წიგნები, მუსიკა და დიპლომატია - გაიცანით ალექსანდრე ცეკვაშვილი, მეთერთმეტეკლასელი მრავალმხრივი მისწრაფებებით - კვირის პალიტრა

ალექ­სან­დრე ცეკ­ვაშ­ვი­ლი გივი ზალ­დას­ტა­ნიშ­ვი­ლის სა­ხე­ლო­ბის ამე­რი­კუ­ლი აკა­დე­მი­ის მე­თერ­თმე­ტეკ­ლა­სე­ლია. მო­მა­ვალ­ში დიდი გეგ­მე­ბი აქვს, დიპ­ლო­მა­ტო­ბა უნდა, თუმ­ცა მა­ნამ­დე უზო­მოდ დიდ გა­ნათ­ლე­ბას იღებს. წარ­მა­ტე­ბუ­ლი, მრა­ვალ­მხრი­ვი და ნი­ჭი­ე­რი ახალ­გაზ­რდაა. ბავ­შვო­ბი­დან ვიც­ნობ და სულ პა­ტა­რა­ო­ბი­დან, მხო­ლოდ წიგ­ნე­ბით ხელ­ში მახ­სოვს. უზო­მოდ ბევ­რს კი­თხუ­ლობ­და და კი­თხუ­ლობს.

ალექ­სან­დრე ჩვე­ნი კო­ლე­გის ანა მარ­შა­ნი­ას შვი­ლია, ის ნი­უს­რუმ­ში ხში­რად აკი­თხავს დე­დას. ერთ-ერთი ასე­თი სტუმ­რო­ბი­სას კი სა­ჯა­როდ სა­უ­ბარ­ზეც და­ვი­თან­ხმე.

მოკ­ლედ, გა­ი­ცა­ნით ალექ­სან­დრე ცეკ­ვაშ­ვი­ლი...

რო­გორ აღ­მოვ­ჩნდი ამე­რი­კულ აკა­დე­მი­ა­ში? - შვი­დი წელი სა­ჯა­რო სკო­ლა­ში ვსწავ­ლობ­დი. ჩემს ამ­ჟა­მინ­დელ სკო­ლა­ში გა­დას­ვლა ერთი ძა­ლი­ან კე­თი­ლი ადა­მი­ა­ნის იდეა, სურ­ვი­ლი და მონ­დო­მე­ბა იყო. მან და­ი­ნა­ხა, რო­გორ მიყ­ვარ­და კი­თხვა, სწავ­ლა და ძა­ლის­ხმე­ვა არ და­ი­შუ­რა, რომ გა­ნათ­ლე­ბის მი­ღე­ბა უკე­თეს პი­რო­ბებ­ში გა­მეგ­რძე­ლე­ბი­ნა. როცა დრო მოვა, ამ თე­მა­ზე დე­ტა­ლუ­რად ვი­სა­უბ­რებ. აკა­დე­მი­ა­ში მო­სახ­ვედ­რად სა­ჭი­რო იყო სამი გა­მოც­დის ჩა­ბა­რე­ბა, მათ შო­რის - მა­თე­მა­ტი­კის მა­ღალ დო­ნე­ზე ცოდ­ნა. როცა დე­დამ მა­თე­მა­ტი­კის რე­პე­ტი­ტორ­თან მი­მიყ­ვა­ნა, მას­წავ­ლე­ბელ­მა პირ­ვე­ლი­ვე დღეს შე­სა­ფა­სე­ბე­ლი, ე.წ. სა­დი­აგ­ნოს­ტი­კო ტეს­ტი და­მა­წე­რი­ნა, რო­მელ­შიც 0 ქულა ავი­ღე.

მი­სა­ღე­ბი გა­მოც­დე­ბი მარ­ტის ბო­ლოს იყო, ამი­ტომ მო­სამ­ზა­დებ­ლად მხო­ლოდ დე­კემ­ბე­რი, იან­ვა­რი და თე­ბერ­ვა­ლი მქონ­და. იმ მცი­რე პე­რი­ოდ­ში სამ­თვე­ნა­ხე­ვარ­ში სა­მი­ვე სა­გან­ში ვემ­ზა­დე­ბო­დი, თუმ­ცა ყვე­ლა­ზე დიდი პროგ­რე­სი მა­თე­მა­ტი­კა­ში მქონ­და. ნამ­დვილ გა­მოც­და­ზე 40 შე­საძ­ლო ქუ­ლი­დან 26 ქულა ავი­ღე. ძა­ლი­ან მი­ხა­რია, რომ ეს შევ­ძე­ლი და ასეთ მოკ­ლე დრო­ში იმ დო­ნეს მი­ვაღ­წიე, რო­მე­ლიც მი­სა­ღე­ბი გა­მოც­დე­ბის ჩა­სა­ბა­რებ­ლად იყო სა­ჭი­რო. ასე ჩა­ვი­რი­ცხე ამე­რი­კულ აკა­დე­მი­ა­ში, რო­მე­ლიც ძა­ლი­ან ძლი­ე­რი, პრეს­ტი­ჟუ­ლი სკო­ლაა და დიდ შე­საძ­ლებ­ლო­ბებს აძ­ლევს იმ ადა­მი­ანს, რო­მე­ლიც მო­მა­ვალ­ში მნიშ­ვნე­ლო­ვა­ნი ნა­ბი­ჯე­ბის გა­დად­გმას აპი­რებს.

რა შეც­ვა­ლა სკო­ლამ?

- ამ სკო­ლამ ჩემი თვალ­თა­ხედ­ვა რა­დი­კა­ლუ­რად შეც­ვა­ლა. რა თქმა უნდა, ამა­ში ასა­კიც თა­მა­შობს როლს, მაგ­რამ აქ სრუ­ლი­ად გან­სხვა­ვე­ბუ­ლი ღი­რე­ბუ­ლე­ბე­ბი და სწავ­ლის მე­თო­დე­ბი აღ­მო­ვა­ჩი­ნე. მა­გა­ლი­თად, ჩვენს კლა­სებ­ში ოვა­ლუ­რი მა­გი­დე­ბი დგას, რო­მელ­თა გარ­შე­მოც მოს­წავ­ლე­ე­ბი ვსხედ­ვართ. ეს ჩემ­თვის თა­ვი­დან უცხო იყო, თუმ­ცა მა­ლე­ვე მივ­ხვდი, რამ­დე­ნად მნიშ­ვნე­ლო­ვა­ნია, რო­დე­საც მოს­წავ­ლე­ე­ბი ერ­თმა­ნეთ­თან ვსა­უბ­რობთ და დის­კუ­სი­ა­ში ვართ ჩარ­თუ­ლე­ბი, ნაც­ვლად იმი­სა, რომ მხო­ლოდ მას­წავ­ლე­ბელს და და­ფას ვუ­ყუ­როთ.

განაგრძეთ კითხვა