რას ჰყვება გურამ დადიანიძის დედა თურქეთში მომხდარ შემთხვევაზე, გურამის ბავშვობაზე და მის მამაზე - კვირის პალიტრა

17 წლის გუ­რამ და­დი­ა­ნი­ძის გა­უ­ჩი­ნა­რე­ბა ერთ-ერთი ყვე­ლა­ზე ბუნ­დო­ვა­ნი და მტკივ­ნე­უ­ლი ის­ტო­რი­აა, რო­მელ­მაც მთე­ლი სა­ქარ­თვე­ლო შეძ­რა. წლე­ბის გან­მავ­ლო­ბა­ში გა­ჩე­ნილ­მა უამ­რავ­მა კი­თხვამ, სხვა­დას­ხვა ვერ­სი­ამ და სა­ზო­გა­დო­ე­ბა­ში გავ­რცე­ლე­ბულ­მა ჭო­რებ­მა ოჯა­ხის ტკი­ვი­ლი კი­დევ უფრო გა­აღ­რმა­ვა.

გა­და­ცე­მა­ში "შენი ამ­ბა­ვი თა­ი­ას­თან“ გუ­რა­მის დედა, სოფო ბი­ბი­ლაშ­ვი­ლი, ემიგ­რა­ცი­ა­ში გა­ტა­რე­ბულ მძი­მე წლებ­ზე, შვი­ლის სა­ქარ­თვე­ლო­ში დაბ­რუ­ნე­ბის დე­ტა­ლებ­სა და იმ გავ­რცე­ლე­ბულ ეჭ­ვებ­ზე სა­უბ­რობს, რომ­ლე­ბიც მისი შვი­ლის გა­უ­ჩი­ნა­რე­ბის ირ­გვლივ წლე­ბის გან­მავ­ლო­ბა­ში ტრი­ა­ლებს. გუ­რა­მის დედა, მის გაქ­რო­ბამ­დე გან­ვი­თა­რე­ბულ მოვ­ლე­ნებს დე­ტა­ლუ­რად იხ­სე­ნებსსოფო ბი­ბი­ლაშ­ვი­ლი:"მეშ­ვი­დე კლა­სი­დან მე­ცხრე კლა­სამ­დე გუ­რი­კა მა­მი­დას­თან იზ­რდე­ბო­და. 9 წლამ­დე გუ­რი­კა სო­ფელ­ში ძე­ვე­რის სკო­ლა­ში სწავ­ლობ­და, ჩემ­თან იყო. მე რომ წა­ვე­დი, შემ­დეგ ჩემს ძმას­თან გა­და­ვი­და გორ­ში. იქ სწავ­ლობ­და. რა თქმა უნდა, თბი­ლის­ში მი­დი­ო­და მა­მი­დას­თან, ბი­ძას­თან, ყვე­ლას­თან მი­დი­ო­და. ჩემს ხალ­ხთა­ნაც და მა­მის ხალ­ხთა­ნაც. მეშ­ვი­დე კლა­სი­დან მე­ცხრე კლა­სამ­დე თბი­ლის­ში სწავ­ლობ­და. მე ამ დროს ემიგ­რა­ცი­ა­ში ვი­ყა­ვი, მაგ­რამ ამ პე­რი­ოდ­ში, მა­მი­დას­თან, მა­მას­თან ვლა­პა­რა­კობ­დი ტე­ლე­ფო­ნით, ფა­სი­ან სკო­ლა­ში სწავ­ლობ­და.

ერთ დღეს და­მი­რე­კა და მი­თხრა, რომ აღარ უნ­დო­და სწავ­ლა. შენ­თან მინ­დაო. 14 წლის იყო მინ­დო­ბი­ლო­ბით რომ გად­მო­ვიყ­ვა­ნე ჩემ­თან. სამი თვე თურ­ქეთ­ში ცხოვ­რობ­და, სამი თვე თბი­ლის­ში. თურ­ქეთ­ში ხუთი გად­მოს­ვლა ჰქონ­და და ამის შემ­დეგ გა­ა­ფუ­ჭა ვიზა, აღარ მინ­და სა­ქარ­თვე­ლო­ში, აქ მინ­და ყოფ­ნაო.

დი­ლის შვი­დის ათ წუთ­ზე გავ­დი­ო­დი სახ­ლი­დან, შუ­ა­დღეს ვბრუნ­დე­ბო­დი. ერთ დღეს, დი­ლის 11:00 სა­ათ­ზე სახ­ლის პატ­რონ­მა და­მი­რე­კა, მთლი­ა­ნი კორ­პუ­სი იჩხრი­კე­ბაო. ბავ­შვი არ იყო ად­გილ­ზე და მე­ზობ­ლებ­მა მი­თხრეს, ვიზა რომ არ აქვს, გა­რეთ არის და გვი­ყუ­რებ­სო. ჩემს ბი­ნას­თან ახ­ლოს ქარ­თვე­ლე­ბის ავ­ტო­ბუ­სე­ბის გა­რა­ჟია, იქ იყო ერთი პი­როვ­ნე­ბა გია, ძა­ლი­ან კარ­გი ადა­მი­ა­ნი, ცუ­დად გამ­ხდა­რა. ხა­ტე­ბის კუ­თხეს­თან მედო ჩემი და გუ­რი­კას გა­ფუ­ჭე­ბუ­ლი პას­პორ­ტი. პო­ლი­ცი­ამ მი­თხრა, სა­ხელ­სა და გვარს შე­ვიყ­ვან­თო და აღ­მო­ა­ჩი­ნეს, რომ 9 წელი გა­ფუ­ჭე­ბუ­ლი მქონ­და პას­პორ­ტი. ამ დროს მე­ო­რე პას­პორ­ტი და­ი­ნა­ხა, პო­ლი­ცია იყო და ხომ არ დავ­მა­ლავ­დი?! წა­ვე­დი პო­ლი­ცი­ა­ში, ბავ­შვზე ვდარ­დობ­დი, სად იყო. ად­გილ­ზე ჩემი მე­ზობ­ლე­ბი დამ­ხვდნენ, გა­მიკ­ვირ­და, რა ხდე­ბო­და. მი­თხრეს, არა­ფე­რი იცი? ჩვე­ნი სახ­ლის წინ ბიჭი და­ი­ღუ­პაო. ფოტო რომ ვნა­ხე, ეს იყო გია.

ცუ­დად რომ გამ­ხდა­რა ეს გია, კი­ბე­ებ­ზე ჩა­მო­სუ­ლა და ყველ­გან ზარს რე­კავ­და. ხალ­ხი ქარ­თუ­ლად ყვი­რო­და კოვ­ზი გა­მო­ი­ტა­ნეო. გუ­რი­კა იმ­დე­ნად დაბ­ნე­უ­ლა, რომ ხის კოვ­ზი ეჭი­რა, ვერ მიხ­ვდა რა ხდე­ბო­და.

განაგრძეთ კითხვა