"როცა საავადმყოფოს კართან ვდგავარ ... როცა მის თვალებში სიცოცხლეს ვეძებ..." - რას წერს ვატო ნარსავიძის დედა? - კვირის პალიტრა

11 წლის ვატო ნარ­სა­ვი­ძის ოჯა­ხის­თვის მძი­მე დღე­ე­ბი კვლავ გრძელ­დე­ბა. მო­ზარ­დი, რო­მელ­საც თბი­ლის­ში, სა­ცხოვ­რე­ბე­ლი კორ­პუ­სის მე-10 სარ­თუ­ლი­დან გად­მოგ­დე­ბუ­ლი სკა­მი და­ე­ცა, ხან­გრძლივ მკურ­ნა­ლო­ბა­სა და რე­ა­ბი­ლი­ტა­ცი­ას სა­ჭი­რო­ებს. ვა­ტოს დედა, თიკო ქან­თა­რია, სო­ცი­ა­ლურ ქსელ­ში ემო­ცი­ურ მი­მარ­თვას ავ­რცე­ლებს და მად­ლო­ბას უხ­დის ყვე­ლას, ვინც ამ უმ­ძი­მეს პე­რი­ოდ­ში მის ოჯახს გვერ­დით და­უდ­გა.

რო­გორც დედა წერს, ერთი წამი საკ­მა­რი­სი აღ­მოჩ­ნდა, რომ მისი და მისი ოჯა­ხის ცხოვ­რე­ბა სა­მუ­და­მოდ შეც­ვლი­ლი­ყო. შვი­ლის სი­ცო­ცხლის­თვის ყო­ველ­დღი­უ­რი ბრძო­ლა, შიში და იმე­დი მათი ცხოვ­რე­ბის გა­ნუ­ყო­ფელ ნა­წი­ლად იქცა. თიკო ქან­თა­რია მად­ლო­ბას უხ­დის ყვე­ლას, ვინც ვა­ტოს­თვის ლო­ცუ­ლობს, ამ­ხნე­ვებს ოჯახს და ფი­ნან­სუ­რად ეხ­მა­რე­ბა

"მად­ლო­ბა… ერთი პა­ტა­რა სი­ტყვაა, მაგ­რამ დღეს ჩემ­თვის მთე­ლი სამ­ყა­როა.

არა­სო­დეს მი­ფიქ­რია, რომ ოდეს­მე მო­მი­წევ­და ასე­თი წე­რი­ლის და­წე­რა. არ ვარ ადა­მი­ა­ნი, რო­მელ­საც პოს­ტე­ბის წერა ეხერ­ხე­ბა. ვე­რა­სო­დეს წარ­მო­ვიდ­გენ­დი, რომ ჩემს შვილს მე­ა­თე სარ­თუ­ლი­დან სა­ზი­ზღა­რი პა­თო­ლო­გის ნას­რო­ლი სკა­მი და­ე­ცე­მო­და და ჩვე­ნი ოჯა­ხის ცხოვ­რე­ბა ერთ წამ­ში თავ­და­ყი­რა დად­გე­ბო­და.

ვე­რა­სო­დეს წარ­მო­ვიდ­გენ­დი, რომ ჩემი შვი­ლის ღი­მი­ლის, სი­ცო­ცხლის და ფეხ­ბურ­თის ნაც­ვლად, მისი სა­წო­ლის გვერ­დით დგო­მა მისი თი­თო­ე­უ­ლი ამო­სუნ­თქვის­თვის ლო­დი­ნი გახ­დე­ბო­და ჩემი ყო­ველ­დღი­უ­რო­ბა. ერთი წამი, მხო­ლოდ ერთი წამი იყო საკ­მა­რი­სი იმის­თვის, რომ ცხოვ­რე­ბა ორ ნა­წი­ლად გა­ყო­ფი­ლი­ყო - მა­ნამ­დე და მის შემ­დეგ.

ვა­ტოს ტრა­გე­დი­ის შემ­დეგ ჩემი ოჯა­ხის­თვის ყო­ვე­ლი დღე ბრძო­ლაა - იმე­დი, შიში, ცრემ­ლი და ისევ იმე­დი…

და ამ უმ­ძი­მეს დღე­ებ­ში ჩვენ მარ­ტო არ და­გი­ტო­ვე­ბი­ვართ. მად­ლო­ბა თი­თო­ე­ულ ადა­მი­ანს, ვინც ვა­ტოს­თვის ილო­ცა.

მად­ლო­ბა ყვე­ლას, ვინც ერთი სი­ტყვით გაგ­ვამ­ხნე­ვა, მოგ­ვწე­რა, დაგ­ვი­რე­კა, გა­ა­ზი­ა­რა ჩვე­ნი ამ­ბა­ვი.

განაგრძეთ კითხვა