წიგნი, რომელმაც ჩემი ცხოვრება შეცვალა - გიორგი კეკელიძე - კვირის პალიტრა

წიგნი, რომელმაც ჩემი ცხოვრება შეცვალა - გიორგი კეკელიძე

წიგ­ნის კი­თხვა მხო­ლოდ ინ­ფორ­მა­ცი­ის მი­ღე­ბის სა­შუ­ა­ლე­ბა არ არის - ეს არის გო­ნე­ბის ვარ­ჯი­ში, ემო­ცი­უ­რი ინ­ტე­ლექ­ტის გან­ვი­თა­რე­ბა და სა­კუ­თარ თავ­თან შეხ­ვედ­რის სა­უ­კე­თე­სო გზა.

რა­ტომ არის წიგ­ნის კი­თხვა გან­სა­კუთ­რე­ბუ­ლი და რას აძ­ლევს ის ადა­მი­ანს? ის ტვი­ნი­სა და მეხ­სი­ე­რე­ბის ვარ­ჯი­შია. ფსი­ქო­ლო­გე­ბის გან­მარ­ტე­ბით, კი­თხვი­სას ტვი­ნი აქ­ტი­უ­რად მუ­შა­ობს - იმახ­სოვ­რებს სი­უ­ჟე­ტურ ხა­ზებს, პერ­სო­ნა­ჟებს, დე­ტა­ლებ­სა და კონ­ტექსტს. ეს აუმ­ჯო­ბე­სებს კონ­ცენ­ტრა­ცი­ის უნარს, ფო­კუსს და ამ­ცი­რებს კოგ­ნი­ტი­უ­რი დაქ­ვე­ი­თე­ბის რისკს ასა­კის მა­ტე­ბას­თან ერ­თად.ასე­ვე აღ­რმა­ვებს ემ­პა­თი­ას. მხატ­ვრუ­ლი ლი­ტე­რა­ტუ­რა სა­შუ­ა­ლე­ბას გვაძ­ლევს, "ვი­ცხოვ­როთ“ სხვა­დას­ხვა პერ­სო­ნა­ჟის ცხოვ­რე­ბით, და­ვი­ნა­ხოთ სამ­ყა­რო მათი თვა­ლით და უკეთ გა­ვუ­გოთ გან­სხვა­ვე­ბუ­ლი გა­მოც­დი­ლე­ბის, კულ­ტუ­რი­სა თუ მსოფ­ლმხედ­ვე­ლო­ბის ადა­მი­ა­ნებს.

კი­თხვა ავი­თა­რებს ლექ­სი­კუ­რი მა­რაგ­სა და მე­ტყვე­ლე­ბა. რე­გუ­ლა­რუ­ლი კი­თხვა ბუ­ნებ­რი­ვად ამ­დიდ­რებს ენას, აუმ­ჯო­ბე­სებს აზ­რის მკა­ფი­ოდ და გა­მარ­თუ­ლად გა­მო­ხატ­ვის უნარს, რო­გორც ზე­პირ­მე­ტყვე­ლე­ბა­ში, ისე წე­რი­სას.

ამ­ცი­რებს და დას­ვე­ნე­ბის­თვის სა­უ­კე­თე­სო სა­შუ­ა­ლე­ბაა. კვლე­ვე­ბი აჩ­ვე­ნებს, რომ რამ­დე­ნი­მე­წუ­თი­ა­ნი ყუ­რა­დღე­ბით კი­თხვაც კი საგ­რძნობ­ლად ამ­ცი­რებს სტრე­სის დო­ნეს, ამ­შვი­დებს ნერ­ვულ სის­ტე­მას და ეხ­მა­რე­ბა ადა­მი­ანს ყო­ველ­დღი­უ­რი შფოთვის­გან დის­ტან­ცი­რე­ბა­ში.

