ესპანეთის მეორე ოქროს თაობა
ესპანეთის ეროვნულმა ნაკრებმა საკუთარ გერბს მეორე ვარსკვლავი შემატა, რაც ისტორიაში სამუდამოდ ჩაიწერა. იმ ბავშვებმა, რომლებიც 2010 წლის ესპანეთის ნაკრებს უყურებდნენ და მათგან იღებდნენ შთაგონებას, თუ როგორ უნდა ითამაშო ნამდვილი ესპანური ფეხბურთი, ახლა იმ ლეგენდარული პირველი ოქროს თაობის მიღწევის განმეორება შეძლეს. ესპანეთის "ოქროს თაობა" ფეხბურთში ორ განსხვავებულ, მაგრამ უკიდურესად დომინანტურ ეპოქებს მოიცავს: ისტორიულ ტიკი-ტაკას ოსტატთა გუნდს (2008-2012) და თანამედროვე აღზევებას, რომელიც ლუის დე ლა ფუენტეს ხელმძღვანელობით საერთაშორისო ტიტულებით დაგვირგვინდა.
პირველი ვარსკვლავის ეპოქა (2008-2012)
გამოირჩეოდა სათამაშო სტილით, რომელიც ბურთის ტოტალურ კონტროლსა და მოკლე პასებზე იყო დაფუძნებული.
მოიგო ზედიზედ სამი მთავარი საერთაშორისო ტურნირი: UEFA Euro 2008, 2010 FIFA World Cup და UEFA Euro 2012.
გუნდის ბირთვს წარმოადგენდნენ ლეგენდარული ფეხბურთელები: ჩავი ერნანდესი, ანდრეს ინიესტა, იკერ კასილასი და კარლეს პუიოლი.
ახალი თაობა (2023-დან დღემდე)
ესპანეთის ტრადიციული ბურთის ფლობის სტილი გარდაქმნა უფრო სწრაფ, უფრო პირდაპირ და დაცვაში უფრო საიმედო თამაშად.
ლუის დე ლა ფუენტეს ხელმძღვანელობით მოიპოვა მნიშვნელოვანი ტიტულები, მათ შორის 2023 UEFA ერთა ლიგა UEFA Eურო 2024 და 2026 FIFA ჭორლდ ჩუპ (ფინალში არგენტინის 1:0 დამარცხებით დამატებით დროში).
გუნდი აგებულია გამოცდილი ლიდერების - როდრისა და უნაი სიმონის, და ახალგაზრდა ვარსკვლავების, როგორიც არიან ლამინე იამალი, პედრი, ნიკო უილიამსი, პაუ კუბარსი, ნიჭების შერწყმაზე.
მსოფლიო ჩემპიონატის მოგებით ესპანეთმა კიდევ ერთი უმნიშვნელოვანესი ტიტული დაამატა ბოლო წლების ტრიუმფების შთამბეჭდავ კოლექციას როგორც მამაკაცთა, ისე ქალთა და ახალგაზრდულ ფეხბურთში. ამან კიდევ ერთხელ წარმოაჩინა სისტემის დომინირება, რომელიც ერთგული დარჩა საკუთარი ტაქტიკური იდენტობისა და კოლექტიური ნიჭის განვითარების პრინციპის.
მამაკაცთა ნაკრები ამჟამად ევროპის ჩემპიონია, ოლიმპიური თამაშების ოქროს მედლის მფლობელია და უეფას ერთა ლიგის ფინალში ორჯერ გავიდა, საიდანაც ერთხელ გამარჯვებულიც გამოვიდა. ქალთა ნაკრები მოქმედი მსოფლიო ჩემპიონია, ორგზის ერთა ლიგის გამარჯვებული, და 2025 წლის ევროპის ჩემპიონატის ფინალშიც ითამაშა.
ესპანეთი პირველი ქვეყანაა, რომელიც ერთდროულად ფლობს როგორც მამაკაცთა, ისე ქალთა მსოფლიო ჩემპიონატის ტიტულებს. ამასთანავე, ერთადერთი ქვეყანაა, რომელმაც XXI საუკუნეში მამაკაცთა მსოფლიო ჩემპიონატი ორჯერ მოიგო. ბოლო წლებში ქვეყანამ არაერთი ახალგაზრდული საერთაშორისო ტურნირიც მოიგო როგორც ბიჭების, ისე გოგონების ნაკრებებით.
მამაკაცთა ეროვნული გუნდი ტიტულების მოგებას კვლავ განაგრძობს მას შემდეგ, რაც თანდათანობით განახლდა იმ ლეგენდარული "ოქროს თაობის" წასვლის მერე, რომელმაც 2010 წელს სამხრეთ აფრიკაში ესპანეთს პირველი მსოფლიო ჩემპიონობა მოუტანა. იმ თაობის ლიდერები იყვნენ ანდრეს ინიესტა, ჩავი ერნანდესი, სერხიო რამოსი და ჟერარ პიკე.
