"შე­იძ­ლე­ბა ამ­ბი­ცი­უ­რად გა­მო­მი­ვი­დეს, მაგ­რამ სი­მარ­თლე ხომ უნდა ვთქვა? - რას ჰყვება ლექს-სენი ოჯახსა და კარიერაზე? - კვირის პალიტრა

"შე­იძ­ლე­ბა ამ­ბი­ცი­უ­რად გა­მო­მი­ვი­დეს, მაგ­რამ სი­მარ­თლე ხომ უნდა ვთქვა? - რას ჰყვება ლექს-სენი ოჯახსა და კარიერაზე?

Ambebi.ge-სა და "პა­ლიტ­რა­ნი­უ­სის“ ერ­თობ­ლი­ვი პრო­ექ­ტის "სა­ხალ­ხო ინ­ტერ­ვი­უს“ მო­რი­გი სტუ­მა­რი იყო ქარ­თვე­ლი რე­პე­რი ლექს-სენი (ლექ­სო ქავ­თა­რა­ძე). მან მის­თვის გა­მოგ­ზავ­ნილ შე­კი­თხვებს უპა­სუ­ხა. გთა­ვა­ზობთ ტე­ლე­ინ­ტერ­ვი­უს სა­ინ­ტე­რე­სო ეპი­ზო­დე­ბის ელექტრო­ნულ ვერ­სი­ას, ხოლო "სა­ხალ­ხო ინ­ტერ­ვი­უს“ სრუ­ლი გა­და­ცე­მის ნახ­ვას მი­თი­თე­ბულ ბმულ­ზე შეძ­ლებთ.

"მო­გე­სალ­მე­ბით! მე ვარ ალექ­სი ქავ­თა­რა­ძე, იგი­ვე "ლექს-სენი“, ქარ­თვე­ლი რე­პე­რი. ამ ეტაპ­ზე ჩემი საქ­მი­ა­ნო­ბის ძი­რი­თა­დი არე­ა­ლი ტრა­დი­ცი­უ­ლად ისევ ის არის, სა­ი­და­ნაც მო­ვე­დი: სტუ­დია, მუ­სი­კა, გა­და­ღე­ბე­ბი და, რაც მთა­ვა­რია, ძა­ლი­ან ბევ­რი კონ­ცერ­ტი“ - ასე და­ი­წყო ლექს-სენ­მა სა­უ­ბა­რი.

თი­ნა­თი­ნი:

- რა მო­გი­ტა­ნათ ფსევ­დო­ნიმ­მა - ლექს-სენი? სწო­რი არ­ჩე­ვა­ნი იყო?

- სხვა­თა შო­რის, სულ ახ­ლა­ხან, რამ­დე­ნი­მე კვი­რის წინ, ზუს­ტად ამა­ზე გვქონ­და სა­უ­ბა­რი უცხო ადა­მი­ა­ნებ­თან. გა­მი­ხარ­და, რომ ეს ჩემი ჩა­ნა­ფიქ­რი სა­ზო­გა­დო­ე­ბამ ასე სწო­რად მი­ი­ღო. რამ­დე­ნი­მე ადა­მი­ან­მა პირ­და­პირ მი­თხრა: "ძა­ლი­ან მა­გა­რი სა­ხე­ლი გაქ­ვსო“. ვკი­თხე: "რას გუ­ლის­ხმობთ-მეთ­ქი?“. "ლექს-სენს,“ რო­გორ მო­ი­ფიქ­რეო?“ მერე გა­მახ­სენ­და ამ სა­ხე­ლის მო­ფიქ­რე­ბის დრო - მე­ხის გა­ვარ­დნა­სა­ვით შევ­ქმე­ნი, მე თვი­თონ დავ­ბა­დე და, რო­გორც ჩანს, გა­ა­მარ­თლა.

რეზო:

- წარ­სულს რომ იხ­სე­ნებთ, რა არის ყვე­ლა­ზე ძვირ­ფა­სი მო­გო­ნე­ბა იმ პე­რი­ო­დი­დან, რო­დე­საც კა­რი­ე­რას იწყებ­დით?

