“იფხიზლეთ, ახლოა სასუფეველი, თქვენ ის თაობა ხართ, რომელიც მეორედ მოსვლას მოესწრებაო“! - მამა გაბრიელის ცხოვრების უცნობი ეპიზოდები: რას ჰყვება მისი მეზობელი? - კვირის პალიტრა

“იფხიზლეთ, ახლოა სასუფეველი, თქვენ ის თაობა ხართ, რომელიც მეორედ მოსვლას მოესწრებაო“! - მამა გაბრიელის ცხოვრების უცნობი ეპიზოდები: რას ჰყვება მისი მეზობელი?

"ფსი­ქო­პა­თი­უ­რი პი­როვ­ნე­ბა, მიდ­რე­კი­ლი ში­ზოფ­რე­ნი­ის მაგ­ვა­რი ფსი­ქო­ზუ­რი ჩა­ვარ­დნე­ბით... თა­ვის­თვის ბუტ­ბუ­ტებს და­ბა­ლი ხმით, სწამს არ­სე­ბო­ბა ზე­ცი­უ­რი არ­სი­სა, ღმერ­თი­სა, ან­გე­ლო­ზე­ბი­სა. სა­უბ­რი­სას ძი­რი­თა­დი ღერ­ძი ყო­ველ­თვის იქით­კე­ნაა მი­მარ­თუ­ლი, რომ ღმერ­თის წყა­ლო­ბი­თაა ყვე­ლა­ფე­რი. გან­ყო­ფი­ლე­ბა­ში გან­მარ­ტო­ვე­ბუ­ლია, თუკი ვინ­მე გა­მო­ე­ლა­პა­რა­კე­ბა, უსა­თუ­ოდ უხ­სე­ნებს ღმერ­თს, ან­გე­ლო­ზებს, ხა­ტებს“, - ეს დი­აგ­ნო­ზი ბე­რის ავად­მყო­ფო­ბის ის­ტო­რი­ი­დან, რო­მე­ლიც გა­ცე­მუ­ლია 1966 წლის 19 იან­ვარს. სრუ­ლი­ად გა­სა­გე­ბია, რომ ათე­ის­ტუ­რი მთავ­რო­ბის დროს, ღვთის­მსხუ­რი ავად­მყო­ფად შე­ე­რა­ცხათ. თუმ­ცა ზოგი ჭირი მარ­გე­ბე­ლი­აო, სწო­რედ ამ შემ­თხვე­ვა­ზე იტყვი­ან. ამ დას­კვნამ, ბერი დახ­ვრე­ტი­სა­გან იხ­სნა, რო­მე­ლიც 24 სა­ათ­ში უნდა და­ე­სა­ჯათ, ლე­ნი­ნის სუ­რა­თის დაწ­ვის გამო.

ბავ­შვო­ბა­ში მას გო­დერ­ძი ერ­ქვა და გვა­რად ურ­გე­ბა­ძე იყო. თა­ნა­ტო­ლებ­თან თა­მა­შის ნაც­ვლად, ქვე­ბი­სა­გან პა­ტა­რა ეკ­ლე­სი­ებს აშე­ნებ­და და შიგ­ნით ასან­თის ღე­რებს ან­თებ­და. ამ­ბო­ბენ, სკო­ლა­ში სწავ­ლით არ გა­მო­ირ­ჩე­ო­და, ოთხშა­ბათს და პა­რას­კევს კი მუ­ცელს იტ­კი­ვებ­და, რათა მარ­ხვა შე­ე­ნა­ხაო. ქრის­ტეს სა­ხე­ლი პირ­ვე­ლად შვი­დი წლის ასაკ­ში გა­უ­გია. შემ­თხვე­ვით მე­ზობ­ლის კა­მათს შეს­წრე­ბია. თურ­მე ერთს მე­ო­რეს­თვის უთ­ქვამს:

- ქრის­ტე­სა­ვით ჯვარს მაც­ვიო. პა­ტა­რა გო­დერ­ძის უკი­თხავს, - ქრის­ტე ვინ იყოო? - ეგ თუ გა­ინ­ტე­რე­სებს, ეკ­ლე­სი­ა­ში წადი და იქ გა­ი­გე­ბო…

მერე ყვე­ლა­სა­გან მა­ლუ­ლად, 70 მა­ნე­თი შე­უგ­რო­ვე­ბია და "ქრის­ტეს ის­ტო­რი­ის“ შე­სა­ძე­ნად ნავ­თლუ­ღის ბაზ­რო­ბა­ზე წა­სუ­ლა. ბევ­რი უვ­ლია, მაგ­რამ წიგ­ნი ვერ­სად უპო­ვია. გულ­და­წყვე­ტილს შინ დაბ­რუ­ნე­ბა გა­ნუზ­რა­ხავს, რომ გზა­ზე თეთ­რწვე­რა მო­ხუ­ცი გა­მო­ლა­პა­რა­კე­ბია და მის­გან სა­ნატ­რე­ლი წიგ­ნიც შე­უ­ძე­ნია. ბაზ­რო­ბას რომ გა­მოს­ცდე­ნია, წიგ­ნის­თვის და­უ­ხე­დავს და მას­ზე "სა­ხა­რე­ბა“ ამო­უ­კი­თხავს. უფიქ­რია, ეს ის წიგ­ნი არ არი­სო, მაგ­რამ უკან დაბ­რუ­ნე­ბულს იქ, სა­დაც თეთ­რწვე­რა მო­ხუ­ცი ეგუ­ლე­ბო­და, ყვე­ლა ვა­ჭა­რი ერ­თსა და იმა­ვეს უმე­ო­რებ­და, რომ აქ დღეს მო­ხუ­ცი კაცი სა­ერ­თოდ არ მდგა­რაო. ეს ალ­ბათ მის ცხოვ­რე­ბა­ში მომ­ხდა­რი პირ­ვე­ლი სას­წა­უ­ლი იყო…

