"მერწმუნეთ, არაფერია მათი სიკვდილის ნახვაზე სევდიანი" - ქართველი ფოტოგრაფის შთამბეჭდავი და მრავალფეროვანი შემოქმედება
"ამ ქოხმა განსაკუთრებით იმოქმედა, როცა მის უკან ნისლში გახვეული მყოფი ხეების სამგლოვიარო პროცესიას მოვარიდე მზერა და ქოხის ნანგრევების წინ აკვანს მოვკარი თვალი... თითქოს მთელი ამ ქოხის ცხოვრება მის მაცხოვრებლებთან ერთად ახმაურდა სიცოცხლის წამით, რომელიც კიდევ უფრო წარმავალია, ვიდრე მაღალმთიანი აჭარის ნისლი", - ფოტოგრაფი ნიკა ფაილოძე, რომელსაც საზოგადოება და მიანეს სახელით იცნობს, თავის შემოქმედებაზე გვესაუბრება. მისი ფოტოები იმდენად შთამბეჭდავია, რომ ათასობით ადამიანის ინტერესს იწვევს და მრავალი კონკურსის გამარჯვებულია...
- თავიდან ტელეფონით იღებდით, დღეს როგორ აფასებთ იმ ფოტოებს, რამდენად ძვირფასი და ემოციურია?
- როდესაც ტელეფონით ფოტოების გადაღება დავიწყე, მაშინ ჯერ კიდევ არ შეეძლოთ მობილურ ტელეფონებს ნორმალური ხარისხით გადაღება. დღეს ისინი მხოლოდ ხიდის ფუნქციას ასრულებენ იმ ემოციებთან, რაც წლების წინ მქონდა... რაც შეეხება ძველი ფოტოების შეფასებას, როდესაც პატარა ციფრული აპარატით ვიღებდი, რომელსაც შეზღუდული ფუნქციონალი ჰქონდა, იმ ფოტოებს დღესაც ვაგზავნი სხვადასხვა კონკურსში და პერიოდულად ვამუშავებ... რა ფოტოებსაც ადრე ყურადღებას არ ვაქცევდი, გარკვეული დროის გასვლის მერე, ისინი უფრო მნიშვნელოვანი ხდებიან და სწორედ ამიტომ, ყველა ფოტოს ვინახავ და მათზე ვსწავლობ, თუ როგორ გადავიღო ახალი.
- თუ დაამთავრეთ პროფესიული სასწავლებლები?
- ფოტოგრაფია პროფესიულ სასწავლებელში არ მისწავლია. ერთი წლის წინ ჩავაბარე თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის მედიისა და ტელეხელოვნების კოლეჯში, ვიდეო-ოპერატორის განხრით. ამ კურსის განმავლობაში მომიწია მხოლოდ შევხებოდი სხვა ფოტოგრაფებისგან გაცემულ პროფესიულ რჩევებს...
- თქვენ მიერ გადაღებული ფოტო "გარდიანში" მოხვდა...
- დიახ... "გარდიანში" ფოტოს მოხვედრა არ არის ისეთი ამბავი, მოსაყოლად რომ ღირდეს, ჩვეულებრივი ამბავია... ჩემი ფოტო სხვადასხვა გამოცემაშიც დაბეჭდილა, წიგნის ყდაზეც, მაგრამ არა მგონია, საინტერესო იყოს.
- ძალიან ბევრი კონკურსი მოგიგიათ, გამარჯვებულ ფოტოებზე რომ გვითხრათ...
- დიახ, კონკურსები ბევრი ფოტოთი მომიგია, მაგრამ ერთი ფოტოს ისტორია, მოსაყოლად შეიძლება საინტერესოც იყოს... გოცირიძის მეტროსადგურთან, ძველ ვაგონებს შორის მინდოდა საცურაო კოსტიუმში გოგოს გადაღება. ფოტო ხიდიდან დაბლა უნდა გადამეღო. ფოტოს ინსპირაციის წყარო ჰენრი დეივიდ თოროუს წიგნი - "უოლდენი, ანუ ცხოვრება ტყეში გახდა", სადაც ის მატარებლების წვლილზე საუბრობს, ცივილიზაციის და საათის ფენომენის გაჩენაზე... ის, ვისი გადაღებაც მინდოდა, არ მთანხმდებოდა, გამვლელების გამო და ბოლოს უკვე, როცა იმედი გადაწურული მქონდა, ვუთხარი, რომ ამ ფოტოს ერთ-ერთ ცნობილ ჟურნალში დაბეჭდავდნენ, მუზეუმში გამოფენდნენ და ინანებდა...