"ფულზე გაყიდული ბარიგები არ მაინტერესებს" - რატომ დაუპირისპირდნენ ხელოვანები ერთმანეთს - კვირის პალიტრა

"ფულზე გაყიდული ბარიგები არ მაინტერესებს" - რატომ დაუპირისპირდნენ ხელოვანები ერთმანეთს

მიხეილ სააკაშვილის გათავისუფლების მოთხოვნით შექმნილ პეტიციაზე ხელმომწერთა შორის საზოგადოებისთვის ნაცნობი ადამიანებიც არიან, მათ შორის ხელოვნების სფეროს წარმომადგენლები. კოლეგების ეს გადაწყვეტილება ბევრისთვის მოულოდნელი აღმოჩნდა და დაპირისპირების მიზეზადაც იქცა... ამ პროცესებმა მურმან ლებანიძის შესანიშნავი ლექსი გამახსენა: "არ შეგეშალოს, არ გაბრიყვდე, არ იყო ბავშვი, არამც და არამც არ ჩაუჯდე ხელმწიფეს ნავში". რა არის პოზიციების ასე უკიდურესად დაშორების მიზეზი, მისაღებია თუ არა ხელოვანი "ხელმწიფის ნავში"და აისახება თუ არა განსხვავებული პოლიტიკური გემოვნება მათ ურთიერთობაზე, ამ კითხვებზე პასუხი რამდენიმე მათგანს ვთხოვეთ.

"კონკრეტული სახელისა და გვარის გამო არ მომიწერია ხელი, მე ქვეყნის პრესტიჟის გადარჩენას მოვაწერე ხელი"

გიორგი სუხიტაშვილი: - რომ გითხრათ, ვინმესთან დაპირისპირებული ვარ-მეთქი, ტყუილი იქნება. შეიძლება ვინმეს ჩემთვის მიუღებელი აზრი ჰქონდეს, მაგრამ მე ჩემს მეგობარს ვაფასებ მხოლოდ საუკეთესო მხრიდან და არა მისი პოლიტიკური შეხედულებების გამო. მაქსიმალურად ვცდილობ, ვინც პოლიტიკურად ანგაჟირებულია და მწვავე პოზიცია აქვს, მასთან კონფლიქტში არ შევიდე.

თუ შარზე არ არის ვინმე, ვერავინ დამაბრალებს, რომ "ამისტი" ან "იმისტი" ვარ, თუმცა ჩემი ამა თუ იმ ნათქვამის გამო ზოგს ჰგონია, რომ "ქართული ოცნების" გულმხურვალე მხარდამჭერი ვარ, ზოგი, პირიქით,"ნაციონალური მოძრაობის" მხარდამჭერად მომიაზრებს. სიმართლე გითხრათ, ჩემთვის პირველ ადგილზე ჩემი ქვეყანაა, დანარჩენი ნაკლებად მადარდებს. ამიტომაც ვცდილობ უსაგნო კამათში არ ჩავება, თუმცა არის კატეგორია, ფეისბუკსტატუსებით რომ ლანძღავს კოლეგებს.

მე ყველა მთავრობის დროს ვმონაწილეობდი კონცერტებში, მაგრამ ვერავინ დამაბრალებს, რომ ვინმეს დავურეკე და კონცერტში ჩასმა ვთხოვე. ამას არასდროს ვიკადრებ. წინა ხელისუფლების დროს მივედი თბილისის მერიის "ბიგ ბენდში". მას შემდეგ 11 წელი გავიდა, დღესაც სოლისტი ვარ და რა გამოდის, იმათ პოლიტიკური ნიშნით ამიყვანეს, ამათ კი პოლიტიკური ნიშნითვე დამტოვეს? მე ვთვლი, რომ ამას ვიმსახურებ როგორც მომღერალი და არა როგორც ვინმეს მხარდამჭერი.

თუ ვიგრძნობ, ვინმეს მხარდამჭერობის გამო რამე დივიდენდს მაძლევენ, გულწრფელად გეუბნებით, იმ ტოტს მოვჭრი, რომელზეც ვზივარ, რადგან არ მინდა ჩემს პროფესიას ჩრდილი მივაყენო. შეიძლება მეც მიგრძნია, რომ ვიღაც ჩემი შეხედულებების გამო არ მსვამდა კონცერტში. ყველას გვქონია უსამართლობის გრძნობა, მაგრამ ამას რომ გამოვეკიდო და ჩემს კოლეგებს დავუპირისპირდე, სამარცხვინო იქნება. საწყენია, რომ ზოგიერთმა კოლეგამ გადაწყვიტა ელანძღა ისინი, ვინც ადრე კონცერტებში მონაწილეობდა. ალბათ, ინტელექტის პრობლემა გვაქვს ან იმდენად ბრაზდებიან, რომ ყოველგვარ ზღვარს გადადიან. ვიღაცას ის მოსწონს, ვიღაცას ეს, მთავარია, საკუთარ თავთან გქონდეს სწორი არგუმენტაცია.

