"გა­მარ­ჯვე­ბაა, როცა ია­რა­ღი ჩუმ­დე­ბა და ხალ­ხის ხმა ის­მის" - ომში მყოფი ლიდერის დაბადების დღე და ოლენა ზელენსკას ემოციური მილოცვა - კვირის პალიტრა

"გა­მარ­ჯვე­ბაა, როცა ია­რა­ღი ჩუმ­დე­ბა და ხალ­ხის ხმა ის­მის" - ომში მყოფი ლიდერის დაბადების დღე და ოლენა ზელენსკას ემოციური მილოცვა

უკ­რა­ი­ნის პრე­ზი­დენტ ვო­ლო­დი­მირ ზე­ლენ­სკის დღეს, 25 იან­ვარს და­ბა­დე­ბის დღე აქვს. ზე­ლენ­სკი 45 წლის გახ­და. მისი და­ბა­დე­ბის დღე ომი­სა და უკ­რა­ი­ნა­ში არ­სე­ბუ­ლი მდგო­მა­რე­ო­ბის გამო, არ არის ისე­თი, რო­გო­რიც წინა წლებ­ში.

ომში მყო­ფი ლი­დე­რი მსოფ­ლი­ოს ერთ-ერთი ყვე­ლა­ზე გავ­ლე­ნი­ა­ნი პო­ლი­ტი­კო­სია. მას უს­მე­ნენ და­სავ­ლუ­რი ქვეყ­ნე­ბის ლი­დე­რე­ბი, მის აზ­რებს ით­ვა­ლის­წი­ნე­ბენ და უფრო მე­ტიც, ბევ­რი მის­გან მა­გა­ლითს იღებს იმის შე­სა­ხებ, თუ რო­გო­რი უნდა იყოს ლი­დე­რი, ბა­ძა­ვენ, მათ შო­რის, ჩაც­მის სტი­ლი­თაც. თუკი ვინ­მე ქმნის დღეს ამინდს თა­ნა­მედ­რო­ვე მსოფ­ლი­ოს პო­ლი­ტი­კა­ში, ეს ნამ­დვი­ლად არის ვო­ლო­დი­მირ ზე­ლენ­სკი.უკ­რა­ი­ნის პრე­ზი­დენ­ტი სა­ზო­გა­დო­ე­ბის დიდი ნა­წი­ლის სიმ­პა­თი­ით სარ­გებ­ლობს და მისი რე­ი­ტინ­გი ომის შემ­დეგ უკ­რა­ი­ნა­ში კი­დევ უფრო მა­ღა­ლია. ზე­ლენ­სკის მი­იჩ­ნე­ვენ მა­მაც და ჭკვი­ან ლი­დე­რად.

რაც სა­ზო­გა­დო­ე­ბის­თვის თვალ­ში­სა­ცე­მია, ზე­ლენ­სკი არ ჰგავს სხვა ლი­დე­რებს, რო­მელ­თა სი­ტყვით გა­მოს­ვლაც, რო­გორც წესი, შაბ­ლო­ნუ­რი და უე­მო­ცი­ოა. უკ­რა­ი­ნის პრე­ზი­დენ­ტის სი­ტყვე­ბი, ადა­მი­ა­ნე­ბის გუ­ლამ­დე აღ­წევს და ეს ერთ-ერთი მი­ზე­ზია, რის გა­მოც სა­ზო­გა­დო­ე­ბის დიდ ნა­წილ­ში სიმ­პა­თი­ას იწ­ვევს. გარ­და ამი­სა, ზე­ლენ­სკი ხში­რად ჩა­დის ომის ზო­ნა­ში, სამ­ხედ­რო­ებ­თან და ამით მათ უფრო მეტ მუხტს ჰმა­ტებს, აჩ­ვე­ნებს, რომ მუ­დამ მათ გვერ­დი­თაა და ისიც რი­გი­თი ჯა­რის­კა­ცია.

ვო­ლო­დი­მირ ზე­ლენ­სკიმ ომის და­წყე­ბის შემ­დეგ მსოფ­ლი­ოს არა­ერ­თი ქვეყ­ნის პარ­ლა­მენტს მი­მარ­თა. არა­ერ­თი გა­მოს­ვლი­დან ფრა­ზე­ბი შემ­დეგ ბევ­რის­თვის შთა­მა­გო­ნებ­ლად იქცა, ზო­გი­ერ­თი კი დიდ­ხანს რჩე­ბა ადა­მი­ა­ნე­ბის მეხ­სი­ე­რე­ბა­ში. თვა­ლი გა­და­ვავ­ლოთ რამ­დე­ნი­მე ფრა­ზას, რო­მე­ლიც ვო­ლო­დი­მირ ზე­ლენ­სკის თა­ვი­სი პრე­ზი­დენ­ტო­ბის სხვა­დას­ხვა პე­რი­ოდ­ში უთ­ქვამს:

მო­დით, ავა­შე­ნოთ შე­საძ­ლებ­ლო­ბე­ბის ქვე­ყა­ნა, სა­დაც ყვე­ლა თა­ნას­წო­რია კა­ნო­ნის წი­ნა­შე და სა­დაც თა­მა­შის წე­სე­ბი სა­მარ­თლი­ა­ნი და ერ­თნა­ი­რია ყვე­ლას­თვის.

