"ჩემი ცხოვრება შეცდომებით არის სავსე და ზუსტად ვიცი, რომ ხვალაც უამრავ შეცდომას დავუშვებ!“ - რას გვიყვება მხატვარი შალვა მატუაშვილი?! - კვირის პალიტრა

"ჩემი ცხოვრება შეცდომებით არის სავსე და ზუსტად ვიცი, რომ ხვალაც უამრავ შეცდომას დავუშვებ!“ - რას გვიყვება მხატვარი შალვა მატუაშვილი?!

მასზე ამბობენ, რომ ფერით, ფორმით, კომპოზიციით, და სამყაროს სრულიად განსხვავებული ხედვით ფერწერაში საოცრებებს ძერწავსო. დღევანდელი ჩვენი სტუმარი ფერმწერი შალვა მატუაშვილია. ჯერ კიდევ 1988 წელს მის ერთ-ერთ ნამუშევარს, "რუსთაველის გამზირი", წლის საუკეთესო ნამუშევრის პრემია მიენიჭა. არის წინანდლისა და თელავის საპატიო მოქალაქე, 2018 წელს კი გადაეცა ღირსების ორდენი თანამედროვე ქართული სახვითი ხელოვნების განვითარებაში შეტანილი წვლილისათვის. ჩვენი დიალოგი ბატონ შალვასთან მის სახელოსნოში შედგა

- სახელოსნოში რომ შემოვდივარ, ძალიან კარგად ვგრძნობ თავს. როდესაც შენს მიკროსამყაროში შემოდიხარ, ქრება ის აზრი, რომ მარტო აღარ ვარ. ისე, სულ მაქვს განცდა, რომ მარტო ვარ ხოლმე. ხან პორტრეტებზე ვმუშაობ, ხან შიშველ ფიგურაზე, ხან ნატიურმორტზე. ვცდილობ მრავალი ჟანრი მოვიცვა და სხვადასხვანაირად ვწერო... შეიძლება ერთი პროცენტი იყოს, რასაც მატუაშვილისეული წერის მანერა შეიძლება დავარქვა, თორემ დანარჩენი რა მანერაშიც მე ვწერ, ზღვა ინფორმაციას მოიცავს: ანტიკურ საბერძნეთს, ვენეციურ ფერწერას, რომელიც ჩემთვის მნიშვნელოვანია.

tilo3-1653225333-1793701202.jpg

რაც უფრო დიდხანს ატარებს მხატვარი ემოციას, უფრო და უფრო სიღრმისეული ხდება მისი ნამუშევარი. ხშირად არც ვიცი რას ვხატავ და აუცილებლად მივყვები ფერის სისტემას.

ვგიჟდები ფერზე. ტყეში რომ გავდივარ შემოდგომაზე, მგონია, ოქრო დაღვარეს. აი, როცა ეს შეგრძნება გაქვს, ამას შვიდი ტიციანიც კი ვერ გააკეთებს ერთად, მაგრამ მე მინდა გავაკეთო. მხატვარი უნდა ხატავდეს სხეულს, ფორთოხლის ქერქს ან მწიფე ასკილს.

ძალიან ამაყად შემიძლია გითხრათ, რომ მე არ ვხატავ გასაყიდად. თუმცა ვყიდი, რა თქმა უნდა, მაგრამ იმიტომ არ ვხატავ, რომ გავყიდო.

- თქვენი დამოკიდებულება მხატვრობის მიმართ როგორია?

- აკადემიური, კონსერვატიული. როცა პოლ გოგენის შემოქმედების იცნობ და აფასებ, რასაკვირველია, უკვე ცოტა სხვაგვარად ფიქრობ. მაგალითად, რემბრანდტისეულ ან დიურერისეულ ავტოპორტრეტზე. სხვა შტრიხი შემოდის, სხვა განწყობა, სხვა მახასიათებლები, როგორც მხატვრული, ისე ხერხები, მაგრამ ღერძად ჩემთვის მაინც რჩება აკადემიურობა და რეალიზმი. ცხადია, იცვლება რაღაცები, ჯერ ერთი, მასალაა სხვა. არ იყო წინათ ასეთი მჟღერი საღებავები. "თუ გინდა იყო მხატვარი, მოიმარაგე პატარა ფუნჯები და დიდი მოთმინება", ¬- ამბობს ლეონარდო. მოთმინების გარეშე ნამდვილი მხატვრობა არ იქმნება. ხშირად ვიწყებ ნახატს, მერე ვჩერდები, თითქოს კონტაქტს ვწყვეტ და გარკვეული დროის შემდგომ ვუბრუნდები. რაღაც ახალი ემოციური დამოკიდებულება მიჩნდება ასეთ ნამუშევართან, უკვე სრულიად ახლებურად ვხედავ და ვხვეწ.ჩემთვის მხატვრობაში უმნიშვნელოვანესია მისტიკა, გარინდება, სიღრმე და არა ზედაპირზე ყველაფრის ამოყრა, რაც ნამუშევრებში ხშირად გვხვდება ხოლმე. ჩემთვის მხატვრობა მოთმინება და რუდუნებაა.

განაგრძეთ კითხვა