“ირაკ­ლი ძა­ლი­ან რუ­ტი­ნუ­ლი, ძა­ლი­ან მო­წეს­რი­გე­ბუ­ლი და შრო­მის­მოყ­ვა­რე იყო - იუ­ვე­ლი­რი­ვით უდ­გე­ბო­და თი­თო­ე­ულ სას­ვენ ნი­შანს.“ - პირველი შეხვედრა "მეფესთან", მუსიკა, კარიერა და შვილი: "სახალხო ინტერვიუ" ქეთათო ჩარკვიანთან - კვირის პალიტრა

Ambebi.ge-სა და "პა­ლიტ­რა­ნი­უ­სის“ ერ­თობ­ლი­ვი პრო­ექ­ტის, "სა­ხალ­ხო ინ­ტერ­ვი­უს“ მო­რი­გი სტუ­მა­რი იყო მუ­სი­კო­სი ქე­თა­თო ჩარ­კვი­ა­ნი. მან მის­თვის გა­მოგ­ზავ­ნილ შე­კი­თხვებს უპა­სუ­ხა. გთა­ვა­ზობთ ტე­ლე­ინ­ტერ­ვი­უს ელექტრო­ნულ ვერ­სი­ას, ხოლო "სა­ხალ­ხო ინ­ტერ­ვი­უს“ სრუ­ლი გა­და­ცე­მის ნახ­ვას მი­თი­თე­ბულ ბმულ­ზე შეძ­ლებთ.

ნინი:

- რო­გორ ხართ, ქე­თა­თო? რას საქ­მი­ა­ნობთ?

- ვა­კე­თებ ჩემს საყ­ვა­რელ საქ­მეს - მუ­სი­კას. სიმ­ღე­რე­ბი, რომ­ლე­ბიც წლე­ბის წინ მაქვს და­წე­რი­ლი, რო­გორც ირაკ­ლის­თან ერ­თად, ასე­ვე მარ­ტო, ეს ყვე­ლა­ფე­რი რა­ღაც ერ­თი­ან პერ­ფორ­მან­სში გა­ვა­ერ­თი­ა­ნე. მყავს ჯგუ­ფი - "ბუკი და ნა­ღა­რა“, სა­დაც ჩემი და ირაკ­ლის მუ­სი­კა ახ­ლე­ბუ­რი ჟღე­რა­დო­ბი­თა და ინ­ტერპრე­ტა­ცი­ით იკვრე­ბა. მოკ­ლედ, არის ბენ­დი და ასე­ვე ანა სუ­ბე­ლი­ა­ნი. ძი­რი­თა­დად მთე­ლი ჩემი ინ­ტე­რე­სი და დღის გან­რი­გი ამის ირ­გვლივ არის აგე­ბუ­ლი.

ანა:

- ბავ­შვო­ბა­ში ვინ გინ­დო­დათ, რომ გა­მო­სუ­ლი­ყა­ვით?

- ბავ­შვო­ბა­ში, ერ­თა­დერ­თი, რაც ვი­ცო­დი, ის იყო, რომ ექი­მი არ გა­მო­ვი­დო­დი, რად­გან ბე­ბია მყავ­და პე­დი­ატ­რი და ვხე­დავ­დი, რამ­დე­ნად რთუ­ლი იყო მისი ყო­ველ­დღი­უ­რო­ბა. ჩემ­თვის გა­უ­გე­ბა­რია, სა­ერ­თოდ რა­ტომ უნდა დას­ტრე­სო შენი თავი ასე, რომ ამ­დენ უბე­დუ­რე­ბას, წუ­ხილს ეს­წრე­ბო­დე?! ეს ჩემ­თვის მი­უ­ღე­ბე­ლი იყო და ამი­ტომ ვი­ცო­დი, ექი­მი არ გა­მო­ვი­დო­დი... უცებ შე­იძ­ლე­ბა სპორ­ტსმე­ნო­ბა მომ­დო­მე­ბო­და, "ბი­ჭუ­რი პრო­ფე­სი­ე­ბი" მომ­წონ­და, მაგ­რამ სა­ერ­თოდ ბა­ლე­რი­ნა აღ­მოვ­ჩნდი. ასე რომ, ერ­თია, რას ფიქ­რობ, მე­ო­რეა - რე­ა­ლო­ბა რა გეგ­მებს ამ­ყა­რებს შენ­ზე.

ვიკა:

- მოგ­ვი­ყე­ვით თქვენს ოჯახ­ზე, სა­დაც და­ი­ბა­დეთ და გა­ი­ზარ­დეთ - რა იყო იქ მთა­ვა­რი ღი­რე­ბუ­ლე­ბა?

- ჩემს აღ­ზრდა­ში ძა­ლი­ან დიდი როლი აქვს ბე­ბია ქე­თოს - მისი სა­ხე­ლი მქვია. ქეთო ჭი­ჭი­ნა­ძე იყო ძა­ლი­ან სა­ინ­ტე­რე­სო გა­რეგ­ნო­ბის ქალი, არა­ორ­დი­ნა­ლუ­რად იც­ვამ­და, რა­ღაც­ნა­ი­რი გა­მორ­ჩე­უ­ლი, სა­ინ­ტე­რე­სო ადა­მი­ა­ნი გახ­ლდათ. მუ­შა­ობ­და არ­ქივ­ში. მკაც­რიც იყო და ცოტა ზედ­მე­ტიც მო­უ­ვი­და ფორ­ტე­პი­ა­ნოს რომ მა­რე­პე­ტი­ცი­ებ­და, რა­ღაც­ნა­ი­რად მსჯი­და, მტუქ­სავ­და და შე­მა­ძუ­ლა კი­დეც ბევ­რი რა­ღაც. მაგ­რამ მან გა­და­წყვი­ტა, რომ ბა­ლეტ­ზე მევ­ლო, მან გა­და­წყვი­ტა, ჩემ გამო პენ­სი­ა­ში გა­სუ­ლი­ყო, რომ ჩემ­თვის მო­ე­ძღვნა თავი, მი­უ­ხე­და­ვად იმი­სა, რომ საკ­მა­ოდ თა­ვის თავ­ზე ორი­ენ­ტი­რე­ბუ­ლი ადა­მი­ა­ნი იყო. ასე რომ, ბე­ბი­ე­ბის გავ­ლე­ნა ჩემს ცხოვ­რე­ბა­ში ძა­ლი­ან დი­დია.

განაგრძეთ კითხვა