სპე­ცი­ა­ლის­ტე­ბი ყო­ველ­თვის აღ­ნიშ­ნა­ვენ, რომ წიგ­ნი მკი­თხველს ეხ­მა­რე­ბა კრი­ტი­კუ­ლი აზ­როვ­ნე­ბის ჩა­მო­ყა­ლი­ბე­ბა­ში. წიგ­ნი გვას­წავ­ლის მი­ზეზ-შე­დე­გობ­რი­ვი კავ­ში­რე­ბის და­ნახ­ვას, მოვ­ლე­ნე­ბის სიღ­რმი­სე­ულ ანა­ლიზს და სა­კუ­თა­რი და­მო­უ­კი­დე­ბე­ლი აზ­რის ჩა­მო­ყა­ლი­ბე­ბას.

კი­თხვა არ არის უბ­რა­ლოდ ჰობი ეს არის ჩვე­ვა, რო­მე­ლიც ამ­დიდ­რებს ში­ნა­გან სამ­ყა­როს და სამ­ყა­როს აღ­ქმას უფრო მრა­ვალ­ფე­რო­ვანს ხდის.Ambebi.ge ამ თე­მას­თან და­კავ­ში­რე­ბით მწე­რა­ლი და პუბ­ლი­ცის­ტი გი­ორ­გი კე­კე­ლი­ძე ესა­უბ­რე­ბა.

- რა იყო პირ­ვე­ლი წიგ­ნი, რო­მე­ლიც წა­ი­კი­თხეთ და რა შთა­ბეჭ­დი­ლე­ბა შე­გიქ­მნათ?

- ტომ სო­ი­ე­რის თავ­გა­და­სა­ვა­ლი. ჯერ მა­მა­ჩე­მი მი­კი­თხავ­და და კი­თხვა რომ ვის­წავ­ლე, თა­ვი­დან გა­დავ­ფურ­ცლე. სად­მე თვალს რომ მოვკრავ, აუ­ცი­ლებ­ლად გა­დავ­შლი და გე­ნი­ა­ლურ და­სა­წყისს: ტომ! პა­სუ­ხი არ არის! წა­მის უს­წრა­ფე­სად გა­დავ­ყა­ვარ ქა­ლაქ ოზურ­გეთ­ში, კა­ლან­და­რიშ­ვი­ლის ქუ­ჩა­ზე - 12 ა ნო­მერ­ში.

- რო­გორ ფიქ­რობთ, ბავ­შვე­ბი რო­გორ უნდა და­უ­ახ­ლოვ­დნენ წიგნს და შე­იყ­ვა­რონ კი­თხვა?

- სა­ჭი­რო­ე­ბას თუ და­ვა­ნა­ხებთ, თუ ავუხ­სნით, რომ წიგ­ნი აქამ­დე გან­ცდი­ლი გა­მოც­დი­ლე­ბე­ბის ჯა­მია, რომ რამ­დენ წიგნ­საც წა­ვი­კი­თხავთ, იმ­დე­ნი პერ­სო­ნა­ჟით მეტი ჩა­სახ­ლდე­ბა ჩვენ­ში და რამ­დე­ნი პერ­სო­ნა­ჟით მეტი ჩა­სახ­ლდე­ბა, იმ­დენ­ჯერ უფრო მდი­და­რი იქ­ნე­ბა ფიქ­რით ჩვე­ნი გო­ნე­ბა - უფრო იო­ლად მი­ვიყ­ვანთ წიგნ­თან.

კი­თხვა ზოგს ეყ­ვა­რე­ბა და ზოგს არა - ეს გარ­და­უ­ვა­ლი ამ­ბა­ვია, მაგ­რამ კი­თხვით ყვე­ლამ უნდა იკი­თხოს. ადა­მი­ა­ნად ყოფ­ნის ერთი ნი­შან­თა­გა­ნი ესეც არის.

ბევ­რი მე­თო­დია და სა­უ­კე­თე­სო მა­ინც მა­გა­ლი­თის მი­ცე­მა მგო­ნია და მო­ნა­წი­ლე­ო­ბა.

განაგრძეთ კითხვა