დღეს "ლა როხას" ახალი თაობა წარმოადგენს: ლამინე იამალი, პაუ კუბარსი, როდრი და ფერან ტორესი, რომელმაც მსოფლიო ჩემპიონატის ფინალში არგენტინასთან დამატებით დროში 1:0 გამარჯვების მომტანი გოლი გაიტანა.
მესის განეიტრალება
ტექნიკურად, ორგანიზებულად და ეფექტურად ითამაშა ესპანეთის ახალმა "ოქროს თაობამ" თავისი ცხოვრების ყველაზე მნიშვნელოვან მატჩში.
ლიონელ მესის კარში არც ერთი დარტყმა არ შეუსრულებია. მას პრაქტიკულად არ ჰქონია ისეთი შეხება ბურთთან, რომელიც ესპანეთის დაცვას რეალურ საფრთხეს შეუქმნიდა. ფეხბურთელი, რომელმაც კარიერის განმავლობაში შეუძლებელი ჩვეულებრივ მოვლენად აქცია, ამჯერად სრულიად ჩვეულებრივ მოთამაშედ გამოიყურებოდა.
ალბათ, შემთხვევითი არც ის იყო, რომ მესის "ჩუმად" ყოფნასთან ერთად არგენტინის ნაკრებიც უძლური ჩანდა. ესპანეთმა, ფაქტობრივად, მესი უხილავად აქცია.
ის უბრალოდ კიდევ ერთი ფეხბურთელი იყო არგენტინის ცისფერ-თეთრ ზოლიან მაისურში, რომელსაც ვერაფრით აჩვენებდა საკუთარ კლასს. ესპანელებმა მას არ მისცეს სივრცე, დრო და თავისუფლება.
ლუის დე ლა ფუენტე: "ყველაფერი მოვიგეთ"
"წარსულს რომ ვიხსენებ, ძალიან ემოციური ვარ", - განაცხადა ესპანეთის მთავარმა მწვრთნელმა ლუის დე ლა ფუენტემ.
"ამაზე ფეხბურთელებთანაც გვისაუბრია. ყველაფერი მოვიგეთ - ეს საოცარია. ეს არის თაობა, რომელმაც მაგალითი მისცა ესპანურ სპორტს, ახალგაზრდა ესპანელებსა და მთლიანად ქვეყანას. ერთად ყოველთვის უფრო ძლიერები ვართ".
2010 წლის მსოფლიო ჩემპიონობის შემდეგ ესპანეთი მსოფლიო ჩემპიონატზე მერვედფინალსაც კი აღარ გასცდენია, თუმცა დე ლა ფუენტეს 2022 წელს დანიშვნის შემდეგ გუნდი თითქმის ყველა ტურნირზე ჩემპიონობის მთავარი პრეტენდენტი გახდა. მისი ხელმძღვანელობით ესპანეთმა დაამყარა მამაკაცთა საერთაშორისო ფეხბურთის რეკორდიც - 38-მატჩიანი წაუგებელი სერია (პენალტების სერიების გამოკლებით).
კოლექტივი - ვარსკვლავებზე მაღლა
მიუხედავად იმისა, რომ ესპანეთს გამორჩეული ინდივიდუალური ფეხბურთელები ჰყავს, ყველაზე დიდი შთაბეჭდილება სწორედ გუნდის კოლექტიურმა თამაშმა მოახდინა.
ესპანეთს გამარჯვებისთვის არასოდეს დასჭირვებია ერთ კონკრეტულ ვარსკვლავზე დამოკიდებულება. გუნდი გამოირჩეოდა ორგანიზებული დაცვით, მყარი უკანა ხაზითა და ბურთის დაკარგვისთანავე დაუღალავი პრესინგით.
"მსოფლიოს საუკეთესო ნაკრებებს ვეთამაშეთ, მაგრამ საუკეთესო გუნდი ჩვენ ვიყავით, - თქვა დე ლა ფუენტემ, - ამ თაობით უზომოდ ვამაყობ. ისინი ამ იდეით გაიზარდნენ, ამ იდეის ერთგულები დარჩნენ და ყველას აჩვენეს, რას ნიშნავს იყო ჯგუფი, გუნდი და ოჯახი. მათთან მუშაობა ჩემთვის უდიდესი პატივი იყო".
