"პულტთან მჯდარ ნი­კას, ალ­ბათ, შეც­დო­მით, ამ პო­ზა­ში ღია ეთერ­ში გა­ვუშ­ვი­ვა­რო და..." - პირველი არხის ცნობილი დიქტორი მალხაზ გელაშვილი კოვიდმა შეიწირა - კვირის პალიტრა

მის­თვის ყვე­ლა სა­უ­კე­თე­სო ეპი­თე­ტი მე­მე­ტე­ბა, რაც კი შე­იძ­ლე­ბა ადა­მი­ანს მი­უ­ძღვნა, რად­გან მუ­დამ გა­მორ­ჩე­უ­ლი იყო და არა­ვის­ში აგე­რე­ო­და: მუ­დამ ღი­მი­ლი­ა­ნი და თბი­ლი, მო­სიყ­ვა­რუ­ლე და კე­თი­ლი, წე­სი­ე­რი და მო­რი­დე­ბუ­ლი, გა­ნათ­ლე­ბუ­ლი და უშუ­ა­ლო, სა­ოც­რად ენერ­გი­უ­ლი და სპორ­ტუ­ლი, შე­სა­ნიშ­ნა­ვი მე­ტყვე­ლე­ბით, გა­რეგ­ნო­ბი­თა და ყვე­ლა ამ მა­ხა­სი­ა­თებ­ლის შე­სა­ფე­რი­სი სა­ხე­ლით...

სა­ქარ­თვე­ლოს ტე­ლე­ვი­ზი­ის პირ­ვე­ლი არ­ხის უსიმ­პა­თი­უ­რე­სი დიქ­ტო­რი და გა­და­ცე­მე­ბის წამ­ყვა­ნი მალ­ხაზ გე­ლაშ­ვი­ლი სას­ტიკ­მა და და­უნ­დო­ბელ­მა კო­ვიდ­მა შე­ი­წი­რა... არა­და, მი­თხრეს, უკეთ იყო, სა­ა­ვად­მყო­ფო­და­ნაც გა­მო­წე­რე­სო, მაგ­რამ...

იგი დიდი ხნის წინ ტე­ლე­ვი­ზი­ი­დან და "ტე­ლე­ვი­ზო­რი­დან" გა­ვი­ცა­ნი და არც არას­დროს დამ­ვი­წყნია, სა­ა­მი­სოდ კი ბევ­რი მი­ზე­ზი მქონ­და - ტე­ლე­რა­დი­ო­მა­უ­წყებ­ლო­ბა­ში გარ­კვე­უ­ლი ხნის გან­მავ­ლო­ბა­ში ერ­თად მოგ­ვი­წია მუ­შა­ო­ბამ, ეკ­რა­ნი­და­ნაც და პი­რის­პი­რაც სი­კე­თეს ას­ხი­ვებ­და, თბი­ლად მო­გე­სალ­მე­ბო­და და მო­გი­კი­თხავ­და. ხში­რად ვხე­დავ­დი ვე­ლო­სი­პე­დით თბი­ლი­სის ქუ­ჩებ­ში (ასე მა­შინ თითო-ორო­ლა კაცი თუ და­დი­ო­და), თა­ნაც მი­ახ­ლო­ე­ბი­თი სა­წყი­სი პუნ­ქტი ჩემი უბა­ნი გახ­ლდათ. მერე, წლე­ბი გა­ვი­და და აღარ­სად შევ­ხვედ­რი­ვართ ერ­თმა­ნეთს, აღარც ის მუ­შა­ობ­და ტე­ლე­ვი­ზი­ა­ში და აღარც მე. სა­მა­გი­ე­როდ, ბევ­რი სხვა ადა­მი­ა­ნის მსგავ­სად, სო­ცი­ა­ლუ­რი ქსელ­შეი, ერთ მშვე­ნი­ერ დღეს მა­საც გა­და­ვე­ყა­რე. ასე დავ­მე­გობ­რდით, შემ­დეგ კი შევ­ხვდით კი­დეც - ინ­ტერ­ვი­უს შანსს რო­გორ გა­ვუშ­ვებ­დი ხე­ლი­დან... შევ­ხვდით ზუს­ტად ორი წლის წინ, ამ პე­რი­ოდ­ში - დე­კემ­ბრის მე­ო­რე ნა­ხე­ვარ­ში... პი­რის­პირ სა­უბ­რი­სას, ფაქ­ტობ­რი­ვად, ახა­ლი მალ­ხაზ გე­ლაშ­ვი­ლი აღ­მო­ვა­ჩი­ნე - კვლავ კე­თი­ლი ღი­მი­ლით, მაგ­რამ - უკვე ჭა­ღა­რა­შე­რე­უ­ლი, თუმ­ცა და­უდ­გრო­მე­ლი მოგ­ზა­უ­რი, მო­ცუ­რა­ვე, კინო და ფო­ტო­გა­და­ღე­ბე­ბის მოყ­ვა­რუ­ლი... სხვა­თა შო­რის, შეხ­ვედ­რამ­დე სო­ცი­ა­ლუ­რი ქსე­ლის მის პი­რად გვერ­დზე თვალ­ში ტე­ლე­ვი­ზი­ის პირ­ვე­ლი არ­ხის უკვე სა­არ­ქი­ვო სა­ბავ­შვო გა­და­ცე­მა "ცის­კა­რას" კად­რი მომ­ხვდა და ქვე­მოთ ერთი ქალ­ბა­ტო­ნის კო­მენ­ტა­რი, - მახ­სოვს, სა­ე­თე­რო­ში ბოლო წა­მებ­ში შე­მო­ვარ­დე­ბო­დი და მერე იჯე­ქი ეთერ­ში პა­ტი­ო­სა­ნი სა­ხი­თო. არა­და, უკი­დუ­რე­სად მო­წეს­რი­გე­ბულ ადა­მი­ა­ნად წარ­მო­მედ­გი­ნა და, თურ­მე, რა "ნაკ­ლი" ჰქო­ნია! ინ­ტერ­ვი­უს დროს გა­მო­მი­ტყდა, - შან­სი არ იყო, სა­ე­თე­რო­ში 1-2 წუ­თით არ და­მეგ­ვი­ა­ნაო...