- და როგორი იყო თქვენი არგუმენტაცია, როდესაც პეტიციაზე აწერდით ხელს? თქვენს ამ გადაწყვეტილებას არაერთგვაროვანი რეაქცია მოჰყვა.

- რამდენიმე ჩემი კოლეგის არასასიამოვნო პოსტი შემხვდა. პირადად ჩემთვის არავის არაფერი უთქვამს, მაგრამ კრებსითად მოიხსენიებდნენ მათ, ვინც ხელი მოვაწერეთ. ეს ყველაფერი ინდივიდუალურია და არ ვაპირებ საქმის გარჩევებს. მე ასე მიმაჩნია სწორად.

კონკრეტული სახელისა და გვარის გამო არ მომიწერია ხელი, ჩემი ქვეყნის პრესტიჟის გადარჩენას მოვაწერე ხელი. ვინც კარგად მიცნობს, ემახსოვრება, რომ წინა ხელისუფლების დროსაც არ მომწონდა ბევრი რამ და ვაპროტესტებდი კიდეც.

ახლა ვიღაც რომ მწერს, მკვლელობაში ბრალდებულის შეწყალებას მოაწერე ხელიო, მაშინ კარგად ჩაიხედონ საქმეში, რა ბრალი აქვს წაყენებული და მიხვდებიან, რომ მკვლელის შეწყალებას არ ვითხოვ. თუ მაინცდამაინც უნდა გააპროტესტონ სააკაშვილის ციხიდან გამოსვლა-არგამოსვლა, მაშინ გააპროტესტონ იმათთან, ვინც ბრალი ვერ ან არ წაუყენა, ან ვერ დაუმტკიცა.

ეს ჩემი გასარჩევი არ არის. კანონით წარდგენილი ყველაზე დიდი ბრალი მკვლელების შეწყალებაა, პრეზიდენტს კი აქვს ამის უფლება. სალომე ზურაბიშვილმაც შეიწყალა ვიღაცები, ვინც არ უნდა შეეწყალებინა და თუ ამის გამო დააკავებენ, მის გათავისუფლებასაც მოვაწერ ხელს.

არ მჯერა ჩვენი სასამართლოს ობიექტურობის, არც წინა მთავრობის დროს არ გვქონდა და არც ახლა მაქვს. რევანშს, "ვაშას" ძახილს და ტაშის კვრას, სჯობს პრაგმატული გადაწყვეტილებები მივიღოთ. მესმის მათი, ვინც წინა ხელისუფლების დროს დაზარალდა, მაგრამ ეჭვების დონეზე საუბარი, ვინ ვის რა დავალება მისცა და ვინ აცემინა, არაფრის მომტანია. კანონი უნდა კანონობდეს, ჩვენ კი ისიც ვერ გადავწყვიტეთ, როგორი სასამართლო გვინდა - მორალური, რელიგიური თუ კანონიერი.

"ფულზე გაყიდული ბარიგები არ მაინტერესებს"

ზურა მანჯავიძე: - "ისტობა" ამ ქვეყნის ყველაზე დიდი უბედურებაა, დამღუპველია ადამიანისთვისაც და ქვეყნისთვისაც. რომ ჰკითხო, ეკლესიურები არიან, არადა, ვიღაცის წინ მუხლებზე დგომა და კერპთაყვანისმცემლობა მოსწონთ. არავისზე დამოკიდებული არც ადრე ვყოფილვარ, არც ახლა ვარ და არც არასდროს ვიქნები, არავის დაკრულზე არ მიცეკვია. თავისუფალი ადამიანი ვარ, ვინც მომწონს, იმასაც ვამბობ და ვინც ან რაც არ მომწონს, იმასაც.

რაც ეს მთავრობა მოვიდა, ერთხანს აღარ იგრძნობოდა ხელოვანებს შორის დაპირისპირება. სწორი ნაბიჯები გადადგეს, როდესაც პოლიტიკური შეხედულებების გამო არავინ დაბლოკეს. პირიქით, ვინც წინა ხელისუფლების დროს იჩაგრებოდა, იმათზე მეტადაც კი ჩანდნენ კონცერტებში, მაგრამ ვერ დაინახეს.

