როგორ შეიქმნა ლევან კოღუაშვილის ფილმი "გურია“, რომელიც ვენეციის კინოფესტივალის სექციაში - Venice Spotlight იქნება წარმოდგენილი - კვირის პალიტრა

ქარ­თვე­ლი რე­ჟი­სო­რის, ლე­ვან კო­ღუ­აშ­ვი­ლის, ახა­ლი ფილ­მი "გუ­რია“ ვე­ნე­ცი­ის კი­ნო­ფეს­ტი­ვა­ლის სექ­ცი­ა­ში - Venice Spotlight იქ­ნე­ბა წარ­მოდ­გე­ნი­ლი.

Venice Spotlight კი­ნო­ფეს­ტი­ვა­ლის ერთ-ერთი გა­მორ­ჩე­უ­ლი სექ­ცი­აა, სა­დაც შე­მოქ­მე­დე­ბი­თი ორი­გი­ნა­ლუ­რო­ბი­თა და ძლი­ე­რი მხატ­ვრუ­ლი ხედ­ვით გა­მორ­ჩე­უ­ლი ნა­მუ­შევ­რე­ბი იყ­რის თავს. წელს სექ­ცი­ის­თვის მხო­ლოდ 8 ფილ­მია შერ­ჩე­უ­ლი."ეროვ­ნუ­ლი კი­ნო­ცენ­ტრი ულო­ცავს რე­ჟი­სორ­სა და ფილ­მის მთელ შე­მოქ­მე­დე­ბით ჯგუფს ამ მნიშ­ვნე­ლო­ვან აღი­ა­რე­ბას“ - ინ­ფორ­მა­ცია სა­ქარ­თვე­ლოს კი­ნე­მა­ტოგ­რა­ფი­ის ეროვ­ნუ­ლი ცენ­ტრმა გა­ავ­რცე­ლა.

ფილმში მოქ­მე­დე­ბა 90-იანი წლე­ბის და­სა­წყის­ში ხდე­ბა, რო­დე­საც ქვე­ყა­ნა­ში სა­მო­ქა­ლა­ქო ომი მიმ­დი­ნა­რე­ობ­და. მძი­მე ცხოვ­რე­ბის, ეკო­ნო­მი­კუ­რი გა­ჭირ­ვე­ბის მი­უ­ხე­და­ვად, გუ­რი­ის სო­ფელ­ში მცხოვ­რე­ბი ფილ­მის გმი­რე­ბი მათ­თვის და­მა­ხა­სი­ა­თე­ბელ იუ­მორს მა­ინც არ კარ­გა­ვენ.

"90-ია­ნე­ბი სა­ერ­თოდ ძა­ლი­ან კომ­პლექ­სუ­რი და სა­ინ­ტე­რე­სო თე­მაა. ჩვე­ნი ახალ­გაზ­რდო­ბის თე­მაა და თან კონ­ფლიქ­ტე­ბით და ექ­სტრე­მა­ლუ­რი სი­ტუ­ა­ცი­ე­ბით სავ­სე დროა, ამით კი­დევ უფრო სა­ინ­ტე­რე­სო დრო“, - ამ­ბობს ფილ­მის რე­ჟი­სო­რი ლე­ვან კო­ღუ­აშ­ვი­ლი, რო­მელ­მაც სწო­რედ ეს პე­რი­ო­დი სა­ქარ­თვე­ლოს ერთ-ერთ უსაყ­ვარ­ლეს კუ­თხე­ში, გუ­რი­ა­ში თა­ვის ახალ ფილმში "გუ­რია“ გა­და­ი­ღო.

ლე­ვან კო­ღუ­აშ­ვილ­მა Ambebi.ge-ს რამ­დე­ნი­მე კი­თხვას უპა­სუ­ხა:"ვე­ნე­ცია ერთ-ერთი ყვე­ლა­ზე მნიშ­ვნე­ლო­ვა­ნი კი­ნო­ფეს­ტი­ვა­ლია და ის, რომ პრე­მი­ე­რა იქ შედ­გე­ბა, ცხა­დია, კარ­გია ფილ­მის­თვის, საქ­მის­თვის, მო­მა­ვა­ლი პრო­ექ­ტე­ბის­თვის, ქარ­თუ­ლი კი­ნოს რე­პუ­ტა­ცი­ის­თვის. სა­ერ­თოდ კარ­გი სას­ტარ­ტო სი­ტუ­ა­ცია და ად­გი­ლია იმის­თვის, ფილმმა თა­ვი­სი და­მო­უ­კი­დე­ბე­ლი ცხოვ­რე­ბა და­ი­წყოს...

- გუ­რია რა­ტომ აღ­მოჩ­ნდა თქვე­ნი ინ­სპი­რა­ცი­ის წყა­რო? რა­ტომ და­ინ­ტე­რეს­დით ამ კუ­თხით?

- სა­ერ­თოდ, რე­გი­ო­ნებ­ში გა­და­ღე­ბა მიყ­ვარს. რამ­დე­ნი­მე ფილ­მი მაქვს გა­და­ღე­ბუ­ლი. იქ ხალ­ხი ბევ­რად გახ­სნი­ლია, თბი­ლია, მე­ტად ადა­მი­ა­ნუ­რი და შე­და­რე­ბით მშვი­დი გა­რე­მოა. თან გუ­რია, და­სავ­ლეთ სა­ქარ­თვე­ლო - ჩემ­თვის ახ­ლო­ბე­ლია. ჩემი ბე­ბია-ბა­ბუა - იმე­რე­თი, აჭა­რა, გუ­რი­ი­დან არი­ან. ბავ­შვო­ბა­შიც იქ ხში­რად დავ­დი­ო­დი და მომ­წონ­და.

წა­ვი­კი­თხე გი­ორ­გი კე­კე­ლი­ძის "გუ­რუ­ლი დღი­უ­რე­ბი“, მო­მე­წო­ნა. სა­ქარ­თვე­ლო­ში ყო­ველ­თვის ჭირს ლი­ტე­რა­ტუ­რუ­ლი მა­სა­ლა სა­ფუძ­ვლად რომ და­ვუ­დოთ და გი­ორ­გის შე­ვეხ­მი­ა­ნე. ვუ­თხა­რი, რომ "გუ­რუ­ლი დღი­უ­რე­ბი“ მო­მე­წო­ნა, ისიც, რო­გორც წერ და რამე ის­ტო­რია ხომ არ გაქვს ფილ­მის­თვის რომ გა­მო­ვი­ყე­ნო-მეთ­ქი. ფილ­მის­თვის გა­მო­სა­დე­გი ის­ტო­რია არ ჰქონ­და, იმი­ტომ, რომ "გუ­რუ­ლი დღი­უ­რე­ბი“ არ არის სი­უ­ჟე­ტუ­რი ამ­ბა­ვი - უფრო მო­გო­ნე­ბე­ბია ბავ­შვო­ბა­ზე.

განაგრძეთ კითხვა