“ნანი ყო­ველ­თვის მე­უბ­ნე­ბა: "ნუ­რა­ვის­თან ნუ ხარ ასე­თი გახ­სნი­ლი, ჩემ­თან იყა­ვიო“ - ეკა მამალაძის “სახალხო ინტერვიუ“ - კვირის პალიტრა

“ნანი ყო­ველ­თვის მე­უბ­ნე­ბა: "ნუ­რა­ვის­თან ნუ ხარ ასე­თი გახ­სნი­ლი, ჩემ­თან იყა­ვიო“ - ეკა მამალაძის “სახალხო ინტერვიუ“

Ambebi.ge-სა და "პა­ლიტ­რა­ნი­უ­სის“ ერ­თობ­ლი­ვი პრო­ექ­ტის "სა­ხალ­ხო ინ­ტერ­ვი­უს“ მო­რი­გი სტუ­მა­რი იყო მომ­ღე­რა­ლი ეკა მა­მა­ლა­ძე. მან მის­თვის გა­მოგ­ზავ­ნილ შე­კი­თხვებს უპა­სუ­ხა. გთა­ვა­ზობთ ტე­ლე­ინ­ტერ­ვი­უს სა­ინ­ტე­რე­სო ეპი­ზო­დე­ბის ელექტრო­ნულ ვერ­სი­ას, ხოლო "სა­ხალ­ხო ინ­ტერ­ვი­უს“ სრუ­ლი გა­და­ცე­მის ნახ­ვას მი­თი­თე­ბულ ბმულ­ზე შეძ­ლებთ.

ანა:

- ქალ­ბა­ტო­ნო ეკა, მო­გე­სალ­მე­ბით. რო­გორ ხართ და რო­გორ ჩა­ი­ა­რა ქალ­ბა­ტო­ნი ნა­ნის 90 წლის იუ­ბი­ლემ?

- დიდი მად­ლო­ბა! მარ­თლაც ძა­ლი­ან სა­ინ­ტე­რე­სო და ამა­ღელ­ვე­ბე­ლი ამ­ბა­ვი იყო ნა­ნის იუ­ბი­ლე ჩემ­თვის და, მე მგო­ნი, ყვე­ლას­თვის.

დოდი:

- თქვენს ოჯახ­ში მუ­სი­კა­ლუ­რი ტრა­დი­ცია თა­ო­ბებს გა­და­ე­ცე­მა. რთუ­ლი და სა­პა­სუ­ხის­მგებ­ლო იყო სა­კუ­თა­რი ხელ­წე­რის პოვ­ნა ლე­გენ­და­რუ­ლი დე­დის - ნანი ბრეგ­ვა­ძის ჩრდილ­ქვეშ?

- რა თქმა უნდა, ძა­ლი­ან რთუ­ლი იყო - დღე­საც ვფიქ­რობ, რომ ნა­ნის ჩრდილ­ქვეშ ყოფ­ნა რთუ­ლია… თუმ­ცა ასაკ­მა რა­ღა­ცე­ბი და­ა­ლა­გა ჩემს და­მა­ჯე­რებ­ლო­ბა­ში, ჩემს მუ­სი­კა­ლურ პრო­ფე­სი­ო­ნა­ლიზ­მში. ში­ნა­გა­ნად უფრო გავძლი­ერ­დი და ვფიქ­რობ, ეს კომ­პლექ­სი აღარ მაქვს. უკვე დავ­რწმუნ­დი, რომ ჩემს პრო­ფე­სი­ა­ში მეც რა­ღა­ცას წარ­მო­ვად­გენ. ეს ასაკ­მა და გა­მოც­დი­ლე­ბამ მომ­ცა. ამ გა­მოც­დი­ლე­ბას, რა თქმა უნდა, ემა­ტე­ბა გე­მოვ­ნე­ბა და დე­დის რჩე­ვე­ბი.

ekamamaladze2-45750-1791280660.jpg

უც­ნო­ბი:

- რო­გორ ფიქ­რობთ, რა არის ის მთა­ვა­რი მუ­სი­კა­ლუ­რი და ცხოვ­რე­ბი­სე­უ­ლი გაკ­ვე­თი­ლი, რაც დე­დის­გან ის­წავ­ლეთ და თქვენს შვი­ლებს გა­და­ე­ცით?