ძალიან კომფორტულია დღეს ოპოზიციაში ყოფნა, ამის გამო სამსახურებიდან აღარ უყრიან ნათესავებს, არც შვილის დაჭერით ემუქრებიან. კარგია, რომ მოხდა ლუსტრაცია და დავინახეთ, ვინ ვინ არის. ადრე სხვანაირი რომ მეგონა და ვაჟკაცობის სიმბოლოდ მიმაჩნდა, ჩვეულებრივი გამყიდველი, ფულზე გაგიჟებული და ქვემძრომი აღმოჩნდა. ხელმომწერებს შორის ბევრი ადამიანის ხილვა მართლა ძალიან გამიკვირდა და გულიც დამწყდა. ამ ხალხმა ჯერ თვალებში ჩახედოს იმ ნაწამები ხალხის მშობლებს და ახლობლებს და მერე უთხრან, რომ სააკაშვილი გარეთ უნდა გამოვიდეს. პასუხისმგებლობა აიღონ გათავისუფლების შემთხვევაში ქვეყანაში მოსალოდნელ არეულობაზეც.

მათ ვგულისხმობ, ვინც პატივისცემას იმსახურებენ და ვინც მართლა მიყვარს, თორემ ფულზე გაყიდული ბარიგები არ მაინტერესებს. განსაკუთრებით სასულიერო პირების ხელმოწერებმა დამწყვიტა გული.

დღეს ფული და სამსახური უფრო ძვირად ფასობს, ვიდრე ღირსება.

- კოლეგებთან თუ საუბრობთ, თუ გიკითხავთ ამ გადაწყვეტილების მიზეზი? - კოლეგებთან ხშირად ვჩხუბობდი, ოღონდ სააკაშვილის პერიოდში. ვერავინ იტყვის, რომ რაც ის ჯოჯოხეთი დამთავრდა, ვინმეს ნიშნის მოგებით ან ირონიით გავახსენე რამე წარსულიდან. საერთოდ შევწყვიტე ამ თემაზე საუბარი. შერიგების ჩემეული ვარიანტი ასეთია: დავივიწყოთ, მე რომ მბლოკავდნენ და შენ ამ დროს გულაობდი, ღმერთმა შეგარგოს.…ახლა, როდესაც ჩემი კოლეგებიდან ვინმეს დაუწყია პოლიტიკაზე საუბარი, გავრიდებულვარ.

ესენი იმდენს იზამენ, ისევ იმ წრეზე დაგვაბრუნებენ, მაგრამ ახლა აღარავის მოვერიდები და ყველას პირში ვეტყვი, რასაც იმსახურებენ, რადგან ქვეყნის კეთილდღეობას ეხება საქმე. ზუსტად ვიცი, ვინ რატომ გაყიდა თავისი პოზიცია. ერთ დღეს ერთ მიტინგზე რომ იდგა და მეორე დღეს მეორეზე, ვიცი, რატომ, რა სამსახურები და ფული შესთავაზეს, რა აჩუქეს, რომელი მიწა გადაუფორმეს. მაგ წინადადებით ჩემთანაც მოვიდნენ, თუ გავჩუმდებოდი და მათ მხარეს გადავიდოდი, მთელი ჩემი საახლობლოსთვის მპირდებოდნენ სამსახურებს. კი არ ვიგონებ, რასაც ვამბობ, ზუსტად ასე მოხდა.

ერთ დღეს ერთს რომ ამბობდა ადამიანი და მერე უცებ გადათქვამდა, ვხვდებოდი, რა მოხდა და რატომ შეიცვალა პოზიცია. გარეწრობაში მართლა მაგრები არიან, გადაბირების დიდოსტატები. ზოგმა ვერ გაუძლო წნეხს, ზოგი თავიდანვე დამორჩილდა, ზოგი კი, რაკი ამ ხელისუფლებამ თანამდებობებზე არ დანიშნა, გამწარებულია და ჯავრს ახლა იყრის.

"სააკაშვილის გათავისუფლების მოთხოვნით აქციაზე ვიღაც ამბობდა, ჩვენი მამა-მარჩენლის გამოსაყვანად მოვდივართო.… არქიფო გამახსენდა, სეთური"

ნუცა ჯანელიძე: - ყველა დროს ხდებოდა ასე - ერთს პეტრე მოსწონდა და მეორეს პავლე, მაგრამ ასეთი წაქეზებული სიტუაცია არასდროს ყოფილა, ასე არასდროს ლანძღავდნენ ერთიმეორეს. ერთი მხარე ყოველთვის ილანძღება, მეორე პასუხს არ სცემს, უფლება არა გაქვს შეეკამათო, თურმე ეს არადემოკრატიული ყოფილა.

