"ქვეყანას ის ღუპავს, საკუთარი ტვირთის ტარება რომ არავის უნდა. მაგიტომაც გავღარიბდით" - კვირის პალიტრა

"ქვეყანას ის ღუპავს, საკუთარი ტვირთის ტარება რომ არავის უნდა. მაგიტომაც გავღარიბდით"

როდესაც ტვირთაკიდებულ ან მძიმე სამუშაოზე მიმდგარ ხანდაზმულ ადამიანს ხედავ, ორმაგი გრძნობა გიპყრობს: ან იმას ფიქრობ, სირცხვილი ამის შთამომავლებს, ასეთი რა გაუჭირდათ, რომ ამუშავებენო! ან სიცოცხლის იმედი გეძლევა: თუკი ადამიანს ღრმა ხანდაზმულობაც ვერაფერს აკლებს, მაშინ ხანდაზმულობა საფიქრალი რატომღა უნდა გვქონდეს! მეც მერიკო ბებოს დანახვაზე მუდამ ეს უკანასკნელი ფიქრი გამიელვებს ხოლმე - 85 წლის ქალი საჩხერის სოფელ შალაურის კარ-მიდამოში ისე ყოჩაღად ტრიალებს, ამქვეყნად ყველაფერი ცუდი დაგავიწყდება. არადა, იოლი ცხოვრება სულაც არ ჰქონია - 4 შვილი მარტომ გაზარდა და დღესაც მარტოა. ერთადერთი ვაჟკაცი უბედურმა შემთხვევამ წაართვა, ქალიშვილები კი გათხოვდნენ და ეხვეწებიან, დედა, ჩვენთან წამოდი და დაისვენეო, მერიკო კი ხელებს ასავსავებს, ისე დეისვენა ჩემმა მტერმა, მე რომ დევისვენებ. ჩემი დასვენება ჩემი სახლ-კარია და კიდევ მთელი სოფელი, რავა ხარ, მერიკო ბებოს რომ დამძახისო. შარშან ღმერთი გამიწყრა, ავად გავხდი და გავყევი ქალიშვილს, მარა მთელი თვე სახლის კარს შევცქეროდი, შინ როდის გამოვპარულიყავი! აქ რომ მოვედი, მეზობლებმა ამბავი დამახვედრეს, რავა ხარ, მერიკო ბებო, სად იყავი შე კაი ქალო ამდენ ხანს, შენი სახლი თითქოს ტიროდაო! ქალიშვილი და სიძე რომ არ შემხვეწნოდნენ დარჩენას, მანამდეც გამოვიპარებოდიო!

არ გეგონოთ, ცრუობდეს - სიძე-სიდედრების ყბადაღებული ამბები მერიკო ბებოს არ ეხება. ამბობს, 85 წლის ქალი ვარ და ჩემს სიცოცხლეში მომდურავი არ მყოლია, ღმერთმა იმიტომ ხომ არ გამოგვიშვა ამ წუთისოფელში, რომ მომდურაობით დევიბნელოთო! იმიტომაც არის, რომ თუ მერიკოს დილით ეზოს ჭიშკრის გაღება დაავიწყდა, მთელი სოფელი მის ღობესთან იძახის, სად ხარ, მერიკო, რავა ხარო. მერიკოც ხან ვენახიდან გამოძვრება, ხან ბოსტნიდან, ნუ გეშინიათ, ცოცხალი ვარო! სარეველებს ვმარგლავ, პამიდორს ვრგავ, კარტოფილს ვიღებო...

მე სულაც ვენახიდან გამომხედა სარწყავაკიდებულმა: ვეღარ ამოვიდა ჩემი შვილიშვილი ვენახის შესაწამლად, არადა, ყურძენი ფუჭდებოდა, მეც ავდექი, სარწყავი `მაშინა~ მეზობელს გამოვართვი და ვენახი შევწამლეო. ახლა ცოტა მაცალე, ამ `მაშინას~ მეზობელსვე მივუტან და ახლავე დავბრუნდებიო. ვაიმე, ამხელა აპარატი ჩამოიხსენით და მე მივუტან-მეთქი, ვეუბნები. ის კი, რა გგონიათ, მიჯერებს? რას ჰქვია, მე ეს `მაშინა~ შენს იმედზე კი არ გამომირთმევია მეზობლისთვის, თავადაც მშვენივრად მივუტანო და მიდის. მერე მართლა მალე ბრუნდება და მეკითხება:

- ერთი მითხარი, შვილო, შენ მუშაობით მოკლული კაცი გინახავს?

- ნამდვილად, არა, მაგრამ ასაკსაც ხომ გააჩნია. - რა გითხრა, დედა, იცი? მუშაობა კაცს რომ არ კლავს, ეგ მე მკითხე. რომ არ მემუშავა, ჩემი ცხოვრების პატრონი ცოცხალიც არ ვიქნებოდი. ტვირთი ყველას თავისი აქვს და უნდა ატაროს. შენ რომ იცოდე, ქვეყანას ის ღუპავს, საკუთარი ტვირთის ტარება რომ არავის უნდა. მაგიტომაც გავღარიბდით და გავღატაკდით. ჰოდა, სანამ ვიცოცხლებ, იმდენ ხანს უნდა ვიშრომო. ღმერთმა ნუ ქნას, ისე ვიცოცხლო, მუშაობაც აღარ შემეძლოს.

- განა რა ძალა გაქვთ ისეთი, რომ ზურგზე წამოკიდებული 10-ლიტრიანი დანადგარით მთელი ვენახი შეწამლოთ? ვაზის მოვლა მუდამ კაცის საქმე იყო. - ქალი და კაცი არ იცის საქმემ, დედა. შინ კაცი აღარ მყავს და აბა, მოურწყავი გოვუშვა ვენახი? მაშინ მე ცოცხალიც აღარ ვყოფილვარ. შენ იცი, რომ ადამიანს მოუვლელი ვენახი ეძახის? მარა ეგ ხმა ზოგს ესმის და ზოგსაც არა. მე ჯერ მესმის და ვუშველე! ღმერთი მშველის, რომ ჯერ არ დავყრუებულვარ.

- გაიხარეთ. კიდევ დიდხანს გაგეგონოთ ეს ხმა და შრომის ძალაც მოგცეთ.

- ძალას ის მაძლევს, რომ შვილები და შვილიშვილი მყავს. მე რომ არ ვიქნები, ჩემი ვენახი ხომ იქნება ჩემს კარ-მიდამოში. აი, ეგ ვენახი დახვდებათ მაშინ, მოსვლით კი აუცილებლად მოვლენ. ეგ არ შემეშლება, ჩემი დაზრდილები არიან! - მითხრა მერიკო ბებომ და ისევ თავის უზარმაზარ კარ-მიდამოს მიაშურა. ახლაც, ალბათ, ან ვენახში ტრიალებს, ან ბოსტანში და მეზობლებიც ისევ ეძახიან, რავა ხარ, მერიკოო! ისიც პასუხობს, მტერს რომ ეწყინება და მოყვარეს გაუხარდება, ისეო!