წარმატების საფუძველი - ახალგაზრდული სისტემა
ბოლო წარმატებები 2022 წლის მსოფლიო ჩემპიონატის შემდეგ დაიწყო, როდესაც მაროკოსთან მერვედფინალში დამარცხების შემდეგ ესპანეთის ფეხბურთის ფედერაციამ ლუის ენრიკე გაათავისუფლა და მის ნაცვლად ლუის დე ლა ფუენტე დანიშნა.
იმ პერიოდში დე ლა ფუენტე ფართო საზოგადოებისთვის ნაკლებად ცნობილი იყო, თუმცა ფედერაცია მას შესანიშნავად იცნობდა. ეს გადაწყვეტილება, ფაქტობრივად, ესპანეთის ახალგაზრდულ სისტემაზე დადებული ფსონი იყო, რადგან დე ლა ფუენტე მრავალი წლის განმავლობაში ქვეყნის ასაკობრივ ნაკრებებს ავარჯიშებდა.
იგი სრულყოფილად იცნობდა ფედერაციის ფილოსოფიას - ერთიანი ტაქტიკური იდენტობის ჩამოყალიბებას ყველაზე დაბალი ასაკიდან დაწყებული, როგორც მამაკაცთა, ისე ქალთა გუნდებში. სწორედ ამიტომ ახალგაზრდული ნაკრებიდან ეროვნულ გუნდში გადასვლა ფეხბურთელებისთვის ბუნებრივ და შეუფერხებელ პროცესად იქცა. მიუხედავად ამისა, ეს ფინალი ვერ შეცვლის ლიონელ მესის ისტორიულ მემკვიდრეობას.
მისი ადგილი ფეხბურთისა და ზოგადად სპორტის ისტორიაში სამუდამოდ გარანტირებულია. ისეთი ფეხბურთელი, როგორიც მესი იყო, ადრე არ არსებობდა და, ალბათ, არც მომავალში იარსებებს. შესაძლოა გამოჩნდნენ დიდი მოთამაშეები, მაგრამ მას ვერავინ დაემსგავსება.
ეს მსოფლიო ჩემპიონატის ფინალი მხოლოდ მისი საერთაშორისო კარიერის ბოლო დიდი თავი იყო - არა ის მატჩი, რომელიც მის მემკვიდრეობას განსაზღვრავს.
ჩვენ, დიდი ალბათობით, ვიხილეთ უდიდესი და უნიკალური ფეხბურთელის საერთაშორისო კარიერის დასასრული. მომავალში შესაძლოა ახალი ვარსკვლავები გამოჩნდნენ, მაგრამ მეორე ლიონელ მესი, სავარაუდოდ, აღარასოდეს იქნება.
ლეგენდები უბრალოდ არ ქრებიან
ბოლო ხუთი კვირის განმავლობაში მესის თამაშის ხილვა გულშემატკივრისთვის ემოციური იყო, რადგან, ალბათ, ის მსოფლიო ჩემპიონატზე ბოლოჯერ ვნახეთ.
ისტორიაში უდიდეს მოთამაშესთან ნელ-ნელა გამომშვიდობება მარტივი არ ყოფილა. სავარაუდოდ, მესი არგენტინის ნაკრების მაისურით აღარასოდეს ითამაშებს, მაგრამ ასეთი მასშტაბის ლეგენდები უბრალოდ არ ქრებიან. ისინი რჩებიან სპორტის ისტორიაში და მათი გავლენა მუდმივად იგრძნობა. შესაძლოა მოედანზე აღარ ვიხილოთ, მაგრამ მისი სახელი და მემკვიდრეობა ფეხბურთთან ყოველთვის იქნება დაკავშირებული.
მესი 39 წლის ასაკშიც კი დროის მიღმა არსებული ფიგურაა.
ვარსკვლავები ყველზე მეტად მაშინ კაშკაშებენ, სანამ სამუდამოდ გაქრებიან კოსმოსიდან. სწორედ ეს იყო ლიონელ მესის ბოლო მუნდიალი.
წარმოუდგენელია, ოდესმე დავივიწყოთ ადამიანი, რომელმაც ორი და მეტი თაობის ფეხბურთი განსაზღვრა. თუმცა ერთ ცხელ და ნოტიო ივლისის შუადღეს ნიუ-ჯერზიში სწორედ ეს შეძლო ესპანეთმა - ფინალის განმავლობაში თითქმის დამავიწყდა, რომ ლიონელ მესი საერთოდ თამაშობდა. ფეხბურთელი, რომელსაც შეეძლო ერთი მომენტით მატჩის ბედი შეეცვალა, სრულიად შეუმჩნეველი გახდა. სწორედ ეს დარჩება ჩემთვის ესპანეთის 1:0 გამარჯვების ყველაზე დასამახსოვრებელ მომენტად.…
ნიკოლოზ თევდორაშვილი