რამდენი წელია, "ქართული ოცნების" მომხრე ვარ, მაგრამ არ მომეწონება, თუ დავინახავ, რომ ერთ წაქცეულს 15 პოლიციელი ურტყამს. თვალებიდან არ ამომდის ერთი კადრი - 26 მაისს მოსწავლე-ახალგაზრდობის სასახლის კიბესთან თეთრმაისურიანი კაცი რომ დაეცა, დავითვალე და 15 კაცი სცემდა. ასეთ ძალადობას ყოველთვის გავემიჯნები. ბოლო რამდენიმე წელია, რა შეურაცხყოფასაც პოლიციელები უძლებენ, გინდა ფიზიკურს და გინდა მორალურს, წარმოუდგენელია.

კახა კალაძის პოზიცია, კონცერტებში იმ მომღერლებსაც მიეღოთ მონაწილეობა, ვინც სააკაშვილს აქტიურად უჭერდა მხარს, სწორია და მომწონს. ჩვენ, რომლებიც წინა ხელისუფლების დროს ენაჩაგდებული სახლებში ვისხედით, შეიძლება დღეს კონცერტზე ვერც მოვხვდეთ, ისინი - აუცილებლად.

თუკი ესენი იქცევიან ასე, ხომ შეიძლებოდა მაშინაც არ დაებლოკათ განსხვავებული აზრის გამო მომღერლები, მსახიობები თუ მწერლები? ვინ გამახარებდა და გამომაჩენდა ეკრანზე იმ პერიოდში, წარმოუდგენელი რამ იყო.

ერთმა, ჩემთვის პატივსაცემმა ადამიანმა, ამას წინათ მითხრა, ამათ იმიტომ იცავ, რომ ბიძინა ივანიშვილი ხელფასს გიხდისო. ნეტავ მიხდიდეს. ამას ხუმრობით ვამბობ. სააკაშვილის გათავისუფლების მოთხოვნით აქცია რომ ჩატარდა, სიუჟეტს ვუყურე, ვიღაც ამბობდა, ჩვენი მამა-მარჩენლის გამოსაყვანად მოვდივართო. არქიფო გამახსენდა, სეთური. თქვი, რომ შენთვის პატივსაცემი ადამიანის მხარდასაჭერად მიდიხარ, ან ყოფილი პრეზიდენტის გათავისუფლებას ითხოვ, მაგრამ მამა-მარჩენალი?! ასეთი რამ ივანიშვილზეც არავის უთქვამს, მიუხედავად იმისა, რომ რაღაც ასპექტებში ქვეყნის გადამრჩენელი ნამდვილად არის.

"ეს ისტორიული მანიფესტია. ამით ვამაყობ"

ლექსენი: - პირადად მე არავის დავპირისპირებივარ, რადგან მართალი ვარ როგორც ადამიანი და მოქალაქე. ჩემთვის უმთავრესია ადამიანობა და მოქალაქეობა, მხოლოდ ამის შემდეგ ვარ არტისტი. როდესაც სიმართლის მხარეს დგახარ, ვერავის დაუპირისპირდები, და თუ ვინმე თვითონ ფიქრობს, რომ დაპირისპირებული მხარეა, ეს მისი პრობლემაა. არა მგონია, ურთიერთობაში ეს განწყობა იგრძნობოდეს. სალამი ღვთისაა და გამარჯობას არავის დავუჭერ.

ჩემს კოლეგებს ყველას თამამად, წელში გამართული ვხვდები, პოზიციის მიუხედავად. პოლიტიკა სხვა რამეა და პროფესიასთან არანაირი კავშირი არა აქვს. ახლა თუ შეცდომაში არიან შეყვანილი, დრო მოვა და თქვენ თვითონაც ნახავთ, ეს ხალხი სულ სხვა აზრზე იქნება.

იმედია, ასე მოხდება, თუ არადა, ყველას თავისი გზით გაუმარჯოს. ვისაც უნდა ვუჭერდეთ მხარს, ღირსება უნდა შევინარჩუნოთ. მეგობრობა კიდევ სხვა ფენომენია.

