­დე­საც სცე­ნა­ზე დგას, ცო­ცხალ ადა­მი­ანს ხე­დავ თა­ვი­სი თვი­სე­ბით, ხა­სი­ა­თით, ბუ­ნე­ბით, ში­ნა­გა­ნი სამ­ყა­როს გა­მოვ­ლე­ნის დე­ტა­ლე­ბით და არა სქე­მა­სა და რუ­პორს. სქე­მა და რუ­პო­რი ცი­ვია, ის მა­ყუ­რე­ბელს არ ათ­ბობს. ცო­ცხა­ლი ადა­მი­ა­ნი კი, თუნ­დაც მე­ტად უარ­ყო­ფი­თი, იწ­ვევს ემო­ცი­ას, და­ინ­ტე­რე­სე­ბას, გა­ტა­ცე­ბას. ამი­ტომ ბო­რის წი­ფუ­რი­ას მიდ­გო­მა, რომ­ლი­თაც ის რო­გორც მსა­ხი­ო­ბი მოქ­მე­დებს, მარ­თა­ლია... თუ ვინ­მე მკი­თხავს, ვი­ტყო­დი: არის რო­ლე­ბი, რო­მე­ლიც მას ქარ­თულ თე­ატ­რში აუ­ცი­ლებ­ლად უნდა ეთა­მა­შა".

თა­მა­შა­ობ­და და ითა­მა­შებ­და კი­დეც, მაგ­რამ ბო­ლოს გულ­გა­ტე­ხი­ლი იყო: "რო­ბერტ სტუ­რუ­ამ თე­ატ­რი შე­მა­ძუ­ლა. სული ამომ­გლი­ჯა, უდ­რო­ოდ გა­მიშ­ვა თე­ატ­რი­დან. შე­იძ­ლე­ბა, 15-20 წელი ისე იყო თე­ატ­რში, რომ რე­ჟი­სორ­მა როლი არ მოგ­ცეს?! ცუ­დია, როცა ვი­ღაც გა­ნა­გებს შენს ბედს. იმ კაცს თუ უნდა, გა­გაღ­მერ­თებს, თუ უნდა - გა­გა­ნად­გუ­რებს".

განაგრძეთ კითხვა