ტრამპის "ქართული საკითხი": ვის დარჩება კავკასია?! - რა ხდება საქართველოს თემაზე გეოპოლიტიკურ კულუარებში
"თავს ნუ მოვიტყუებთ, ივანიშვილის შესაძლებლობებს ძალიან ნუ გადავაჭარბებთ", - ამბობს საერთაშორისო ურთიერთობების სპეციალისტი მირიან მირიანაშვილი და მიუთითებს, რომ საქართველოს პოლიტიკური რეალობის ანალიზი ხშირად გადაჭარბებულ პერსონიფიკაციაზეა დაფუძნებული, რაც პროცესების რეალურ სურათს ამახინჯებს...
- უცნაურია, რომ აშშ-ის სახელმწიფო მდივან მარკო რუბიოს სატელეფონო ზარი თბილისში ამერიკული მხარის გააქტიურებად იქნა აღქმული. რეალურად ახალი არაფერი მომხდარა და პროცესის შინაარსობრივი ცვლილება არ იკითხება. ჯერ კიდევ 2019 წელს აშშ-ის პოლიტიკური ელიტის კონსოლიდირებული ხედვა არსებობდა, რომ რუსეთი პოსტსაბჭოთა სივრციდან ეტაპობრივად უნდა იქნეს განდევნილი იმ ლოგიკით, რომ თუ რუსეთს რაიმე ბერკეტს უტოვებ, მას აშშ-ის წინააღმდეგ იყენებს. ამავე ხედვის ფორმირებაში ბრიტანული პოლიტიკური წრეებიც მონაწილეობდნენ, რაც ამ გადაწყვეტილებას უფრო ფართო ანგლოსაქსურ გეოპოლიტიკურ ხაზად აყალიბებდა და ის კულუარულადაც გადაეცემოდა პოსტსაბჭოთა სივრცის ქვეყნებს. ის, რომ ქართული პოლიტიკური ელიტა ამ მოცემულობას სრულფასოვნად ვერ აღიქვამს, მის შესაძლებლობათა დეფიციტზე მიუთითებს. ბიძინა ივანიშვილი, როგორც ჩანს, მზად არის მიჰყვეს აშშ-ის პოლიტიკურ ნებას, თუმცა არა როგორც ინიციატორი, არამედ როგორც რეაქტიული მოთამაშე, რაც საქართველოს სახელმწიფოს დღევანდელი შესაძლებლობების დონესაც ასახავს - ქვეყანა ვერ ყალიბდება პოლიტიკური პროცესების ინიციატორად, რადგან ასეთ პოზიციას მაღალი რისკები ახლავს, არა მხოლოდ რუსეთთან დაპირისპირების კონტექსტში, არამედ მთლიანად რეგიონული გეოპოლიტიკური გადანაწილების პირობებში. ხელისუფლება ცდილობს დომინანტური პოლიტიკური ტენდენციების მხარდაჭერას, თუმცა პარალელურად დროთა განმავლობაში იკვეთება წინააღმდეგობრივი სიგნალები საჯარო და კულუარულ პოლიტიკაში:
ერთი მხრივ, აქტიურდება ნეიტრალიტეტის იდეა და მისი გამაძლიერებელი რიტორიკა, მათ შორის სოციალურ ქსელებში მოქმედი მხარდამჭერი ჯგუფების მონაწილეობით, მეორე მხრივ კი საჯაროდ კვლავ ფიქსირდება აშშ-თან სტრატეგიული პარტნიორობის აღდგენის მოთხოვნა. ეს ორი მიმართულება შინაარსობრივად შეუთავსებელია, რადგან თუ საქართველო აშშ-ის სტრატეგიული პარტნიორია, ნეიტრალიტეტის პარალელური პოლიტიკური ხაზი ლოგიკურად ვერ იარსებებს. ამგვარად, ეს ორმაგი სიგნალი შეიძლება ტაქტიკურად მომგებიანი იყოს ივანიშვილისთვის: ერთი მიმართულებით კულუარულად ინარჩუნებს რუსეთისთვის მისაღებ პოლიტიკურ მოცემულობას, ხოლო მეორე მიმართულებით აშშ-თან ურთიერთობაში იყენებს სტრატეგიული პარტნიორობის დღის წესრიგს როგორც ზეწოლის მართვის ინსტრუმენტს. საბოლოოდ კი პროცესის დინამიკა იმ მხარეს გადაიხრება, სადაც უფრო მეტი პოლიტიკური ზეწოლა და გეოპოლიტიკური წონა იქნება, რაც დღევანდელი რეალობის ძირითად ლოგიკას განსაზღვრავს...
საქართველოში რუსულ გავლენაზე საუბარი ხშირად უფრო პოლიტიკურ სიგნალებსა და აღქმებს უკავშირდება, მათ შორის ხელისუფლების ფრთხილ პოლიტიკას და დასავლეთთან ურთიერთობის მუდმივ ბალანსირებას. ამ ხედვით ივანიშვილის ქმედებები შეიძლება აღიქმებოდეს როგორც პოლიტიკური მანევრი, სადაც გარკვეული "იმიტაციური" სიგნალები გამოიყენება დასავლეთთან, განსაკუთრებით აშშ-თან, სივრცის დასატოვებლად იმ ლოგიკით, რომ რეალური ნაბიჯები მხოლოდ მაშინ გადაიდგმება, როდესაც კონკრეტული პოლიტიკური შეთავაზება გაჩნდება.
რაც შეეხება ფართო გეოპოლიტიკურ არქიტექტურას, არსებობს ხედვა, რომ რეგიონული ბალანსები, მათ შორის საქართველოს მომავალი, ნაწილობრივ ევროპის პოლიტიკურ ცენტრშიც ყალიბდება, მათ შორის ბუდაპეშტშიც.