ადა­მი­ა­ნებს არ სჯე­რათ სი­ტყვე­ბის, უფრო სწო­რად, ადა­მი­ა­ნებს სი­ტყვე­ბის სჯე­რათ დრო­ის რა­ღაც მო­ნაკ­ვეთ­ში, შემ­დეგ ეს სი­ტყვე­ბი მოქ­მე­დე­ბებ­ში უნდა აი­სა­ხოს.

მე არ ვარ ოპ­ლი­ტი­კო­სი, მე უბ­რა­ლო ადა­მი­ა­ნი ვარ, რო­მე­ლიც სის­ტე­მის და­სან­გრე­ვად მო­ვი­და.

თუ უკ­რა­ი­ნას ძლი­ე­რი არ­მია არ ეყო­ლე­ბა, უკ­რა­ი­ნა არ იარ­სე­ბებს. ეს არ არის ომი უკ­რა­ი­ნა­ში, ეს არის ომი ევ­რო­პა­ში. ჩვენ ვი­ცავთ ჩვენს ქვე­ყა­ნას, ჩვენს მი­წას, თავს არა­ვის ვეს­ხმით, რად­გან ეს ამო­რა­ლუ­რია.

პრე­ზი­დენ­ტი მარ­ტო ვერ შეც­ვლის ქვე­ყა­ნას, მაგ­რამ რა შე­უძ­ლია მას? - შე­უძ­ლია სა­მა­გა­ლი­თო იყო სხვე­ბის­თვის.

გა­მარ­ჯვე­ბაა, როცა ია­რა­ღი ჩუმ­დე­ბა და ხალ­ხის ხმა ის­მის.

მე არ ვთა­მა­შობ, არ მაქვს რა­ი­მე როლი მორ­გე­ბუ­ლი. თავს კარ­გად ვგრძნობ, როცა ვარ ის, ვინც ნამ­დვი­ლად, როცა ვამ­ბობ იმას, რა­საც ვფიქ­რობ.

არ მსურს, რომ ჩემი ფოტო თქვენს კა­ბი­ნე­ტებ­ში იყოს. პრე­ზი­დენ­ტი არ არის ხატი, კერ­პი, ან პორ­ტრე­ტი. და­კი­დეთ თქვე­ნი შვი­ლე­ბის ფო­ტო­ე­ბი და შე­ხე­დეთ მათ ყო­ველ­თვის, როცა გა­და­წყვე­ტი­ლე­ბას იღებთ.

ჩვენ ვე­რა­ვინ დაგ­ვა­მარ­ცხებს, ჩვენ ძლი­ე­რე­ბი ვართ, ჩვენ უკ­რა­ი­ნე­ლე­ბი ვართ.

არა­ნა­ი­რი პა­ნი­კა, ჩვენ ძლი­ე­რე­ბი ვართ, ჩვენ ყვე­ლაფ­რის­თვის მზად ვართ.

ჩვენ ჩვე­ნი მი­წის­თვის, ჩვე­ნი თა­ვი­სუფ­ლე­ბის­თვის ვიბ­რძვით - ვე­რა­ვინ შე­მო­იჭ­რე­ბა და ვერ წაგ­ვარ­თმევს თა­ვი­სუფ­ლე­ბას. და­მი­ჯე­რეთ.

ევ­რო­კავ­ში­რი ჩვენ­თან ერ­თად უფრო ძლი­ე­რი იქ­ნე­ბა. ჩვენ და­ვამ­ტკი­ცეთ ჩვე­ნი ძალა. დაგ­ვიმ­ტკი­ცეთ, რომ ჩვენ გვერ­დით ხართ, რომ არ გვტო­ვებთ. და­ამ­ტკი­ცეთ, რომ ნამ­დვი­ლად ევ­რო­პე­ლე­ბი ხართ და სი­ნათ­ლე გა­ი­მარ­ჯვებს სიბ­ნე­ლე­ზე.

ვო­ლო­დი­მირ ზე­ლენ­სკი არა­ერთ მი­ლოც­ვას იღებს მსოფ­ლი­ოს სხვა­დას­ხვა ლი­დე­რის­გან, მხარ­დამ­ჭე­რე­ბის­გან, თა­ნა­მო­აზ­რე­ე­ბის­გან, თუმ­ცა გან­სა­კუთ­რე­ბით ემო­ცი­უ­რი ტექ­სტი მის­მა მე­უღ­ლემ, უკ­რა­ი­ნის პირ­ველ­მა ლე­დიმ, ოლე­ნა ზე­ლენ­სკამ გა­მო­აქ­ვეყ­ნა.

"ხში­რად მე­კი­თხე­ბი­ან, რო­გორ შე­იც­ვა­ლეთ ბოლო ერთ წე­ლი­წად­ში და მე ყო­ველ­თვის ვპა­სუ­ხობ, - არ შევ­ცვლილ­ვართ. ის იგი­ვეა. ის არის იგი­ვე ბიჭი, რო­მე­ლიც გა­ვი­ცა­ნი ჩვიდ­მე­ტი წლის ასაკ­ში. გააგრძელეთ კითხვა