წლე­ბის შემ­დეგ კი სა­კუ­თარ ეზო­ში ნამ­დვი­ლი ეკ­ლე­სია აა­შე­ნა. გა­ნი­ცა­და დევ­ნა, შე­ვიწ­რო­ე­ბა, მაგ­რამ ქრის­ტეს გზი­დან არა­სო­დეს გა­და­უხ­ვე­ვია. ის პირ­ვე­ლი სა­სუ­ლი­ე­რო პირი იყო ყო­ფილ საბ­ჭო­თა კავ­შირ­ში, რო­მე­ლიც ბე­რად აღიკ­ვე­ცა, სა­ეკ­ლე­სიო სა­ხე­ლით - ბერი გაბ­რი­ე­ლი. სას­წა­უ­ლი მის ცხოვ­რე­ბა­შიც მრავ­ლად იყო და გარ­დაც­ვა­ლე­ბის შემ­დე­გაც. მას­ზე ბევ­რს და სა­ოც­რე­ბებს ჰყვე­ბი­ან. ბევ­რი მის ახ­ლობ­ლო­ბას იჩე­მებს, ძა­ლი­ან ბევ­რს კი სურს, რომ მისი სას­წა­უ­ლის მხილ­ვე­ლი და თა­ნა­ზი­ა­რი იყოს. თა­ვად კი უბ­რა­ლოდ ცხოვ­რობ­და, ყო­ველ­გვა­რი ან­გა­რე­ბის გა­რე­შე, თა­ვი­სი სუ­ლის ნა­წილ­სა და სით­ბოს ბავ­შვი­ვით უშურ­ვე­ლად არი­გებ­და. როცა ზე­ცი­ურ სა­ქარ­თვე­ლოს შე­უ­ერ­თდა წმინ­და­ნად შე­რა­ცხეს და მის მიერ ჩა­დე­ნილ სას­წა­უ­ლებ­ზე ალა­პა­რაკ­დნენ.

ამ ყვე­ლა­ფერ­ზე სრულ­ყო­ფი­ლად სა­უ­ბა­რი ერთ სტა­ტი­ა­ში შე­უძ­ლე­ბე­ლია. მაგ­რამ ჩვენ შევ­ხვდით ადა­მი­ანს, რო­მე­ლიც მამა გაბ­რი­ელ­თან წლე­ბის გან­მავ­ლო­ბა­ში ურ­თი­ერ­თობ­და. წმინ­და­ნის შე­სა­ხებ მისი მე­ზო­ბე­ლი, მსა­ხი­ო­ბი და­ვით მა­მა­ცაშ­ვი­ლი მოგ­ვი­თხრობს.

- ბა­ტო­ნო და­ვით, რო­გორც ჩვენ­თვის ცნო­ბი­ლია, მამა გაბ­რი­ე­ლი თქვე­ნი მე­ზო­ბე­ლი იყო?

- დიახ. ყვე­ლა ძა­ლი­ან უყ­ვარ­და და სულ გვლო­ცავ­და. მახ­სოვს, რო­გორ შე­მო­დი­ო­და ჩვენს ეზო­ში, ჩემი მამა და ბი­ძე­ბი გან­სა­კუთ­რე­ბუ­ლად უყ­ვარ­და. ასე­თი თბი­ლი ადა­მი­ა­ნი ჯერ არ­სად შემ­ხვედ­რია. მისი გუ­ლი­დან, სა­ო­ცა­რი სიყ­ვა­რუ­ლი მო­დი­ო­და. მახ­სოვს, ლე­ნი­ნის სუ­რა­თი, რომ დაწ­ვა, სულ იმას ამ­ბობ­და, ხომ მო­ვუ­ღე ეშ­მაკს ბო­ლოო. ჩვენს თავ­ზე ცხოვ­რობ­და მისი ნა­თე­სა­ვი და იქი­დან რომ გა­მო­დი­ო­და, მა­შინ­ვე ჩე­მებ­თან შე­მო­ივ­ლი­და. ჩვენ მა­მა­ცაშ­ვი­ლე­ბი ვართ და სიყ­ვა­რუ­ლით "მა­მაც“ ხალ­ხს გვე­ძახ­და. გააგრძელეთ კითხვა