დღე­საც მის მო­გო­ნე­ბებს გავ­ყვე­ბი, ოღონდ - მის გა­რე­შე, და ეს ძა­ლი­ან დიდ ტკი­ვილს მა­ყე­ნებს, მაგ­რამ დარ­წმუ­ნე­ბუ­ლი ვარ, სწო­რად ვიქ­ცე­ვი... ასე­თი ადა­მი­ა­ნე­ბის და­ვი­წყე­ბა არ შე­იძ­ლე­ბა...

მალ­ხაზ გე­ლაშ­ვილს თე­ატ­რა­ლუ­რი ინ­სტი­ტუ­ტის (ამ­ჟა­მინ­დე­ლი თე­ატ­რი­სა და კი­ნოს უნი­ვერ­სი­ტე­ტის) სამ­სა­ხი­ო­ბო ფა­კულ­ტე­ტი ჰქონ­და დამ­თავ­რე­ბუ­ლი, დრა­მი­სა და კი­ნოს მსა­ხი­ო­ბი იყო. მახ­სოვს, მი­თხრა, იქ გა­ტა­რე­ბუ­ლი წლე­ბი ჩემ­თვის სიყ­ვა­რუ­ლის ამო­სა­ვა­ლი წერ­ტი­ლი იყოო.

რე­ჟი­სორ რეზო მირ­ცხუ­ლა­ვას ჯგუფ­ში სწავ­ლობ­და რა­დი­ოს ყო­ფილ დიქ­ტორ ლალი ზან­გუ­რაშ­ვილ­თან, ერთ დროს ძა­ლი­ან კარგ მსა­ხი­ობ­სა და შემ­დეგ­ში მო­ძღვარ, აწ გან­სვე­ნე­ბულ ვაჟა მინ­დი­აშ­ვილ­თან - იმა­ვე მამა ნი­კო­ლოზ­თან და მის მე­უღ­ლე - მსა­ხი­ობ ეკა ქუ­თა­თე­ლა­ძეს­თან ერ­თად, ასე­ვე, ნატო გაგ­ნი­ძე­სა და მიშა ბუ­კი­ას­თან ერ­თად... გა­მო­მი­ტყდა, ტე­ლე­ვი­ზი­ის დიქ­ტო­რო­ბა ჩე­მით არ ამირ­ჩე­ვია, ალ­ბათ, თვი­თონ დიქ­ტო­რო­ბამ ამირ­ჩი­აო. არა­და, მარ­ჯა­ნიშ­ვი­ლის თე­ატ­რის სცე­ნა­ზე ჯერ კი­დევ აბი­ტუ­რი­ენ­ტო­ბის პე­რი­ოდ­ში გა­მო­დი­ო­და, ეპი­ზო­დებ­საც კი ან­დობ­დნენ; პირ­ველ კურ­სზე სწავ­ლი­სას მე­ტე­ხის თე­ატრმა მი­იწ­ვია და, სწავ­ლის პა­რა­ლე­ლუ­რად, წე­ლი­წად-ნა­ხევ­რის გან­მავ­ლო­ბა­ში იქ მუ­შა­ობ­და, მე­სა­მე კურ­სზე სწავ­ლის ერთ დღეს კი ინ­სტი­ტუ­ტში ტე­ლე­ვი­ზი­ის პირ­ვე­ლი არ­ხის დიქ­ტო­რი - ომარ ტი­ვა­ძე მი­სუ­ლა და შერ­ჩე­ვით 10 სტუ­დენ­ტი ტე­ლე­დიქ­ტო­რე­ბის კონ­კურ­სის კან­დი­და­ტე­ბად წა­უყ­ვა­ნია ტე­ლე­ვი­ზი­ა­ში.

მალ­ხა­ზიც მორ­ჩი­ლად გაჰ­ყო­ლია, უფიქ­რია, ტე­ლე­ვი­ზი­ას მა­ინც და­ვათ­ვა­ლი­ე­რე­ბო. ორი ტური რომ გა­და­უ­ლა­ხავს, მხო­ლოდ მა­შინ მიმხვდა­რა რომ ტე­ლე­ვი­ზი­ის დიქ­ტო­რად მი­ი­ღეს, მი­უ­ხე­და­ვად იმი­სა, რომ... ტე­ლე­ვი­ზია არ აინ­ტე­რე­სებ­და და თე­ატ­რი უნ­დო­და, მაგ­რამ, ფაქ­ტია, უარი ვე­ღარ თქვა. სი­ცი­ლით მი­ამ­ბობ­და, დღემ­დე ვერ ვხვდე­ბი, რა პა­რა­მეტ­რით შე­მარ­ჩი­ეს, რად­გან იმ­ხა­ნად რუ­სუ­ლის სა­უ­კე­თე­სოდ ცოდ­ნას ითხოვ­დნენ, ქარ­თუ­ლის დო­ნე­ზე უნდა გე­ლა­პა­რა­კა, არა­და, მე, არა­თუ "ვამ­ტვრევ­დი", სა­ერ­თოდ არ ვი­ცო­დი რუ­სუ­ლიო... განაგრძეთ კითხვა