- წარ­სუ­ლის გახ­სე­ნე­ბა ყო­ველ­თვის რთუ­ლია, რად­გან ბევ­რი რამ ხდე­ბო­და და უცებ ყვე­ლაფ­რის გახ­სე­ნე­ბა ჭირს. თუმ­ცა ჩემ­თვის ყვე­ლა­ზე მთა­ვა­რი და მნიშ­ვნე­ლო­ვა­ნი მა­ინც ის პრო­ცე­სია, რო­დე­საც კა­რი­ე­რას იწყებ: ეს სა­ფე­ხუ­რე­ბი, რომ­ლებ­ზეც უნდა ახ­ვი­დე - ერთი გა­ა­კე­თე, გა­მო­გი­ვი­და, მერე მე­ო­რე უნდა გა­მო­გი­ვი­დეს... თვი­თონ ეს პრო­ცე­სი იმ­დე­ნად კარ­გი მო­სა­გო­ნა­რია, რომ რო­დე­საც წარ­სუ­ლის გზას ვიხ­სე­ნებ, ის გან­სა­კუთ­რე­ბით სა­სი­ა­მოვ­ნოდ მახ­სენ­დე­ბა.

თიკო:

- 90-იანი წლე­ბის მი­წუ­რულს გქონ­დათ მო­ლო­დი­ნი, რომ სა­ზო­გა­დო­ე­ბა მომ­დევ­ნო წლებ­ში ასე გა­გიც­ნობ­დათ, მი­გი­ღებ­დათ. ელო­დით ასეთ მას­შტა­ბურ წარ­მა­ტე­ბას?

- შე­იძ­ლე­ბა ამ­ბი­ცი­უ­რად გა­მო­მი­ვი­დეს, მაგ­რამ სი­მარ­თლე ხომ უნდა ვთქვა? არ მიყ­ვარს მი­კი­ბულ-მო­კი­ბუ­ლი ლა­პა­რა­კი. როცა ვი­წყებ­დი, 100%-ით დარ­წმუ­ნე­ბუ­ლი ვი­ყა­ვი, რომ ეს ყვე­ლა­ფე­რი გა­მო­მი­ვი­დო­და და სა­ზო­გა­დო­ე­ბა ზუს­ტად ისე მი­ი­ღებ­და ამას, რო­გორც და­ვი­წყე და გად­მო­ვე­ცი. წინა კი­თხვაც რომ ვიხ­სე­ნებ - ლექს-სე­ნის სა­ხელს და ა.შ. მგო­ნი, ეს ყვე­ლა­ფე­რი ერ­თმა­ნეთ­თან კავ­შირ­შია.

გიო:

- რას უკავ­შირ­დე­ბა თქვე­ნი ტექ­სტე­ბის შექ­მნის ემო­ცია?

- ძი­რი­თა­დი პრობ­ლე­მა, რაც მა­შინ ჩემ­თვის არ­სე­ბობ­და, გა­მო­ხატ­ვის თა­ვი­სუფ­ლე­ბის შე­ზღუდ­ვა იყო. ყვე­ლა სფე­რო­ში, ყვე­ლა მი­მარ­თუ­ლე­ბით გარ­კვე­უ­ლი შე­ზღუდ­ვე­ბი ხელს გიშ­ლი­და. ვერ იტყო­დი, რომ, და­ვუშ­ვათ, "ეს შარ­ვა­ლი მომ­წონს და უნდა ვი­ყი­დო“, "ის გოგო მომ­წონს“ ან "ეს პო­ლი­ტი­კო­სი მომ­წონს/არ მომ­წონს“. არ­სე­ბობ­და კლი­შე­ე­ბი, რომ­ლე­ბი­თაც ყვე­ლა­ფერს უყუ­რებ­დნენ. ჩემი მი­ზა­ნი ამ სტე­რე­ო­ტი­პე­ბის დან­გრე­ვა იყო, რომ გა­მო­ხატ­ვის თა­ვი­სუფ­ლე­ბა ემო­ცი­უ­რად უფრო შე­საძ­ლე­ბე­ლი გამ­ხდა­რი­ყო. სწო­რედ ამა­ზე აიგო ჩემი შე­მოქ­მე­დე­ბის ტექ­სტე­ბიც. ვრცლად