აქ წყალგამყოფი მესამე პრეზიდენტის თავისუფლება არ არის, მანამდეც ასე იყო დაყოფილი საზოგადოება, კატეგორიებად. სააკაშვილი რომ არ დაეჭირათ, ეს არ ნიშნავს, რომ ჩვენ უფრო მეტად ჩახუტებული ვიქნებოდით ერთმანეთთან. არსებობს დისტანცია ადამიანებთან ურთიერთობისას და უკვე ძალიან პირადია ის, თუ ვისთან გექნება საერთო და ვისთან - არა.

- პეტიციაზე ხელმოწერის გამო საზოგადოების ერთმა ნაწილმა მწვავედ გაგაკრიტიკათ. ემოციურად მიიღეთ ეს ამბავი? - არა, პირიქით. ეს ხომ ისტორიული მანიფესტია. ამით ვამაყობ, ისევე როგორც დანარჩენები. ძალიან ბევრმა ცნობილმა ადამიანმა მოაწერა ხელი და, როგორ ფიქრობთ, ეს 500 კაცი უნდა ნერვიულობდეს?

ვისაც არ ესმის სახელმწიფოს, პრეზიდენტის ინსტიტუტის და ქვეყნის იმიჯის მნიშვნელობა, არც უნდა მოსთხოვო ჭკუა და ანალიზი.

აქ სხვა მომენტია, ვიღაცის პიროვნულ თვისებებზე ან კონკრეტული პიროვნების მიმართ სიმპათიაზე არ არის საუბარი. საუბარია იმაზე, თუ რა მნიშვნელობის მატარებელია ეს ხელმოწერები. პარალელების გავლება ხომ გვიყვარს - ალბათ, გვახსოვს, ახლა ვინ არის ქვეყნის პრეზიდენტი, ამით ყველაფერი დამთავრდება.

- რა პასუხი გაქვთ მათთვის, ვინც იმ სისტემის მსხვერპლი იყო, ან რა სახელს არქმევთ, რაც მაშინ ხდებოდა - ეს იყო შეცდომები და არა დანაშაული? - ათვლის წერტილი იწყება იმ წუთიდან და ადგილიდან, სადაც ჩვენ ამჟამად ვართ. გადახედეთ კალენდარს, 2021 წელია. რამდენიმე დღის წინ ვიღაც ახალგაზრდა ქალი ჩაცხრილეს, იმის წინ - ბიჭი, კიდევ ჩამოვთვალო? ხარძიანი, შაქარაშვილი, სარალიძე - რამდენია, ვინც ამ ხელისუფლების დროს დაზარალდა და ვინ იღებს ამ ყველაფერზე პასუხისმგებლობას?

"იმისტობამ" და "ამისტობამ" მოგვსპო..."

თემურ ჩალაბაშვილი, მწერალი: - ხელოვანი ამა თუ იმ პოლიტიკურ ძალაზე დამოკიდებული და ანგარიშვალდებული არ უნდა იყოს. ეს კარგს არაფერს მოუტანს ქვეყანას. ადრე სულ სხვა ფუნქცია ჰქონდა მწერლობას, თეატრს, დღეს ეს ფუნქცია დაიკარგა. ამას ძნელად ეშველება, მაგრამ სურვილსა და მცდელობას ვინ გვიშლის? იქნებ პირვანდელი სახე და ფუნქცია დაიბრუნოს ყველამ და ყველაფერმა. დღევანდელ დღეს საერთოდ რაზეა ლაპარაკი, როდესაც გადარჩენაზეა საქმე. როგორ შეიძლება 30 წლის შემდეგაც ვერ დაწყნარდეს ქვეყანა? უნდა დაისვენოს სულმა, თორემ ფსიქიკა შეგვერყა ადამიანებს.

რანაირად ვთქვა ადამიანზე, ეს არ გაუკეთებია-მეთქი, როდესაც გააკეთა, ან როგორ ვთქვა, ეს არ მომხდარა-მეთქი, თუკი მოხდა? ყველას ვუსურვებ გამოსწორებას. გლობალიზაციამ ისე მოიცვა ყველაფერი, რომ სამშობლოზე აღარც საუბრობენ, დღეს მხოლოდ ორი მხარეა და ერთმანეთს ებრძვიან. "იმისტობამ" და "ამისტობამ" მოგვსპო, წინ ვეღარ მივდივართ. ხელოვანი რომელიმე მხარეს კი არა, სიმართლეს უნდა ეთაყვანებოდეს. ჩვენისთანა პატარა ქვეყანაში ხელოვანი სამშობლოს მხარეს უნდა იყოს, არც ერთი სხვა მხარე არ არსებობს!

ნინო ჯავახიშვილი