- ვერ გე­ტყვით, რა არის მთა­ვა­რი - ალ­ბათ მთა­ვა­რი ის ერ­თობ­ლი­ო­ბაა, რაც ჩვენს ოჯახ­ში არ­სე­ბობს. ეს არის ტრა­დი­ცია. ბე­ბია გად­მოგ­ვცემ­და ამ მთელ მუ­სი­კა­ლურ სიყ­ვა­რულს, მუ­სი­კი­სად­მი ერ­თგუ­ლე­ბა­სა და წე­სი­ე­რე­ბას. მი­მაჩ­ნია, რომ ეს ყვე­ლა­ფე­რი ოჯა­ხი­დან მოგ­ვყვე­ბა, გა­და­დის თა­ო­ბებ­ზე და მერე მეც ნა­ტა­ლი­ას გა­დავ­ცემ. ეს ჩვე­ნი ყო­ფის ერ­თობ­ლი­ო­ბაა.

და­ვი­თი:

- რო­გო­რია, რო­დე­საც ერთ სცე­ნა­ზე დგას სამი თა­ო­ბა - ნანი ბრეგ­ვა­ძე, ეკა მა­მა­ლა­ძე და ნა­ტა­ლია ქუ­თა­თე­ლა­ძე? რას გრძნობთ ამ დროს, რო­გორც მომ­ღე­რა­ლი და რო­გორც დედა, თუნ­დაც შვი­ლი?

- ძა­ლი­ან სა­პა­სუ­ხის­მგებ­ლოა, რო­დე­საც ამ­ხე­ლა მა­ყუ­რებ­ლის წი­ნა­შე დგა­ხარ და სცე­ნა­ზე სამი თა­ო­ბა გა­მო­დის. გა­მოს­ვლი­სას რას ვგრძნობ, ვერ გე­ტყვით, მაგ­რამ რო­დე­საც ყვე­ლა­ფე­რი მთავ­რდე­ბა და შენ შე­ას­რუ­ლე, მა­ყუ­რებ­ლის­გან ისე­თი სი­ხა­რუ­ლი და შე­ფა­სე­ბა მო­დის, რომ ამით ბედ­ნი­ე­რი ხარ.

ekamamaladze-45772-1791280700.jpg

ფო­ტოს ავ­ტო­რი - ვანო გორ­გიშ­ვი­ლი

ქეთი:

- არის თუ არა თქვენს რე­პერ­ტუ­არ­ში რო­მე­ლი­მე სიმ­ღე­რა, რო­მე­ლიც გან­სა­კუთ­რე­ბულ მო­გო­ნე­ბას ან გან­ცდას უკავ­შირ­დე­ბა და რო­მელ­საც ყო­ველ­თვის სხვა­ნა­ი­რი ემო­ცი­ით ას­რუ­ლებთ?

- გან­სა­კუთ­რე­ბულ პე­რი­ოდს ვერ გა­მოვ­ყოფ. ჩემი საყ­ვა­რე­ლი, აკ­ვი­ა­ტე­ბუ­ლი მე­ლო­დია, რა თქმა უნდა, ძვე­ლი სიმ­ღე­რაა, რო­მე­ლიც სულ თან დაგ­დევს. მაგ­რამ, რო­გორც ცხოვ­რე­ბა­ში, მა­შინ სხვა­ნა­ი­რად იმ­ღე­რებ­დი, ახლა - სხვა­ნა­ი­რად. შე­იძ­ლე­ბა სიმ­ღე­რა ძვე­ლი იყოს, მაგ­რამ დღე­ვან­დე­ლი გა­და­სა­ხე­დი­დან ისე­თი რამ იპო­ვო, რაც დღეს გახ­დე­ბა აქ­ტუ­ა­ლუ­რი და სა­ინ­ტე­რე­სო. პე­რი­ო­დუ­ლად რა­ღაც მო­მე­წო­ნე­ბა, მერე იმას გან­ვა­ვი­თა­რებ და ასე გა­მო­დის მერე საყ­ვა­რე­ლი სიმ­ღე­რა.

განაგრძეთ კითხვა